Zelfacceptatie is ook een illusie

Er is dus geen oorzaak, het is zelf de oorzaak terwijl het naar een oorzaak zoekt. Men noemt het het ego, maar dat is slechts een naam, het bestaat niet. Het is een naam voor een bepaald fenomeen, maar is niet iets substantieels.
Misschien net zoiets als de wind. Het bestaat, maar is niks, je kan het niet aanwijzen, je merkt alleen zijn gevolgen.
 
Wat ik voel is niet het ego, het is gewoon spanning. Ik kan niet ontspannen, want alleen de spanning kan ontspannen en dat is niet wie ik ben.
Byron Kathie vertelt dat elke vorm van stress vooraf wordt gegaan door een gedachte die geloofd wordt die niet waar is. (vechten tegen de realiteit) In een boek noemt ze het onfeilbaar. Haar 4 vragen zijn misschien onfeilbaar, maar niet dat ze zegt dat het veroorzaakt wordt door gedachten die niet waar zijn. 
Ik veroorzaak mijn eigen lijden door gedachten te geloven die niet waar zijn ?
 
De paradox van het hebben van gedachten. Het is weer een oorzaak zoeken, een IK die verantwoordelijk zou zijn. Het is valse hoop afweer -> als ik maar mijn gedachten niet geloof dan komt alles goed.
Illusie van controle -> IK moet ontspannen
 
Het is dit fenomeen dat ik nog steeds een IK verzin die ik daarna niet accepteer. Volledige zelfacceptatie is ook een illusie, er is immers geen zelf om te accepteren. Ik geef mijn denken de schuld van het fenomeen dat we ego noemen. Dus accepteer ik niet wat mijn denken creëert en bespiegelt. (hierdoor accepteer ik “de ander” ook niet)
 
Toch blijf ik het nog steeds moeilijk vinden om ook de illusie van de ANDER te doorzien.
 
Zoals er geen oorzaak is voor de wind, zo is er ook geen oorzaak voor de spanning die ik voel. Die spanning is niet op biologisch niveau en daarom niet te interpreteren door mijn denken. Het probeert het wel, maar het heeft gewoon de capaciteit er niet voor. Paradoxaal is echter wel het waarnemen via het denken wat de realiteit beïnvloed; niet alleen via gedachten maar nu vooral via overtuigingen en zelfs dat niet. Het ervaren zelf is ook een oorzaak.(de slang die zijn eigen staart opeet) Er is dus niet een oorzaak en alhoewel er een reeks oorzaken samen als oorzaak kan gezien worden, zal het nooit waar kunnen zijn omdat onze hersenen niet de capaciteit hebben om het geheel te kunnen bevatten.
 
Het besef dat ik verlicht ben komt dus uit het geheel en zal niet door het denken begrepen kunnen worden.
Maar het geheel heeft wel het denken nodig om het te kunnen beseffen.
 
Bewustzijn is ook een van de oorzaken, zoals zijn identificatie met vorm. Tevens is bewustzijn een medium waar informatie over reist. Gezien het feit dat het bewustzijn niet bewust kan zijn van zichzelf, kan het dus nooit de gehele oorzaak weten of bewust van zijn.