De Bijbel van Spirituele Verlichting

Als er niet meer geïdentificeerd wordt met ervaringen en gevoel, als er wordt ingezien dat identificatie met iets slechts een illusie is, wordt er ook beseft dat zelfs de uitspraak:”ik ben gelukkig” onzinnig is.
Zowel de IK als het gelukkig zijn, zijn slechts interpretatie. De ervaring of gevoel heeft niks met mij te maken, het is er gewoon, het is niet persoonlijk. Onzinnig om me daar druk over te maken.
Wat voor zin heeft het dan nog om iets “te willen” om geluk na te streven, een bepaald gevoel ? Naast het feit dat er niks is dat het na kan streven, is dat waar naar gestreefd wordt niet bestaand.
“ik moet gelukkig zijn”
“ik wil inner vrede”
“ik wil verlicht zijn”
Het klinkt zo onzinnig nu, hahaha.
 
Tevens valt uiteraard alle angst of onprettig gevoel weg. Als het niks met mij te maken heeft, dan is er ook niks te verliezen, niks kwijt te raken. Immers dat wat je dacht te verliezen is er niet.
 
Echt humor dit hahaha. Heb ik me al die tijd druk zitten maken om niks. Alleen maar omdat er gedacht werd:”dat ben ik” .
 
Wat een onzin allemaal hahaha.
 
8:00
Grappig, het is dus niet iets wat verdwijnt als energie of iets. Geen bevrijding van iets wat verdwijnt uit het lichaam. Het voelt als een neerdalen vanuit de kruin. Geen betere omschrijving dan als “een niks” dat neerdaalt.
 
Waarschijnlijk omdat de inspanning wegvalt, omdat de blokkade wegvalt (geen identificatie meer, geen zoeken meer) kan het nu eindelijk gaan stromen. Het niks, hahaha.
 
Het is niet te voelen
Het is niet te ervaren
Het is niet te verklaren
Het is niet te identificeren
Het is niks

De lijdensweg van Jezus voor zijn kruisiging en wederopstanding. Het lijden/kruis dat hij zelf moest dragen.
Het lijden moet ondergaan worden, niet van een afstandje toeschouwen en beoordelen als illusie (zoals ik bewustzijn lang heb geïnterpreteerd, als iets wat je moest doen)
Het heeft dus geen zin om te wachten totdat alles vanzelf in evenwicht is, het wachten en observeren is slechts weer de boel blokkeren. Onderga het gewoon, in vol vertrouwen dat het je nergens van weerhoud en je doet wat je wil doen, je hoeft toch nergens te zijn of te komen.
Onderga het lijden in de volle wetenschap dat er niks hoeft te veranderen, zonder te oordelen over het hiernu en een verzonnen (verlichte) toekomst.

Wees het lijden, het ego.
 
Bewustzijn en dat waar je bewust van bent, de vorm en het vormloze, iets en niets. Het zijn concepten van de dualistische mind, wees beide.
Wees alles, onderga alles.
 
Als je beide bent, wat maakt het dan nog uit wat er gebeurt, het een of het ander.
 
Het (dualistische) denken verdeelt de (non-duale) wereld in tweeën en zegt tegen 1 van deze delen: “dat ben ik”. Een tegenstelling tussen Ik en de rest van de wereld. We zijn beide, of beter gezegd, geen van beide.
Dit gaat niet via gedachten, dit gaat via je gevoel, waardoor het ook zo ervaren wordt en die ervaring bestempel je weer als “dat ben ik”. De vicieuze cirkel van het leven.
 
15:00
 
Je voelt een probleem of emotie die je interpreteert als “ik wil” , “ik moet” dit of dat doen. Dat gebeurt omdat de ervaring wordt bestempelt als “dat ben ik”. Het wordt persoonlijk gemaakt.
Je voelt een energie-entiteit minder sterk worden, onbewust voel je de illusie ervan en omdat je het heb bestempelt als “dat ben ik” , voelt het als een persoonlijke bedreiging, alsof je aan het sterven bent. Dus doe en wil je vanalles om die entiteit te blijven voeden, in leven te houden. De beroemde angst voor de dood. Waaruit de motivatie van al het handelen komt.
Als er begrepen wordt dat dat niet is wie je bent, dat het slechts een zelf verzonnen overtuiging is, dan vat je het niet persoonlijk op en laat je het wat voor het is.
De entiteit en ervaring zal verdwijnen door het in evenwicht komen van het geheel.
Weten wordt dan beseffen en dus ook ervaren, dat wat je ware natuur wordt genoemd. Dit omdat die natuur is waar het evenwicht wordt bereikt en alles goed is en er niks meer hoeft worden te gedaan.

Ik ben afgescheiden van mezelf. De wederhelft die mij compleet moet maken, ben ikzelf. De onvoorwaardelijke liefde die ik zoek , het goddelijke, ben ikzelf.
We spiegelen dit op de ander en hopen via de liefde van een ander compleet te worden (gelukkig), dit is onmogelijk natuurlijk. Het is het vinden van jezelf, samensmelten met jezelf waardoor je weer compleet wordt, het geheel, alles, goddelijk.
 
Hoe je de wereld ziet is een bespiegeling van hoe je jezelf ziet, om de simpele reden dat je de wereld bent. Hoe je de ander ziet, is een bespiegeling van hoe je jezelf ziet, om de simpele reden dat je de ander bent.
Ik zag hoe anderen teveel met zichzelf bezig zijn voor een relatie, omdat ik dat was.
Ik ging geen echte relatie met anderen aan, want ik zocht een relatie met mezelf.
Ik kon geen echte connectie vinden met anderen, omdat dat alleen kan met jezelf.
Ik had problemen met het loslaten van de ander, omdat ik niet doorhad dat ik het zelf was. Het is niet loslaten, maar samensmelten.
Samen wordt een. (of nul 😉
Ik wilde de ander zo graag gelukkig maken, omdat ik mezelf zo graag gelukkig wil maken.
 
Het ego heeft dus vele lagen.
Het is eerst een loslaten van je angsten, oude pijnen, verleden, pijnlichaam.
(daarna projecteerde ik die ervaring op het overgebleven ego en dacht ik dat ik de rest ook moest loslaten, maw dat er wat moest verdwijnen zodat de werkelijke ik zou overblijven. Het andere moet verdwijnen)
Het is daarna een samensmelten van beide delen tot een geheel, waar geen plek meer is voor een zelf.
 
Wel grappig , moet weer denken aan de matrix, eerste keer Smith van binnenuit laten exploderen en dus oplossen (angsten loslaten) en de finale is hoe Smith (the other you) samensmelt met neo. Beide worden een geheel. Schitterend.
 
Het constante “doen” is een inspanning om de blokkade van onze levensenergie in stand te houden. (omdat de levensenergie als een bedreiging wordt gezien voor wie je denkt te zijn)
Zoals een inspanning van spieren de oorzaak is voor beweging, zien we die inspanning als oorzaak voor controle. Daarnaast verwarren we de 2 uiteraard ook nog.
De ene inspanning die de ander zou veroorzaken. Onzinnig natuurlijk.
Dat is dus de constante strijd met jezelf, met de realiteit. Vandaar de stress en lijden die het veroorzaakt. Houden van de realiteit is houden van jezelf, acceptatie.
Waarom is zelfacceptatie dan zon valkuil ? Omdat je dan je valse zelf accepteert.
Zelfacceptatie, is de realiteit accepteren, de realiteit dat er geen zelf is, want de realiteit is wat je bent. Het geheel, beide en geen van beide.

Het ondergaan van het lijden, is dus ook het ondergaan van de identificatie met dat lijden. Je zit dan vast in een paradox. Er wordt gevoelt en ervaren alsof IK aan het lijden ben, doordat dat je overtuiging is, maar tegelijkertijd weet je dat het een illusie is en dat je je dat alleen nog niet beseft.
Is er verlichting ? Ja en nee
Is er een zelf ? Ja en nee
Ja, probeer dat maar eens te begrijpen hahaha.
 
Al die mensen die zeggen dat je moet accepteren , ze weten alleen niet wat en hoe. Ze blijven een zelf accepteren of een beeld hoe er geen zelf is terwijl anders ervaren wordt. Het is een paradox die niet uit te leggen is.
Accepteren hoe je bent is het accepteren van de realiteit en accepteren dat je niet bestaat.
Veel mensen accepteren ook de realiteit van het ego, het zelfdestructieve mechanisme. Ze zien het en geven het geen echte macht meer, door het wegvallen van het echte lijden (slechts licht lijden zoals ik ervaar, het is niet eens echt lijden, meer een licht ongemak, een lichte inspanning) denken ze dat ze er zijn, ze accepteren de realiteit inclusief het weinig macht hebbende ego. Uiteraard een hele fijne verbetering van de levenservaring.
Daarom is studie zo belangrijk, zoeken naar de waarheid (ja, het zoeken dat verlichting juist in de weg staat) naar de realiteit van dingen. Want pas als je de onzin inziet van al je inspanningen zal deze wegvallen zonder dat je er iets voor doet. Maw je moet je dus eerst inspannen via studie en meditatie (50/50) waarna de ontspanning volgt waar je niks voor hoeft te doen.
Ook bij de studie zit je vast in een paradox. Je probeert via het denken iets te begrijpen wat het denken niet kan begrijpen en het is dus het geheel wat moet leren. Het geheel leert echter via doen. Echter niet een doen zoals je gewent bent via inspanning, maar gewoon via beweging, via inspanningsloze beweging. Daarom is schrijven volgens mij zo belangrijk.
 
Het is dus acceptatie, maar loslaten.
Het is zoeken naar wat niet gevonden kan worden.
Het is je flink inspannen zodat er ontspanning zal zijn.
Het is doen en niet-doen, doen zonder inspanning.
Het is leren dat de inspanning van het bewegen niet jou inspanning is.
Het gebeurt van zelf, maar je kan er niet op wachten.
Een zelf ervaren en accepteren totdat je de onzin ervan inziet en voelt hoe het aan het sterven is. Hoe het in balans komt. Pas op het allerlaatst, vlak voor het sterven zal je herkennen dat de realiteit, de wereld is wie je bent, alles en niks tegelijk.
 
Alles heeft een reden totdat je beseft dat er geen betekenis is. Het ego, het mechanisme is er omdat het denk dat er voordeel uit komt (illusie van controle) , pas als er gesnapt wordt dat het juist en nadeel is zal het losgelaten kunnen worden of beter gezegd zal het gaan samensmelten.
Dit kan niet via alleen meditatie, maar door studie en bewust te leven. Wees bewust.
Pas als je gestorven bent, niet meer bestaat, bent samengesmolten, dan pas is er evenwicht. Tot die tijd houd je jezelf voor de gek.
 
Verlichting is jezelf zijn, immers wie kan je anders zijn dan jezelf. Wat kan je anders zijn dan wat je bent. Je bent wat je bent en dat is het mooiste wat er is. Het gaat fout als je iemand probeert te zijn. Immers wat kan je anders “doen” dan iemand anders proberen te zijn dan wie je behoort te zijn. Zolang je niet verlicht bent, betekent dit dat je iets anders probeert te zijn dan wat je werkelijk bent. Dat er iets gebeurt wat de realiteit (jezelf zonder controle) niet wil accepteren omdat het denkt daar voordeel uit te halen. Zie je onzin van je pogingen in om iemand proberen te zijn en het zelf valt weg, de inspanning valt weg (immers het gaat niet iets proberen als het weet dat het onzinnig is) en dat wat overblijft is wat we zijn.

Gister leuke dag gehad met Sjoukje, meisje van de salsa. Begon als wandeling in de duinen en eindigde met seks bij mij thuis. Dit was zeker niet gepland of de bedoeling. Ondanks mijn voornemen om geen seks te hebben in de eerste 3 maanden als ik iemand leer kennen omdat seks dat elkaar leren kennen in de weg kan zitten. De passie van seks overheerst de connecties op andere niveau’s. Maar ondanks dat voornemen, ondanks dat ik niet eens weet of ze wat voor me is kwa relatie, ondanks gedachten die ik had dat zoiets niet eerlijk naar haar zou zijn omdat ik niet weet of ik wel een echte relatie wil etc. heb ik me toch gewoon over gegeven aan het moment en hebben we een hele mooie dag beleeft samen.
Had zo in de film gekund, samen wandelen in de duinen, op het strand zitten en de zon in zee zien zakken, zoenen, terugwandelen in de schemer en net voor donker bij de auto aankomen. Thuis gezellig samen wat eten en daarna flink uitgebreid weer zoenen op de bank, waarna ik haar letterlijk de slaapkamer indroeg en we seks hadden, die ook erg leuk was. Al met al was niks gepland, maar liep het uit zichzelf perfect.
Ook Sjoukje gaf zich eraan over, want ze wil graag een braaf meisje zijn en die doen niet aan seks op een tweede afspraakje 🙂 Ook ging het niet goed met condoom, iets wat ze niet zonder wilde in eerste instantie, maar daarna toch gewoon zonder wilde.
Ik merk nu duidelijk verschil met vroeger. Ik ga me niet bedenken aan de hand van allerlei criteria of ze wel geschikt voor me is. Het feit is dat ik het gewoon (nog) niet weet. Ik ga ook niet proberen te beslissen of ik wel of niet een relatie wil (als zij dat zou willen, denk het wel, maar kan dat niet zeker weten, misschien vind ze ook dat ze daar nog niet aan toe is, dat zou heel goed kunnen) of hoe het verder zou moeten gaan. Wat gebeurt dat gebeurt en elke uitkomst (alleen vrienden, alleen seks, relatie of niks of combinatie ) is prima. Elke uitkomst zal de juiste zijn, wat dat is wat gebeurt. 
 
Kwa energie ben ik wel gelijk moe, het kost me dus zeker weer “kracht” kwa seks. Was ook wel intens, alhoewel ze het minder uitstraalt, ze is duidelijk ook hoogsensitief. (ze kwam bv al 2 keer klaar bij onze eerste keer) Vandaag dus wel hele dag moe en ik verwacht dat dat morgen niet veel beter zal zijn.
Maar ik voel dat het proces (in evenwicht komen) wel gewoon doorgaat. Door het wegvallen van die energie voel ik alles veel bewuster en misschien zal dat juist een positief iets zijn. Bewuster van het mezelf voor de gek houden op gevoels/inspannings niveau. Merk dat de identificatie nog steeds minder aan het worden is, ook al lijkt dat ook in golven te gaan.
Al met al denk ik dus dat er ook kwa seks geen goed of fout zal zijn in dit proces. Wat gebeurt dat gebeurt.
Wel grappig dat zo’n mooie dag als gister dus gewoon ontstaat en ik daar verder niks voor heb hoeven doen. Ja, ik heb initiatief genomen om een keer met haar af te spreken een tijdje geleden en met haar gebeld daarna. Maar ook dat deed ik allemaal zonder doel, zonder reden, zonder motivatie.
Eigenlijk was het door haar aangeven dat het ook allemaal gebeurde, ik reageerde alleen.
(en misschien ziet zij het ook wel zo 🙂

Het gaat dus om het toelaten van je levensenergie. Iets wat in eerste instantie als een bedreiging wordt gezien, het vereist nml het loslaten van de illusie van motivatie, illusie van controle, illusie van een zelf. Het kan niet gevoelt of begrepen worden.
Na het loslaten van je pijnlichaam cq angsten hoeft er niks meer losgelaten te worden, dan gaat het om acceptatie van je levensenergie. De spanning die er gevoelt wordt is het botsen van je levensenergie die wordt tegengehouden door de inspanning van het ego, wie je denkt te zijn.
Maar je levensenergie van wie je denkt gescheiden te zijn, de realiteit, de wereld, dat is je werkelijke zelf.
 
Daarom is de illusie van controle, motivatie etc ook de poging om de wereld te controleren , te verbeteren , liefde en erkenning te krijgen uit die wereld; m.a.w. hoe je de wereld ervaart een bespiegeling van hoe je jezelf ervaart.
Het denken maakt er 2 van, maar de bespiegeling opheffen is inzien en ervaren dat jij de wereld bent, de realiteit. Van jezelf houden is niet houden van wie je denkt te zijn, maar van de realiteit, dat wat je werkelijk bent.
 
Inspanning wordt ontspanning als je de onzin van al je inspanning inziet en inziet dat het niet jou inspanning is. Het blokkeert de levensenergie wie we werkelijk zijn. Als de inspanning wegvalt, de blokkade wegvalt is er een samensmelten met de realiteit, met de levensenergie en houd het zelf en de wereld op te bestaan en is er alleen nog het geheel.
 
Sinds ik die lezing op TED heb gezien waarin gezegd wordt dat hersenen alleen gemaakt zijn voor beweging, valt het me op dat op de weg naar verlichting daaruit alles inderdaad wel te verklaren is. Immers het zelf en angst voor de dood valt samen met de illusie van controle. Controle over je lichaam en wat je doet, controle om je omgeving (jezelf) te controleren. Er wordt opgemerkt dat als levensenergie en beweging samenvallen , de illusie van motivatie/controle gebroken wordt. Er wordt gezien dat dat de overtuiging dat de levensenergie geblokkeerd moet worden via inspanning, welke een bespiegeling is van de inspanning van je lichaam voor beweging, niet de juiste is.
Maar dat levensenergie juist ook voor een beweging zorgt. Uiteraard een beweging waar je geen controle over hebt, een beweging die je niet kan begrijpen en geen betekenis kan geven, niet kan weten of het de juiste is en leid naar een onbekende toekomst. Maar de mooiste en enig juiste beweging die er is en behoort te zijn 🙂
 
HAHAHA, nou snap ik het pas, nou snap ik waarom het een bespiegeling is. Het klink de hele tijd alsof IK mezelf spiegel op de wereld, alsof het IK ben die het spiegelen doet. Dus dat IK met het spiegelen moet stoppen op de wereld.
Je kan de wereld niet controleren en veranderen, je kan alleen jezelf veranderen. Dit is op zich het pad, want het duale denken moet kiezen.
Maar in feite is er geen spiegelen wat IK doe, het is gewoon een spiegel. Waar je aan werkt is een spiegelbeeld van de wereld van wie je werkelijk bent.
Je kan alleen jezelf veranderen is dus werkelijk: Je kan alleen je (zelfverzonnen) spiegelbeeld veranderen. Inzien dat het een zelfverzonnen spiegelbeeld is, een reflectie via het denken. (en dus duaal en dus goed/slecht, gespleten)
Het is dus niet gek dat mensen zo hard proberen te wereld te beteren, helaas vanuit het ego en dus maken ze het alleen maar erger. (bespiegeling hoe ze zichzelf proberen te verbeteren)
En dus is zelfacceptatie en houden van jezelf. Niet houden van wie je denkt te zijn, je illusionaire door het denken gecreëerde spiegelbeeld die ook als echt ervaren/gevoelt wordt (en zo de realiteit dus beïnvloed, wie je dus werkelijk bent. Deze beïnvloeding is dus alleen negatief -> al het kwade wordt gedaan in naam van het goed), maar de realiteit accepteren en ervan houden.

Zelfacceptatie = realiteit accepteren
houden van jezelf = houden van de realiteit.
 
(Maw de wereld is niet jou spiegelbeeld, waar het spiegelen op gebeurt. JIJ bent het spiegelbeeld hahaha. )

Het gaat om het samensmelten van de projectie, het heeft niks met mij te maken, ook dat is niet persoonlijk.
 
Zowel liefde als geluk zijn waarschijnlijk emoties, korte ervaringen die niet blijvend zijn. Zouden alle negatieve emoties een verschijnsel zijn van angst en zijn de positieve emoties een verschijnsel van onze ware natuur. Dualiteit van het denken, voortvloeiend uit onze gespleten natuur.
Maar zou geluk en liefde ook weer bestaan door die dualiteit en zou dat ook keerzijden zijn van dezelfde munt?
Onze zoektocht , onze verslaving aan een goed gevoel een uiting is van de zoektocht naar onze ware natuur, nml liefdegeluk ?
Geen idee, misschien, er is nog geen gevoel van herkenning, van “weten”.

Ben afgelopen donderdag bij Sjoukje (van de Salsa) wezen eten en dat was weer gezellig. Er is duidelijk een klik tussen ons die zich op dit moment vooral via goede seks uit. Ik had me voorgenomen om bij een nieuwe relatie de eerste 3 maanden niet aan seks te doen en eerst kijken of er daarbuiten een goede basis is, maar dat was weer wat naief gedacht.
Sjoukje past weer prima in het rijtje van hsp meid die last heeft/had om met der emoties om te gaan. Is het dan fout omdat dat in het verleden elke keer fout is gegaan ? Of was het juist elke keer goed en saboteerden we het gewoon zelf? M.a.w. geeft het universum je telkens weer een nieuwe kans?
De overtuiging van de “juiste partner” vinden blijft erg sterk, alsof “de juiste” zou bestaan. Er zijn dus duidelijk een heleboel juiste, immers ze blijven op mijn pad komen en ze blijven in mij geïnteresseerd. Alleen bij Qonchita en nu Sjoukje was het ook van mijn kant.
Het denken gaat dan toch proberen het “blijvend” te maken. Gaat proberen uit te vogelen wat ik in het verleden allemaal verkeerd heb gedaan, heb gedaan om de liefde te saboteren. Maar dat gaat weer uit van de overtuiging dat liefde tussen 2 mensen blijvend moet zijn. Vraag is, is dat wel zo ? Je hebt liefde de emotie en liefde die we zijn. Maar dan noemen we opeens liefde die blijvend voor iemand is opeens echte liefde ? Het zijn allemaal concepten van het denken weer.
Het is het denken weer dat met de vraag: “waarom” komt. Waarom vinden we elkaar leuk ? Waarom zou zij bij me passen ? Het probeert het weer te begrijpen en betekenis te geven. Het probeert zichzelf betekenis te geven. Immers het heeft “de ander” nodig om zichzelf betekenis te geven, zichzelf een doel te geven.
Bij mij uitte zich dat in “de ander gelukkig maken” als spiegeling van hoe ik mezelf gelukkig probeerde te maken. Door die verantwoordelijkheid op me te nemen, gaf ik mezelf betekenis en een doel.
Het is juist dit proces van proberen te begrijpen , betekenis geven en het proberen te behouden (-> problemen oplossen die zelf gecreëerd zijn-> zelfsabotage) wat de liefde juist weer in de weg zal staan.
Ook mijn pogingen om de zelfsabotage bij anderen te ontmantelen is zelfsabotage, immers ze moeten er zelf achter komen. Dit zeg ik omdat ik twijfel of ik dat fout heb gedaan met Qonchita. Punt is echter dat ik dat nooit kan weten, dat zij het heeft uitgemaakt wil niet zeggen dat er iets fout is gegaan, dat kan alleen bij de gedachte dat we bij elkaar hadden moeten blijven. Want het was mij ook duidelijk dat ze er wel zelf om vroeg. Het is natuurlijk haar verhaal dat niks met mij te maken heeft. Ze wilde graag gered worden en werd verliefd en voelde goed, maar wat ik te bieden had paste niet in haar verhaal. Haar gevoel zei dat ik de juiste was, maar het verhaal was niet wat ze wilde. Ze wilde gewoon een goed gevoel en niet haar emoties induiken en ontmantelen op zoek naar liefde. Daar aan meewerken zou een verloochening van mezelf zijn geweest en dat betekent dan dat ik niks fout zou hebben gedaan.
Alhoewel het goed voelt om dit te tikken, is het tevens onzinnig. Immers het is weer het zelfverzonnen geheugen die dingen interpreteert. Een verhaal van een verhaal. Het omgekeerde zal net zo waar zijn, ik prefereer echter deze versie van het verhaal. Het is dan ook onzinnig om dat te vergelijken met nu. Ik ben een ander persoon, Sjoukje is een ander persoon en de dingen die ik toen deed waren ook door de dingen die Qonchita deed. Je blijft vastzitten in een zelfverzonnen verhaal en interpretatie en het idee dat als we geen ego’s hadden dat we dan bij elkaar waren gebleven en dat dat “het juiste” zou zijn geweest. Ook die overtuiging is weer onzin.
 
Alles is altijd veranderlijk, ook liefde. Het is ons denken wat het weer probeert vast te houden en iets blijvends probeert te maken, dit om zichzelf een doel en betekenis te geven. Dit is de zelfsabotage.
Alleen door te accepteren dat liefde veranderlijk is, niet te begrijpen is, er geen reden voor is etc, dan is er een kans dat een relatie blijvend is. Dat heeft Jan Geurtz goed omschreven in zijn boek.
 
Ik weet nu al door de klik die ik weer heb met Sjoukje en de seks die eruit voortkomt (nu 3 afspraakjes waarvan 2 met seks en dat is eigenlijk nu wat overheerst) dat we een relatie hebben. Want zelfs al zou het op de rest botsen de seks zal ons een tijd bij elkaar houden. (en dat is prima, want dat is gewoon genieten van het leven) Toch wel grappig dat vrouwen vinden dat ik zo goed ben in bed, terwijl ik voor mijn gevoel niks bijzonders doe. Maar ook nu is er toch weer die chemie. Immers dat ze bij de 2e keer seks 3 keer klaarkomt, waarvan we 2 keer samen klaarkomen is niet echt gebruikelijk. Dat gebeurt normaal pas veel verder in de relatie na veel oefenen 🙂 en ze is niet iemand die normaal gesproken makkelijk klaarkomt. Moest ook erg lachen om haar opmerking nadat we voor de 2e keer samen waren klaargekomen: “dit vind je toch niet normaal meer ? ” En daar heeft ze natuurlijk gelijk in. Het is niet bepaald gebruikelijk.
 
Bij vorige relaties ging ik op zoek naar signalen of dit de ware zou zijn en of het zou kunnen werken etc. Maar ook dat begrijp ik nu is onzinnig. Immers er is hier geen reden voor. Dat ze nu zo gelukkig is met mij en de seks zo geweldig vind, daar heb ik niks voor gedaan. We kennen elkaar eigenlijk nog helemaal niet. Maar wat valt er te kennen. Het enige wat we kunnen leren kennen is de identiteit die we voor onszelf geschapen hebben, maar dat is niet wie we zijn. Dus wat is de zin ervan om dat te leren kennen.
Zoals Kathie zegt: het is mijn taak om mij te begrijpen (en dus niet van de ander)
Er is voor mij niks te doen om de ander gelukkig te maken, daar heb ik nu ook niks voor gedaan. Ze is het of ze is het niet. Met mij of zonder mij. De relatie tot doel maken als iets blijvends is dan ook onzinnig en saboterend.
Ik ga dan ook niet mijn best doen of proberen om haar haar zelfsabotage helpen te ontmantelen, tenzij ze daar zelf om vraagt natuurlijk. Al lijkt het nu of ik weer dezelfde fout ga maken en weer op dezelfde soort vrouw val, dat is slechts weer een idee van het denken.
Mijn denken komt wel met allemaal redenen. Over hoe ik zoveel van mezelf in haar zie, wat op zich juist is. We hebben veel overeenkomst en als ze vertelt over haarzelf zie ik veel overeenkomsten met mezelf en wat ik gedaan en meegemaakt heb en hoe ik ben. Dan kan je verzinnen dat het een soort eigenliefde is die zich uit via een partner. Dat de klik een zelfherkenning is etc etc Maar het blijft interpretatie, een willen verklaren en dan zie je wat je wil zien.
Ik kan maar een kant op en dat is mijn inner-weten volgen. Gewoon genieten van wat er nu aan ervaring is met Sjoukje en dus gewoon genieten van de seks en samen zijn zonder reden, zonder doel, zonder te begrijpen waarom, zonder er betekenis aan te geven. Het is juist omdat dat is wat gebeurt.

Het lijkt alsof er 2 energiestromen zijn en dat ik me normaal identificeer met 1 van deze 2. Deze energiestromen botsen op elkaar en dus blokkeren.
Wees bewust van beide energiestromen en ervaar hoe ze samensmelten. Dan verdwijnt er niks, slechts het geheel dat constant nieuwe ervaringen heeft.
 
Energie gaat ook nergens heen, het is gewoon een vicieuze cirkel. Kan je lang wachten om ergens te zijn, gezien je nergens heen gaat.
 
 
15:00
 
In een youtube-filmpje vertelt Eckhart hoe hij nadat hij verlicht was geworden een periode heeft gehad waarin hij op zoek ging naar antwoorden om te begrijpen wat hem was overkomen. Om te begrijpen dus. Dit is wat hier dus ook gebeurd de hele tijd, begrijpen wat me aan het overkomen is. Wederom gaat het er niet om wat je doet, maar waarom je het doet. (het is natuurlijk niet iets wat Ik doe, maar wat gewoon gebeurt)