Ook zonder gevoel van vrede

Het is niet te volgen wat er gebeurd. Te begrijpen wat ik voel/ervaar en waarom. Ik kan niet analyseren wat ik fout deed afgelopen tijd waardoor de blokkade er nog is. Ik deed niks fout. Het lijkt of ik van alles deed, van alles geleerd had. Daarom lijkt het dom om het verleden los te laten en alles wat ik heb geleerd. Maar in werkelijkheid heb ik niks geleerd, alleen ge-on-leerd.
De energiestromen zijn weer pittig en er trekt weer van alles samen in mijn lichaam, ademhaling die soms stokt. Etc etc
Het gaat vanzelf, zonder te begrijpen wat er gebeurt, zonder reden, zonder oorzaak, zonder dat ik iets fout doe of heb gedaan. Zonder te realiseren wat ik wel of niet ben.
Het is een mysterie.
Het enige wat ik weet is dat alles goed is, dat ik niks kan doen om het te veranderden en dat er wat gaat gebeuren, iets moois. Dat omdat ik weet dat alles NU goed is en ik nergens op hoef te wachten om dat te weten.
Ik hoef niks te voelen, te vinden, te begrijpen, te identificeren, te herkennen. Er is niks om na te streven. Ik voel geen vrede, of geluk/liefde (soms wel natuurlijk, het gaat in golven) en ook dat is goed. Ik doe niks fout.
Er is niks en alles is in orde.
 
Niks van wat ik doe of heb gedaan zal ooit de essentie veranderden van wat ik ben nu, in het verleden of toekomst. Het is er altijd en is nooit weggeweest en zal nooit weggaan. Slechts mijn overtuigingen doen mij anders ervaren. Het is een illusie, slechts mezelf voor de gek houden. Dat blijf ik doen, totdat ik de onzin ervan accepteer.
Gewoon accepteer dat verlichting al hier is.
Ook zonder gevoel van vrede/liefde/geluk.