Gehecht aan observeren

Had een conversatie met iemand op een internetforum met iemand die beweerd al 30 jaar te mediteren, zonder enig succes. Hij had zichzelf allemaal mooie verhalen wijsgemaakt. Hij was de neutrale waarnemer van zijn gedachtenstroom en die zou uit zichzelf zomaar kunnen stoppen als hij het zo bleef waarnemen.
Maw hij had geen flauw idee wat ie aan het doen was, na 30 jaar ! Hij hield zich gewoon net zo voor de gek als elk ander.
Heb toen wat reacties getikt over dat er geen zelf is, want daar is hij nogal aan gehecht merkte ik. In mijn laatste reactie tikte ik:
De observeerder en het geobserveerde zijn een. Als het niet lukt het geobserveerde los te laten, laat dan de observeerder los.
Uiteraard bleek ik ook hier vooral mezelf te helpen. Die zin was een belangrijke trigger om in te zien hoe ik nog gehecht was aan het zelf. Hoe ik oplossen van het zelf bleef observeren en zo bleef vasthouden aan het zelf, de blokkade.
Het geeft immers wat te doen, geeft de illusie dat ik aan het leren ben. Dat ik bezig ben en mezelf verbeter. Zolang het zelf aan het oplossen is, komt alles goed. Dus bleef ik vertrouwd observeren.
Ik hield mezelf weer eens voor de gek. Er is geen observeerder. Bewustzijn observeert niet, is geen waarnemer, of wat dan ook. Het is het leven zelf.
Ik besta niet.