Die opmerking van Eckhart dan zijn leven nog een jaar of wat in zijn oude momentum door ging nadat hij het licht had gezien begint nu ook bij mij op te vallen. Ook in het klein. Als ik bv een dansles heb gehad met salsa dan probeer ik daarna te ontspannen om weer dat heerlijk ontspannen gevoel te krijgen. Ik maak er dus als het ware een taak van. Dit omdat ik die spanning van die inspanning nog een tijd erna blijf voelen. Maar ook dat ebt vanzelf weg zonder er iets voor te doen, behalve anders als stoppen met inspannen. Dat is iets waar ik mij nog niet bewust van was. Geeft weer extra ontspanning te weten dat wat ik voel gewoon oud momentum is. (net zoiets als oude pijnen) het is verleden, ervaar het, doe er niks mee en het verdwijnt vanzelf, in zijn eigen tempo. Niet wanneer ik het wil, of omdat ik kies voor ontspanning. (denk te kiezen) het gebeurt gewoon.
Merk dus ook steeds meer hoe ik geluk ook een reden geef. (de ontspanning, bepaalde energie etc) Dan Koppel ik dat aan het idee dat ik het nu goed doe en probeer ik dat ervaren vast te houden. Daarom blijf ik ook alles betekenis geven (en dus analyseren) zodat ik weer op zoek kan naar dat geluk ervaren. Ik koppel dat dan niet aan de externe reden, maar een interne reden. Beide zijn een illusie. Ook kan geluk wel een reden hebben, als emotie. Ervaar het en laat het weer los. Net als gedachten is het slechts vluchtig, niet blijvend. Het komt en gaat zo voorbij.
Bevrijdend dat niet meer geprobeerd wordt te ontspannen, maar dat het gewoon gebeurt. Heerlijk dat niet meer elke ervaring geanalyseerd wordt om er een betekenis aan te geven. Het gebeurd gewoon. Betekenisloos.
21:00
Wordt me nu ook bewust hoe ik al die jaren mezelf cq het zelf gelukkig probeer te maken. Uiteraard door keuzes te maken, dingen te doen. Door alle keuzes die ik heb gemaakt en door alles wat ik gedaan heb snap ik nu dat het zelf niet gelukkig kan zijn. Het zijn momenten van geluk die komen en gaan, als een gedachte, vluchtig , zonder betekenis. Alles wat het zelf doet is onzinnig, nutteloos en elke inspanning is zelfdestructief. Toch bizar hoe lang ik nog geloofde dat ik mezelf gelukkig kon maken, gelukkig kon zijn. Het is slechts een vorm van begeerte.
