Ik wil is wat ik doe en wat ik doe is wat ik wil

Energieniveau is weer gestegen sinds gister.
Merkte vandaag op hoe ik mezelf weer spiegelde op mijn levensenergie waarvan ik lang geloofde dat het mijn ego-energie was. Dan geloof ik dat het einde van die energiegolven samenvalt met het einde van de blokkade, het zelf.
Dan kan ik lang wachten, want mijn levensenergie is oneindig.
Daarnaast wil ik de identificatie met mijn zelf, mijn blokkade opgeven. Want dat zal de blokkade opheffen.
Maar gedurende dag keer ik elke keer terug naar het zelf omdat “Ik” alles wil ervaren. (zodat ik het kan begrijpen, herkennen en mijn doel bereiken van geluk ervaren)
Dus houd ik vast aan het zelf omwille van het willen ervaren.
Daarnaast realiseer ik me dat ik vooral tijdens meditatie me wil desidentificeren met mijn zelf en het daardoor afwijs, ik geloof dan dat het zal verdwijnen doordat ik het afwijs.
Ik wijs dus nog steeds mij zelf af.
 
Daarom wilde ik nieuwe vrienden maken, maar lukte dat niet omdat ik het gevoel had dat iedereen mij afwees omdat ze het te druk hadden met hun eigen leven. Wat niet waar was, ik had gewoon verwachtingen waar niet aan werd voldaan en het hele gebeuren is een afspiegeling hoe ik zelf ben. En ik blijf anderen dus afwijzen omdat ik mezelf afwijs. Wil ik iedereen loslaten, omdat ik mezelf wil loslaten.
 
Het is heel tegen intuïtief, maar ik zal mijzelf moeten accepteren zodat het een geheel zal zijn en niet meer de boel blokkeert en zich afgescheiden voelt en in controle.
Het is natuurlijk bekend dat volledige zelfacceptatie nodig is. Maar mijn brein legt gewoon niet de link dat dat betekent dat ik dus ook niet de illusionaire zelf moet afwijzen, maar moet accepteren.
Al is het wel weer logisch dat het afwijzen zelf weer de blokkade is haha.
 
Ik merk tijdens mijn ochtendroutine ook opeens hoe het afwijzen van het zelf, ook het afwijzen van ervaringen is. Ik wijs die af omdat ik de overtuiging heb dat die vanuit het ego komen. Ik oordeel dus (vanuit het ego haha) welke ervaring of welke handeling die gaat komen vanuit het ego of vanuit het geheel komt. Dan redeneer ik dat ik het ego geen macht moet geven en de ervaring/handeling waarvan die gaat komen ((of aan het doen ben) en heb beoordeelt als vanuit het ego zijnde) niet moet uitvoeren, er niet op moet reageren. M.a.w. ik merk dat ik iets ga doen/ervaren en dan blokkeer ik die ervaring omdat ik heb beoordeelt dat hij vanuit het ego moet komen hahaha.
Het is vanuit de redenatie dat het ego alleen macht heeft omdat ik het die macht geef. En ook daar heeft mijn denken weer een trucje op verzonnen om het zelf mee in stand te houden. Wat een verlichte ook zegt, mijn denken weet er wel een doel van te maken , iets om na te streven, iets om te doen etc. 
Ook leg ik mezelf dingen op omdat ik mezelf moet trainen in niet-doen en om dus constant bewust te zijn, alert te zijn dat ik niet wat aan het doen ben (vanuit het ego dus). Maar daar maak ik dan weer een doel van, iets wat ik moet doen. En dus ben ik aan het doen of mezelf te leren niet te doen. Onmogelijke paradox en slechts weer een trucje van mijn ego. 
Maar ik blijf dus onbewust de controle willen houden en dus vasthouden aan het zelf, door het af te wijzen, door te oordelen en door ervaringen/handelingen te blokkeren die ik beoordeelt heb als niet-goed zijnde. Die de onbalans in stand zouden houden. En uiteraard is juist dit proces weer wat de onbalans juist in stand houd. 
(ik lig nu dubbel om de onzin hiervan, hoe kon ik zo debiel zijn hahaha)
 
Onbewust gaat het zo:
De gedachte komt: Ik moet ff stofzuigen. Dan wordt dat omgezet in een “ik wil stofzuigen”. Dan wordt er energie geblokkeerd zodat het gevoel van controle komt wat ervoor moet zorgen dat ik ook daadwerkelijk ga stofzuigen en dat ik niet tussen de gedachte en de handeling wat anders ga doen, doordat ik geen controle heb over wat ik doe en gaat gebeuren.
Maar de gedachte is weer een resultaat van een intentie om te gaan stofzuigen die uit het geheel komt, uit het niets. 
Dus het geheel wil iets doen, heeft de intentie om iets te doen en dan komt daar de gedachte of overtuiging bij dat ik dat ook moet gaan doen wil alles goedkomen. Dat als ik dat niet ga doen, dat er dan wat mis zal gaan. 
Dus ik blokkeer de boel om een intentie na te streven die al uit zichzelf was ingezet. 
 
Dit kan je weer omzetten in de omschrijving dat het “Ik”, het ego beter denkt te weten wat ik moet gaan doen dan het goddelijke , het geheel. M.a.w. je wijst de realiteit af en creëert je eigen. 
Wat is nou het juiste wat ik moet doen ?, het juiste om te doen ? Welke ervaring is de juiste ? Wat is het juiste gevoel ? Wat is de juiste intentie ? 
Het antwoord is heel simpel: “Ik weet het niet” :-))
 
Ik wil is wat ik doe en wat ik doe is wat ik wil, waarom zou ik het anders doen ?
Iets doen tegen je wil in is slechts weer een illusie, een wens dat de realiteit anders zou zijn.
Ik moet werken voor geld maar dat zou ik liever niet doen is een mooi voorbeeld. Het is slechts weer de overtuiging dat het leven beter zou zijn als er wat zou veranderen, m.a.w. dat er nu wat mis zou zijn.
Je doet de dingen uit angst, angst om te sterven. Je doet liever wat anders, maar kiest ervoor naar je angst te luisteren omdat je ervan overtuigd bent anders dood te gaan.
Kies er gewoon voor om te sterven.
Kies er voor om geen controle te hebben
Kies voor het leven
 
17:00
 
Het zelf bestaat wel en niet. Het is alleen niet iets permanents. Net als gedachten is het idee/ervaring van een zelf slechts kort en vluchtig. Zonder oorzaak verschijnt het uit het niets en is net zo snel weer verdwenen.
 
Het is dus acceptie van het elke keer opnieuw sterven en geboren worden. Vechten tegen het idee van een zelf die helemaal niet bestaat is weer vechten tegen de realiteit.
Ik probeerde het zelf te laten verdwijnen zodat het niet meer opnieuw zou kunnen komen om lijden te veroorzaken. Maar het is gewoon elke keer weer laten voor wat het is. Soms volgt een handeling op een idee, soms niet. Zonder een zelf dat in controle is of echt bestaat. Slechts als tijdelijk vluchtig idee.
 
24:00
Het komt erop neer elke ervaring te verwelkomen. (zonder te oordelen)