Heb veel gelezen over hoe verlichting of een inzicht plotseling komt. Als je iets beseft ga je niet meer twijfelen of het proberen of het gedrag vertonen want op dat moment weet je dat het onzin is.
Volgens mij is ook dit weer slechts een deel van het verhaal. Het kan nml zowel plotseling als gelijdelijk en het is in principe beide.
Ik heb eerst een ingeving, ik leer iets, weet opeens iets. Een bepaald gedrag, bepaald gevoel, bepaalde ervaring is een illusie, is onzin etc Dan verwacht ik dat het daarna ook weg is, dat ik dat gedrag niet meer vertoon, er niet meer op reageer, voor wegvlucht etc. Dus veroordeel ik mezelf weer als ik dat niet doe. Dan besef ik kennelijk nog niet hoe het echt zit, houd ik mezelf kennelijk nog voor de gek. Denk ik iets te weten, maar is dat nog niet zo. Immers waarom zou het er anders nog zijn ?
Maar zo werkt het niet. Bij geleidelijke verlichting gaat het geleidelijk en plotseling. Er is geen keuze door inzicht. Er is immers geen vrije wil in doen. Het fenomeen blijft na de ingeving gewoon bestaan uit gewoonte.
Ik zie het zo.
Eerst is er de ingeving. “het weten”. Dan valt het gedrag, gevoel, ervaring even weg om daarna telkens terug te komen. (hier ging ik dan tegen vechten, of blijven analyseren hoe dat kan, wat ik fout doe) Ook hier is geen oorzaak of reden voor. Het is gewoon gewoonte. Door “alert” te blijven, door er bewust van te zijn, ga je elke keer weer terug naar de situatie zonder dat gedrag/gevoel. Net als meditatie dus.
Je volgt je ademhaling, gaat weer denken en dan ga je weer je ademhaling volgen.
Dit werkt dus ook zo met gedrag en gevoel.
Door dit te doen (training in niet-doen) doorbreek je de gewoonte. De gewoonte zal steeds minder sterk worden, tot het mechanisme helemaal wegvalt.
Door te weten, een ingeving kan je een gedrag/gevoel doorbreken om jezelf te trainen het gedrag niet te vertonen of niet te reageren op het gevoel (dus niks doen, trainen om niks te doen) . Hierdoor wordt het steeds zwakker en steeds makkelijker om het niet te doen. Tot het moment komt dat het compleet wegvalt en het weten beseffen wordt. Dan wordt het ook ervaren. Dat wegvallen gaat weer plotseling.
Osho omschrijft het als water geleidelijk aan de kook brengen dat dan plotseling gaat koken. Dit geld niet alleen voor verlichting als geheel, het geld voor elk inzicht, elk gedrag, elke laag van emotie.
(zoals angst, haast, twijfel, moeheid, inspanning)
Als ik iets weet en er niet naar handelen, wees gewoon meditatief. Er is geen reden dat het er nog is, geen oorzaak, er is niks wat ik fout doe, het gebeurt gewoon uit gewoonte. Door meditatief te blijven zal het vanzelf verdwijnen, plotseling. En zal het weten besef worden door het ervaren.
Onze hersenen werken ook zo. Er worden verbindingen gelegd. Hoe vaker een verbinding wordt gebruikt, hoe sterker deze wordt. Hoe minder vaak hoe zwakker en dunner. Totdat de verbinding ook gewoon wordt gebroken en opgeruimd. Dit heet geloof ik de plasticiteit van onze hersenen. Het zwakker worden gaat geleidelijk. Door iets wordt een verbinding opeens minder vaak gebruikt en geleidelijk wordt het minder totdat het opeens ook helemaal wegvalt.
Ik weet nu dat verlichting willen onzin is. Toch wil ik het nog regelmatig. Geen probleem, ik merk het op en stop er dan mee omdat ik weet dat het onzin is. Daar hoef ik niks voor te doen, gewoon opmerken en ontspannen. Van doen naar niets-doen. Het valt dan vanzelf helemaal weg, komt vanzelf in balans, door elke keer weer niets te doen.
Het is ok, dat het ego zichzelf probeert te begrijpen. Laat maar gaan. Ik hoef het gewoon niet serieus te nemen.
Als ik op zoek ben naar mijn werkelijke ik is het makkelijkste antwoord eigenlijk dat ik gewoonweg niet besta. Elk ander antwoord als ik ben de ervaring, het bewegen, getuige, toeschouwer etc zal een projectie worden op lichaam, gevoel, energie etc
Zelfbewustzijn is een illusie. Op de vraag wie of wat ben ik werkelijk is maar 1 echt antwoord. Ik besta niet.
Tijdelijk en vluchtig
Er is ook geen reden/oorzaak om niet gelukkig te zijn !
17:00
Besef ook steeds meer dat ik al die tijd toch nog ook op zoek ben naar een bepaald gevoel. Liefde, geluk, vredig. Vooral gelukkig.
Maar wat ik koppelde als gelukkig gevoel was ook gewoon een emotie. Een interpretatie. Tijdelijk en vluchtig.
Het shot goed gevoel waar we verslaafd aan zijn als junkies.
Het proberen te hercreeren veroorzaakt lijden en je probeert 17:00
Besef ook steeds meer dat ik al die tijd toch nog ook op zoek ben naar een bepaald gevoel. Liefde, geluk, vredig. Vooral gelukkig.
Maar wat ik koppelde als gelukkig gevoel was ook gewoon een emotie. Een interpretatie. Tijdelijk en vluchtig.
Het shot goed gevoel waar we verslaafd aan zijn als junkies.
Het proberen te hercreeren veroorzaakt lijden en je probeert iets eeuwig te maken wat tijdelijk en vluchtig is. En het nastreven blijft altijd zoeken naar een concept van het denken. Onzinnig.
Verlichting is een ervaren wat nog niet ervaren is en elk moment nieuw is. Onzinnig om er naar te zoeken of proberen te herkennen. Het nastreven blijft altijd zoeken naar een concept van het denken. Onzinnig.
Energie kan via 2 manieren weer in balans komen
De energie die zich in mijn lichaam ophoopt kan kennelijk via 2 manieren weer in balans komen. Door iets te doen (sex) of door niet te doen (meditatie).
12:00
Weet je wat het ook gewoon is. Zoals het brein niet kan accepteren dan we leven in een hemel op aarde, zo kan ik nog steeds niet accepteren dat ik al verlicht ben. Ik blijf maar vasthouden houden aan de overtuiging dat ik eerst in balans moet komen, dat er wat moet gaan gebeuren voordat ik het kan ervaren. Ik houd vast aan de overtuiging dat ik dat nog steeds kan voorkomen door iets fout te doen, door te blijven hangen. Dus blijf ik mezelf controleren , analyseren etc Dat er een reden is dat het nog niet is gebeurt en die reden ben ik. Want ik ben de blokkade en dus ben ik de reden dat het nog niet is gebeurt. Lijkt heel logisch.
Maar er is geen reden, geen oorzaak. Geen besef nodig. Ja er gaat nog wat gebeuren, dat voel ik, dat weet ik. Ik weet dat al heel lang, al minimaal een jaar of wel langer. Misschien al vanaf het verre begin. Maar dan ga ik erop wachten en in dat wachten maak ik mezelf weer van alles wijs. Verlichting bestaat natuurlijk niet, er is geen begin , geen eind. Ik weet dat er nog wat gaat gebeuren, dat ik ga verdwijnen, energie cq mijn verleden, mijn identiteit zal verdwijnen. Een definitief loslaten etc.
Dan is er mijn brein die in oorzaak-gevolg denkt, in er is overal een reden voor. Ja, er is hemel op aarde. Ja, mijn ego, ikzelf ga verdwijnen. Maar er is geen oorzaak-gevolg, er is geen reden !
De hemel op aarde is NU. Niet later, niet als mijn ego weg is, als ik in balans ben, als er geen zelf meer is, als er geen blokkade meer is. Ook met hun is er hemel op aarde, ook terwijl mijn energie nog geklokkeerd is. Ze zijn alleen niet belangrijk meer, niet machtig meer. Niet meer in controle. Misschien een moment, maar dat is kort en vluchtig.
Die spanning komt door mijn identificatie met die blokkade of bespiegeling op mijn levensenergie (in mijn geval) . Maar als ik me er niet meer mee identificeer is het niet gelijk weg, losgelaten etc Het verdwijnt naar de achtergrond waar ik er geen probleem meer van maak. Waar ik er om lach dat ik me er al die jaren druk om heb zitten maken.
Al die jaren was ik al verlicht, het probleem was alleen een probleem omdat ik er een probleem van maakte. Omdat ik op zoek was naar een gevoel, naar een ervaring. Identificatie met de blokkade van mijn levensenergie, het zelf dat dood aan het gaan is. Verlicht ben ik NU en het zelf verdwijnt vanzelf, daar kan ik niks voor doen. Ik begrijp nu wat niet-doen betekent en dus kan ik niks doen wetende dat er nog wat gaat gebeuren. Maar het is niet nodig voor verlichting, want dat ben ik NU.
Geleidelijk
Het gaat geleidelijk en dat is prima. Ik doe niks fout of houd het niet tegen.
Ook zonder gevoel van vrede
Het is niet te volgen wat er gebeurd. Te begrijpen wat ik voel/ervaar en waarom. Ik kan niet analyseren wat ik fout deed afgelopen tijd waardoor de blokkade er nog is. Ik deed niks fout. Het lijkt of ik van alles deed, van alles geleerd had. Daarom lijkt het dom om het verleden los te laten en alles wat ik heb geleerd. Maar in werkelijkheid heb ik niks geleerd, alleen ge-on-leerd.
De energiestromen zijn weer pittig en er trekt weer van alles samen in mijn lichaam, ademhaling die soms stokt. Etc etc
Het gaat vanzelf, zonder te begrijpen wat er gebeurt, zonder reden, zonder oorzaak, zonder dat ik iets fout doe of heb gedaan. Zonder te realiseren wat ik wel of niet ben.
Het is een mysterie.
Het enige wat ik weet is dat alles goed is, dat ik niks kan doen om het te veranderden en dat er wat gaat gebeuren, iets moois. Dat omdat ik weet dat alles NU goed is en ik nergens op hoef te wachten om dat te weten.
Ik hoef niks te voelen, te vinden, te begrijpen, te identificeren, te herkennen. Er is niks om na te streven. Ik voel geen vrede, of geluk/liefde (soms wel natuurlijk, het gaat in golven) en ook dat is goed. Ik doe niks fout.
Er is niks en alles is in orde.
Niks van wat ik doe of heb gedaan zal ooit de essentie veranderden van wat ik ben nu, in het verleden of toekomst. Het is er altijd en is nooit weggeweest en zal nooit weggaan. Slechts mijn overtuigingen doen mij anders ervaren. Het is een illusie, slechts mezelf voor de gek houden. Dat blijf ik doen, totdat ik de onzin ervan accepteer.
Gewoon accepteer dat verlichting al hier is.
Ook zonder gevoel van vrede/liefde/geluk.
Ik wil is wat ik doe en wat ik doe is wat ik wil
Energieniveau is weer gestegen sinds gister.
Merkte vandaag op hoe ik mezelf weer spiegelde op mijn levensenergie waarvan ik lang geloofde dat het mijn ego-energie was. Dan geloof ik dat het einde van die energiegolven samenvalt met het einde van de blokkade, het zelf.
Dan kan ik lang wachten, want mijn levensenergie is oneindig.
Daarnaast wil ik de identificatie met mijn zelf, mijn blokkade opgeven. Want dat zal de blokkade opheffen.
Maar gedurende dag keer ik elke keer terug naar het zelf omdat “Ik” alles wil ervaren. (zodat ik het kan begrijpen, herkennen en mijn doel bereiken van geluk ervaren)
Dus houd ik vast aan het zelf omwille van het willen ervaren.
Daarnaast realiseer ik me dat ik vooral tijdens meditatie me wil desidentificeren met mijn zelf en het daardoor afwijs, ik geloof dan dat het zal verdwijnen doordat ik het afwijs.
Ik wijs dus nog steeds mij zelf af.
Daarom wilde ik nieuwe vrienden maken, maar lukte dat niet omdat ik het gevoel had dat iedereen mij afwees omdat ze het te druk hadden met hun eigen leven. Wat niet waar was, ik had gewoon verwachtingen waar niet aan werd voldaan en het hele gebeuren is een afspiegeling hoe ik zelf ben. En ik blijf anderen dus afwijzen omdat ik mezelf afwijs. Wil ik iedereen loslaten, omdat ik mezelf wil loslaten.
Het is heel tegen intuïtief, maar ik zal mijzelf moeten accepteren zodat het een geheel zal zijn en niet meer de boel blokkeert en zich afgescheiden voelt en in controle.
Het is natuurlijk bekend dat volledige zelfacceptatie nodig is. Maar mijn brein legt gewoon niet de link dat dat betekent dat ik dus ook niet de illusionaire zelf moet afwijzen, maar moet accepteren.
Al is het wel weer logisch dat het afwijzen zelf weer de blokkade is haha.
Ik merk tijdens mijn ochtendroutine ook opeens hoe het afwijzen van het zelf, ook het afwijzen van ervaringen is. Ik wijs die af omdat ik de overtuiging heb dat die vanuit het ego komen. Ik oordeel dus (vanuit het ego haha) welke ervaring of welke handeling die gaat komen vanuit het ego of vanuit het geheel komt. Dan redeneer ik dat ik het ego geen macht moet geven en de ervaring/handeling waarvan die gaat komen ((of aan het doen ben) en heb beoordeelt als vanuit het ego zijnde) niet moet uitvoeren, er niet op moet reageren. M.a.w. ik merk dat ik iets ga doen/ervaren en dan blokkeer ik die ervaring omdat ik heb beoordeelt dat hij vanuit het ego moet komen hahaha.
Het is vanuit de redenatie dat het ego alleen macht heeft omdat ik het die macht geef. En ook daar heeft mijn denken weer een trucje op verzonnen om het zelf mee in stand te houden. Wat een verlichte ook zegt, mijn denken weet er wel een doel van te maken , iets om na te streven, iets om te doen etc.
Ook leg ik mezelf dingen op omdat ik mezelf moet trainen in niet-doen en om dus constant bewust te zijn, alert te zijn dat ik niet wat aan het doen ben (vanuit het ego dus). Maar daar maak ik dan weer een doel van, iets wat ik moet doen. En dus ben ik aan het doen of mezelf te leren niet te doen. Onmogelijke paradox en slechts weer een trucje van mijn ego.
Maar ik blijf dus onbewust de controle willen houden en dus vasthouden aan het zelf, door het af te wijzen, door te oordelen en door ervaringen/handelingen te blokkeren die ik beoordeelt heb als niet-goed zijnde. Die de onbalans in stand zouden houden. En uiteraard is juist dit proces weer wat de onbalans juist in stand houd.
(ik lig nu dubbel om de onzin hiervan, hoe kon ik zo debiel zijn hahaha)
Onbewust gaat het zo:
De gedachte komt: Ik moet ff stofzuigen. Dan wordt dat omgezet in een “ik wil stofzuigen”. Dan wordt er energie geblokkeerd zodat het gevoel van controle komt wat ervoor moet zorgen dat ik ook daadwerkelijk ga stofzuigen en dat ik niet tussen de gedachte en de handeling wat anders ga doen, doordat ik geen controle heb over wat ik doe en gaat gebeuren.
Maar de gedachte is weer een resultaat van een intentie om te gaan stofzuigen die uit het geheel komt, uit het niets.
Dus het geheel wil iets doen, heeft de intentie om iets te doen en dan komt daar de gedachte of overtuiging bij dat ik dat ook moet gaan doen wil alles goedkomen. Dat als ik dat niet ga doen, dat er dan wat mis zal gaan.
Dus ik blokkeer de boel om een intentie na te streven die al uit zichzelf was ingezet.
Dit kan je weer omzetten in de omschrijving dat het “Ik”, het ego beter denkt te weten wat ik moet gaan doen dan het goddelijke , het geheel. M.a.w. je wijst de realiteit af en creëert je eigen.
Wat is nou het juiste wat ik moet doen ?, het juiste om te doen ? Welke ervaring is de juiste ? Wat is het juiste gevoel ? Wat is de juiste intentie ?
Het antwoord is heel simpel: “Ik weet het niet” :-))
Ik wil is wat ik doe en wat ik doe is wat ik wil, waarom zou ik het anders doen ?
Iets doen tegen je wil in is slechts weer een illusie, een wens dat de realiteit anders zou zijn.
Ik moet werken voor geld maar dat zou ik liever niet doen is een mooi voorbeeld. Het is slechts weer de overtuiging dat het leven beter zou zijn als er wat zou veranderen, m.a.w. dat er nu wat mis zou zijn.
Je doet de dingen uit angst, angst om te sterven. Je doet liever wat anders, maar kiest ervoor naar je angst te luisteren omdat je ervan overtuigd bent anders dood te gaan.
Kies er gewoon voor om te sterven.
Kies er voor om geen controle te hebben
Kies voor het leven
17:00
Het zelf bestaat wel en niet. Het is alleen niet iets permanents. Net als gedachten is het idee/ervaring van een zelf slechts kort en vluchtig. Zonder oorzaak verschijnt het uit het niets en is net zo snel weer verdwenen.
Het is dus acceptie van het elke keer opnieuw sterven en geboren worden. Vechten tegen het idee van een zelf die helemaal niet bestaat is weer vechten tegen de realiteit.
Ik probeerde het zelf te laten verdwijnen zodat het niet meer opnieuw zou kunnen komen om lijden te veroorzaken. Maar het is gewoon elke keer weer laten voor wat het is. Soms volgt een handeling op een idee, soms niet. Zonder een zelf dat in controle is of echt bestaat. Slechts als tijdelijk vluchtig idee.
24:00
Het komt erop neer elke ervaring te verwelkomen. (zonder te oordelen)
Er is niks wat een beslissing maakt
Er is niks wat een beslissing maakt wat je gaat doen of moet doen (voor een goed gevoel). Je “hoort” een beslissing, maar dat is niet ik die dat doe en ook niet wat ik behoor te doen. Dat zou mij een slaaf maken van het ego. Vrijheid is om de beslissing niet op te volgen. Het is niet echt een keuze die je maakt, het gebeurt gewoon of het gebeurt gewoon niet.
Mijn denken probeert mijn gevoel te interpreteren om te weten welke beslissing het moet laten horen zodat Ik die kan opvolgen en doen. (controle)
Maar je gevoel, je emoties zijn een illusie gecreëerd door het ego. Het interpreteert zichzelf om te weten wat het moet doen. Onzinnig.
Het geheel, het goddelijke is alwetend en weet het beste wat te doen.
Het is onmogelijk om te weten of te interpreteren wat het goddelijke wil of wat het beste voor je zou zijn.
Dat wat ik doe is het beste om te doen. Soms zal het goddelijke doen met een gedachte voorafgegaan worden en net zo vaak niet.
Laat het ego /”zelf” maar gaan en de gedachten die daaruit voorkomen. Het is onschuldig en is net zo snel weer weg als het gekomen is als je er niet aan blijft vasthouden, het beoordeelt.
Een beslissing beoordelen is de illusie dat er een ik is die beslist wat wordt opgevolgd en wat niet. Het ego wat een beslissing neemt en het dan zelf veroordeelt ? Onzinnig. Of het ego dat het beter weet dan het goddelijke ? Onzinnig.
Het goddelijke leert door fouten te maken. Angst om te falen is onzinnig, dan zou je weinig leren. Je leert door te doen, door het fout te doen.
Ideeën komen en gaan, sommige worden gevolgd door actie en anderen niet. Ongeacht of het goede of slechte ideeën zijn.
hoge energie-intensiteit
Werd om 6:00 wakker (1:00 gaan slapen) vanwege de hoge energie-intensiteit, vooral in mijn hoofd. Merk nu duidelijk dat het kiezen is tussen sex of meditatie. Tussen doen of niet-doen, controle of geen controle.
Ik ben er, het gaat vanzelf. Er hoeft geen energie weg. Dat ben ik zelf die de energie niet accepteert.
Gevoel is ook een illusie
Heb mededogen voor mezelf. “ik” wil graag de energie accepteren, maar dat lukt alleen geleidelijk. Dat is prima. Dat is het beste wat ie kan doen en meer dan dat is niet mogelijk. Wees dankbaar dat het zijn best doet en zichzelf bereid is op te offeren in het proces.
Dat elke gedachte een illusie is kan ik wel accepteren. Maar ik heb geloof ik nog moeite met het feit dat elk gevoel (emotie) ook een illusie is. Moeite met het accepteren dat die blokkade een illusie is. Ik voel hem , ben er bewust van en de gevolgen ervan, dus moet het wel een oorzaak zijn. En als het er nog is, terwijl het er niet hoort dan moet daar een reden voor zijn.
Gewoon accepteren dat het een illusie is, is dus nog niet te vatten. (geen reden, geen oorzaak. Voelen -> overtuiging -> voelen en Overtuiging -> voelen -> overtuiging.)
Dat is wat ik mis bij de 4 vragen van Katie, wat er aan me knaagt dat het niet alles dekt. Je onderzoekt je gedachten. Daarna je overtuigingen. Die je moet achterhalen, want dat is niet hetzelfde als je gedachten. Daarna/ daarmee dus beseffen dat je voelen/ervaren ook een illusie is. En dat wat voelt ( en ervaart) ook.
Want zonder je gedachte ben je nog dat wat voelt en dat wat wordt gevoeld. Ook dat is een illusie.
Oordelen wat echt en onecht is, is ook niet de oplossing, want dan blijf je ook vast in de paradox van zelf en niet-zelf.
Elke ervaring ervaren, weten dat dat wat voelt en wordt gevoelt een illusie is. Geen twijfel, gewoon weten.
Die blokkade en zijn gevolgen heeft helemaal geen invloed op wie ik ben. Onzinnig dus.
Ook ervaringen worden niet anders, alleen door mijn identificatie ermee. De blokkade en zijn gevolgen zijn als geheel de illusie. Ze beïnvloeden vorm. Vorm dat vorm beïnvloed, ik ben vormloos.
19:00
Vandaag liep ik door het park met mijn loge en het leek weer alsof ik een xtc pil ophad. Dan gelijk die gedachte ; dat kan nooit goed gaan zo’n goed gevoel zo heftig en zo lang.
Ben benieuwd of het deze keer wel geaccepteerd wordt.
Er is niemand om gelukkig te maken
Het is weird om te beseffen hoe het “zelf” een illusie is, gewoonweg niet bestaat. Lijden is een illusie, maar geluk ook.
In feite ben ik de hele weg bezig geweest om mezelf gelukkig proberen te maken. Wat ik ook afspiegelde in het gelukkig proberen te maken van mijn vriendin als ik een relatie had. Punt is alleen dat wat ik gelukkig probeer te maken, “Ik”, simpelweg niet bestaat. De hele onderneming is onzinnig. Er is niemand om gelukkig te maken en geluk is slechts de andere kant van de munt samen met lijden. Het bleef een doel, een concept, een “einde van lijden = gelukkig zijn” dit gekoppeld aan het concept wat ik heb gebaseerd op mijn ervaringen uit het verleden. Het is echter het najagen van een gevoel , een emotie, een illusie, het verleden. Het is niet echt. Er is niks om gelukkig te maken.
Niks wat ik doe heeft invloed op wat ik werkelijk ben.
Alles is altijd nieuw.
Het is ervaren zonder te begrijpen, te herkennen en dus zonder uit te kunnen leggen, zowel aan mezelf als aan anderen wat ik ervaar. Het is ervaren van het niet-weten.
Alles is nieuw, hoe kan ik iets begrijpen of uitleggen wat we nog nooit ervaren hebben ?