De Bijbel van Spirituele Verlichting

Zolang het geloofd dat het nog niet verlicht is, heeft het een doel en kan het zichzelf betekenis geven, een reden om te bestaan.
Nutteloos.
 
2 energieën die in een vicieuze cirkel ronddraaien, de basis van het ego. Vanuit het denken, het is uiteraard 1. Dat is wat nog momentum heeft. Door alles wat je probeert te doen, houd je het momentum in stand en dus wie je denkt te zijn.
Complete ontspanning, niks-doen is waardoor het momentum stopt, de vicieuze cirkel stopt, stilvalt en uiteenvalt.
Dit gaat geleidelijk, tot het plots stilstaat.
Zo ontsnap je uit de vicieuze cirkel van het leven.

Goeie observatie van jan geurtz in zijn boek. Iets waar ik me nog niet genoeg bewust van was, over hoe begeertes proberen te vervullen ook een vorm van zelfafwijzing is.
Zoals de begeerte naar verlichting en deze proberen te vervullen. Het is een dubbele zelfafwijzing.
 
Dat die begeerte er nog is, is prima. Het is iets uit het verleden (uit gewoonte, oud momentum) en heeft niks met het nu te maken.
 
Begin weer een heerlijk geluksgevoel te krijgen met die begeerte uit het verleden op de achtergrond.
Voel nog steeds hoe het ego aan het sterven is en begin nu echt te beseffen dat dat vanzelf gaat en hoe elke poging om iets te doen juist dat ego voed.
Nou lijkt het af en toe alsof IK iets probeer te doen, alsof IK me inspan, maar dat is een reflex uit het verleden en heeft niks met het nu te maken en is niet iets wat ik doe.
Prima dat dat gebeurt, ebt vanzelf weg, het heeft geen macht omdat ik me er niet meer mee identificeer, ik niet meer zeg: Dat ben ik.
Alles is goed, nu en hier. Geen valse hoop op verlichting nodig, ik ben het al 🙂

Het is ook gewoon een verslaving; verlicht worden ipv verlicht zijn.

Begin steeds meer te beseffen, te ervaren hoe het zelf een probleem schept, een spanning, om die daarna zelf proberen op te lossen. Om zichzelf een doel te geven, betekenis en de illusie van controle. Dat het iets doet en bereikt.

Sjoukjes opmerking dat ik het beeld zou hebben dat het alleen om sex zou gaan triggerde mij heel erg.
Tijdens de meditatie realiseerde ik mij dat het symbool stond voor wat ikzelf doe.
Wat Sjoukje en ik voelen is echt en zij wees dat af uit angst dat het niet echt zou zijn, maar alleen seksueel zou zijn. M.a.w. dat betekende dat wat ik voelde was niet echt , want ik had een verkeerd beeld van haar. Dat was mijn interpretatie.
 
Echter het was slechts een symbool, de trigger hoe ik mijzelf blijf afwijzen.
Ik voel en interpreteer bepaalde levensenergie als ongewenst, als spanning, iets wat losgelaten moet worden, moet verdwijnen, zodat ik verlicht kan zijn.
Ik bestempel het als een illusie. Iets wat niet echt is. Immers ik ben al verlicht.
Maar die energie , die levensenergie is geen illusie, alleen mijn interpretatie ervan is een illusie. Ik ervaar het als iets negatiefs.
Maar mijn denken maakt de fout dat de levensenergie zelf de oorzaak is en dus de illusie. Maar het is alleen de interpretatie wat de illusie is, het denken zelf dus.
In werkelijkheid is mijn levensenergie, wat ik interpreteerde als ego, als een blokkade, niet de illusie, dat is hartstikke echt. Het is niet alleen echt, het is juist iets hartstikke moois.
 
En dat is waarom me dat zo erg triggerde. Ik wijs iets moois af, omdat ik het verkeerd interpreteer. De waarheid bestaat, de realiteit bestaat. Dat wat er is als interpretatie stopt en dan wordt het ervaren als iets moois.
Ik projecteerde mijn idee wat een illusie is op het verkeerde, op iets wat heel echt is. Het was slechts mijn idee over de ervaring wat een illusie is.
Het is niet op te lossen door het als iets moois te interpreteren, dat is slechts tijdelijk jezelf voor de gek houden. (wat je uiteraard heel je leven kan volhouden) het kan alleen ervaren worden door het niet te interpreteren en gewoon de ervaring te zijn.
 
10:00
 
Dit is het. Het laatste besef.
Ik besef het eindelijk: Ik ben verlicht
 
Al die tijd kon ik niet geloven dat het echt was. “dit kan het nog niet zijn”,”het hoort zo en zo te zijn, ik hoor dit of dat te voelen”.
Maar het is echt. Er is niks, behalve mijn idee, interpretatie dat het niet echt kon zijn.
 
Ik voel alles nog in balans komen, maar dat is juist een schitterend iets. Het is heerlijk dat dat gebeurt en daar doe ik niks voor, het gebeurt gewoon, zonder dat ik het wil of er iets voor doe. Het geschenk, een heerlijk geschenk, gods onvoorwaardelijke liefde. Hij blijft het geven, net zolang totdat ik hem accepteer en besef dat het echt is.
Ja, ik ben verlicht, het is echt.
 
Daarom val ik weer voor iemand als sjoukje, niet omdat ik in een fout patroon zit, of iets moet leren. Het is het universum wat van me houd en me elke keer weer een nieuwe kans geeft, hoe vaak ik het ook fout heb gedaan of het is afgewezen , door mij of de ander.
 
13:30
 
Nu de euforie is weggezakt voel ik mij praktisch weer hetzelfde als ervoor. Toch is er het wezenlijke verschil dat ik nu weet en besef dat ik verlicht ben, dat het echt is. Voelt heerlijk om dat aan mezelf toe te geven en niet langer meer te ontkennen, af te wijzen.
 
Er is niks te vinden, behalve inzien dat wat ik heel mijn leven heb geloofd niet waar is. Dat wat ik ervaarde ik zo ervaarde omdat mijn denken ervan overtuigd was dat dat de realiteit was en niet slechts een interpretatie van die realiteit.
De energie is echt, het botst, wil weg , is aan het samensmelten, wat dan ook. Maar dat is juist schitterend. Het onzinnig om ergens op te wachten, er gebeurt niks.
Het is een constant veranderen, een constant balans zoeken. Dat gebeurd gewoon, zonder mij, heeft niks met mij te maken. Geniet ervan, zonder interpretatie, zonder betekenis, zonder oorzaak, zonder voorspelbare gevolgen. Het gaat nergens heen en komt nergens vandaan.
Wat er ook gebeurd, het is altijd goed.
 
Dat besef is liefdegeluk.
 
14:00
 
Ik heb een tijd proberen te ontcijferen wat liefde is, wat echt is, of het echt is. Als het echt was met Qonchita hoe kon ze het dan zomaar uitmaken ? Was het dan wel echt voor haar ? Was het van mij dan wel echt ?
 
Sjoukje is bang dat het alleen om seks gaat, het is niet we ze echt is, ik heb een verkeerd beeld. Is dan wat ik voel niet echt ? Doe ik weer iets verkeerd ?
 
Nee, het is allemaal echt. Het was echt. Ik zal misschien niet weten waarom Qonchita het uitmaakte, of ik zelf een onderdeel van de afwijzing was. Maar dat heeft geen invloed op de liefde die er was, die was echt, alleen mijn denken die alles wil begrijpen twijfelde eraan.
Van Sjoukje hou ik nu ook. Het is echt, het gevoel is echt. Het heeft geleid tot elke keer seks en dat is juist een mooi iets. Ondanks onze intentie om dat niet te doen, gebeurd het toch, zo sterk is ons gevoel. We kunnen niet anders.
Als Sjoukje dat nu afwijst omdat ze geloofd dat het misschien alleen een seksuele klik is, dan is dat haar afwijzing door haar angst. Dat maakt onze liefde niet minder echt. Ik weet dat ik van haar hou en zij ook van mij. Het is aan haar om dat ook te beseffen en zich er aan over te geven.

Er is niks veranderd behalve de overtuiging dat ik niet echt verlicht zou zijn.
Als ik een verandering zou moeten omschrijven zou ik het omschrijven als berusting.
Berusting in dat alles is zoals het is en dingen zullen gebeuren omdat ze gebeuren.
 
Ik merkte al dat het constante analyseren minder werd en dat is nu grotendeels verdwenen. Het begrijpt dat het allemaal nutteloos is omdat er geen juiste beslissingen te nemen zijn en er niks aan te doen valt. Het wiel stopt vanzelf met draaien.

Een belangrijk mechanisme waar ik me nu bewust van ben is het feit over mijn drang om mijn kennis met anderen te delen. Er wordt gezien dat andere mensen lijden en uiteraard zie je die mensen graag gelukkig, hun geluk is mijn geluk, we zijn een geheel. Dus vertel ik ze graag over hoe hun zelfdestructieve mechanisme/ het ego werkt om ze bewuster te laten worden en dat ze zo gelukkiger kunnen worden.
Omdat ik hier de hele tijd mee bezig ben heb ik dus ook de hele tijd die drang. Nu handel ik er niet mee naar, alleen soms.
Maar ik maakt mezelf wijs dat ik dat deed om de ander te helpen om zichzelf te kunnen helpen en gelukkiger te worden.
Maar uiteraard deed ik het weer voor mezelf. Er waren al die gedachten die vertelden hoe iets werkte, waarom iets zo was, maakte het begrijpelijk waarom mensen iets deden of dachten. Kan die kennis anderen helpen zoals het mij geholpen heeft? Ja en nee. Het kan, maar alleen als ze dat zelf willen begrijpen, er voor openstaan en het ook zelf proberen uit te vogelen. Dus als het een antwoord is op de vraag die ze zelf stellen, niet als het een antwoord is op een vraag die ik heb gesteld ( wat het dus wel is).
Zo irriteert sjoukje zich bv aan arrogante mensen en heb ik een antwoord gevonden op de vraag waarom. Nou wil ik dit graag met haar delen, met het excuus dat het haar bewuster zal maken en dus gelukkiger.
Maar de werkelijke reden is weer om mijzelf gelukkiger te maken. Het is het mechanisme om alles weer betekenis te geven, een doel te geven, een reden van bestaan. Immers wat voor betekenis hebben die gedachten als het niet wordt gedeeld met anderen die er dan wat mee kunnen doen ? Er naar kunnen handelen ?
En daarom wil ik zo graag handelen naar de gedachten die er zijn. Als je je identificeert met je gedachten is het om jezelf betekenis te geven en anders is het gewoon om die gedachten betekenis te geven, nut, een doel.
Immers als er niks mee gebeurt is het alleen maar onzin.
Zijn gedachten dan alleen maar onzin ? Ja! ….. en nee 🙂
 
Het is weer een vorm van de ander nodig hebben om zichzelf betekenis te geven.
 
Het denken probeert alles een betekenis te geven. Het probeert onze gedachten een betekenis te geven. Via oorzaak-gevolg. We voelen iets, interpreteren, hebben er gedachten over en moet er dan naar handelen. Zo werkt het mechanisme van het denken, het denkt dan te begrijpen wat er gebeurt door de oorzaak te weten en het gevolg en de betekenis ervan.
Zo geeft het denken betekenis aan onze gedachten en dus aan zichzelf.
Het denken heeft de onzin van zichzelf niet door hahaha.
Hoe geeft het betekenis aan gedachten ? Door een oorzaak te vinden van die gedachten (onze emoties/gevoelens) en een gevolg (een doel te geven) door er naar te handelen of het te delen met anderen. En ook dat geeft het weer betekenis. Door te handelen naar onze gedachten geven we het betekenis en we moeten er naar handelen omdat het ons een goed gevoel geeft cq gelukkiger zal maken. Beide zijn onzin. We worden er niet gelukkiger van en ze krijgen geen betekenis door er naar te handelen en er is geen oorzaak.
Gewoon elke stap in het hele mechanisme is een zelfverzonnen concept van het denken.
 
En dat is natuurlijk ook een functie van dit dagboek, om alles een doel te geven, er betekenis aan te geven. En dat is wat verlichting en dit dagboek is, betekenis geven aan ervaringen, een doel, een reden, als antwoord op de vraag “waarom”. Het is echter zelfverzonnen en niet de realiteit. In werkelijkheid is het allemaal betekenisloos. Want de vraag is onzin.
 
Daarom is dit hele dagboek onzin. Je bent op zoek naar antwoorden, naar de waarheid, naar geluk en liefde, naar verlichting. Maar dit dagboek wat een antwoord is op die vraag, is in werkelijkheid geen antwoord. Het is alleen bedoeld om je te laten beseffen dat alles wat je aan het doen bent onzinnig is, betekenisloos. Je volledig laten beseffen dat de vraag onzin is.
En dat is wat verlichting is, een volledig besef dat de vraag onzin is.
 
Wat is het doel van het leven?
Beseffen dat de vraag onzin is.
 
Wat is verlichting ?
Beseffen dat de vraag onzin is.

Alle interne belevingen zijn door het dualistische denken te interpreteren als positief of negatief. Ik heb al die tijd voor negatief gekozen vanwege de illusie van motivatie. Alleen als ik het interpreteer als negatief zal ik het kunnen loslaten, niet aan vast blijven houden. Met gevolg dat het een gevecht blijft met vluchtgedrag en dus met zelfsabotage. (wachten op de balans)
Kies voor de positieve interpretatie, alles is goed en komt goed. Er is niks mis. En laat dan ook dit goede gevoel los. Streef het niet na, probeer het niet vast te houden of door te laten gaan. Laat ook het goede gevoel los.
 
Voelen voelt alsof we leven. Laat het sterven.
Ook het goede.
 
Heb ik het al die tijd mezelf zo moeilijk zitten maken. Totaal onzinnig.
Al die spanning en lijden en negativiteit om maar iets te bereiken.
Gewoon het realiseren dat alles nu goed is en ook dat goede gevoel loslaten is alles dat nodig was en is.
Wat een domme lul zeg.
Vergeef ze vader, want ze weten niet wat ze doen en deden.
 

Heb afgelopen paar keer seks met Sjoukje gehad zonder te ejaculeren. Ik merkte dat ik via normale seks met klaarkomen van binnen toch energetisch leeg raakte. Dit heb ik opgelost door wel gewoon seks te hebben en Sjoukje flink en vaker te laten klaarkomen, maar zelf vlak voor ejaculatie te stoppen.
Nu bijna een week nadat ik voor het laatst ben klaargekomen begint de energie alweer te overstromen (begin van de week was ik nog compleet leeg) , extatisch kan ik nu wel als omschrijving gebruiken.
Ik werd vroeg wakker met een flink harde lul en veel energie, en zat in mijn “ik”. Het voelde alsof “ik” moest gaan klaarkomen om de energie te ontladen.
Ik ging in meditatie en na een tijdje verplaatste het allemaal naar in mijn hoofd.
En toen begon ik kort te ervaren: Niet ik voel de extase, maar ik ben de extase zelf.
 
Ik heb dit allemaal eerder gevoeld kwa energie , maar dan bleef ik in de illusie dat “ik” het ervaarde en dat het via seks eruit moest, moest ontladen. Wat ik dan ook deed. (wat soms vele weken duurde voordat het weer overstroomde)
 
Ga weer proberen me er aan over te geven, de extase te accepteren als normaal en die te zijn ipv te ervaren.
De druk in mijn genitaliën is nu weg en voel het alleen in mijn hoofd, euforisch.
Het is ook een accepteren dat het allemaal zo mooi is, zonder reden, zonder oorzaak. Dat blijft toch een raar iets. Zo’n euforie, zo maar, zonder er wat voor te doen of verdient te hebben.
Maar er is ook niks waar dat voor kan gelden. Er is alleen euforie en verder niks.
(niet ervaren, maar zijn)

Euforie was maar van korte duur, na een paar uur was het al weg en veranderde het weer in een negatief gevoel. Om een of andere reden blijf ik me hier nu al 2 dagen aan vastklampen, alsof ik ff moet rouwen voordat ik de volgende fase kan toelaten. Het blijft toegeven aan de weerstand die het ego geeft om compleet los te laten. (een licht depressief gevoel van het ego dat weer de nutteloosheid van zijn eigen bestaan inziet, alleen nu identificeer ik me er niet meer zo mee en dus voelt het meer op de achtergrond)
 
Dit heeft te maken met mijn werk op de beurs. Nadat ik begin dit jaar erg goed had verdiend, ben ik daarna weer teveel risico gaan nemen door hebzucht en overmoed (omdat ik zo vaak goed zat) en heb afgelopen maanden veel geld verloren. Ben nu weer terug bij af en moet nu weer opnieuw beginnen met kapitaal opbouwen. Ik heb mijn verlies genomen en alles verkocht (op 1 positie in goud na, die ik kan aanhouden met een strakke-stop loss en dus met weinig risico op meer verlies. Als de koers niet omhoog gaat, gaat ook deze er de komende dagen alsnog uit)
 
Na een periode van goed handelen en veel verdient te hebben had ik het idee gevat om opeens mijn succesvolle strategie te veranderen en lange termijn te gaan beleggen. Eerst in zonne-energie, wat geen goed idee was en ben ik op tijd mee gestopt. Daarna in KPN, wat ik ook niet goed heb gedaan, maar wel winstgevend ben uitgekomen. Ook dat losgelaten omdat ik doorhad dat lange termijn aanhouden niks is voor mij, teveel onzekerheid. En nu weer het idee om short te gaan in een short olie fonds die heftig beweegt. Gratis geld is het in principe, maar helaas met teveel risico tussendoor door de volatiliteit. Het werkt alleen als je de positie de hele rit kan aanhouden en werkt niet als je tussentijds door margin calls moet terugkopen door een uitschietende beweging in de prijs.
Er was duidelijk weer een zelfdestructief mechanisme aan het werk die me weer eens heel veel geld heeft gekost.
 
Nadat ik met een onbehagelijk gevoel mijn posities had gesloten en mijn verlies had genomen, reed ik in de auto naar mijn salsa les in Utrecht. 
Ik realiseerde me opeens dat ik blijf vasthouden aan dat laatste dunne laagje van controle, van een zelf (en ander) mede door mijn werk op de beurs. En ik probeerde dat laatste dunne laagje los te laten via de beurs. Alsof als ik de beurs zou loslaten op dagelijks analyseren, volgen en op handelen en via een bepaalde lange termijn strategie toch mijn geld zou verdienen dat ik dan de vrijheid zou krijgen die ik al die tijd aan het zoeken ben.
Met andere woorden ik probeer interne vrijheid te krijgen, verlichting, via de externe wereld. Door wat te doen, te ondernemen.
 
De illusie van controle is heel sterk als ik met de beurs bezig ben, ik ga dan lezen en analyseren vanuit mijn ego/denken. Ik gebruik het ook als excuus uiteraard. Als het weer wat onbehaaglijk wordt, of te onwennig ga ik weer achter de computer zitten om koersen te kijken en berichtjes te lezen om weer tot rust te komen, soort van. Het is dus duidelijk weer vluchtgedrag. (ongelofelijk hoe dit zich blijft manifesteren) Ik merk dat ik er verslaafd aan ben. Constant op zoek naar oplossingen voor problemen die ik zelf bedenk.
 
Ik zoek de ultieme vrijheid, compleet vrij te zijn. Dit omdat we een slaaf zijn van ons denken, van ons ego. We leggen ons constant dingen op die zouden moeten gebeuren. Ik probeerde die vrijheid ook letterlijk in mijn leven te krijgen via de beurs , door financiële vrijheid te creëren, zodat ik niks meer hoefde te doen. Het is weer een projectie van mijn denken over “wat zou moeten zijn”. Over hoe iets eruit zou moeten zien.
Maar de ultieme vrijheid heeft natuurlijk niks met mijn werk of financiën te maken. Maar alles met het feit dat ik nog steeds een slaaf ben van mijn ego en dat ik dat niet meer wil, ik snak naar die vrijheid. (terwijl ik tegelijkertijd verslaafd blijf aan die illusie van motivatie en controle)
Ik merk dat ik iets wil blijven voelen, omdat ik de overtuiging heb dat dat is wat ik ben, dat dat is wat verantwoordelijk is voor het feit dat ik leef, dat ik ervaar.
Ik heb mijn posities verkocht om die verslaving op te geven, om een paar maanden niks te doen met de beurs. Ik merk dat ik dat moeilijk vind, duidelijk een teken van verslaving. Ik blijf de drang houden om “wat te doen”, er moet geld verdiend worden om mij de vrijheid te geven die ik zoek.
Ik projecteer het idee dat ik dingen moet blijven doen om een inkomen te hebben als dat ik een slaaf blijf. Maar ik zal altijd een slaaf blijven van mijn omgeving, maar dat is niet erg, dat is wie ik ben. Ik ben alles. Dat is slechts projectie. In werkelijkheid blijf ik een slaaf van mijn denken en zijn ideeën over de wereld en over wat vrij zijn betekent.
Het blijft betekenis geven aan dingen en dingen verzinnen die moeten gebeuren om iets te verkrijgen in een toekomst die niet bestaat.
 
Ik heb geld van mijn beleggersrekening overgemaakt naar mijn betaalrekening. Ik heb daar nu €10.000 op staan en samen met de hondjes die ik nog wel doe verwacht ik daar 1,5 jaar mee te kunnen doen. (tenzij ik met sjoukje op een rondreis ga, maar die kans acht ik klein) Ik neem me nu voor om 3 maanden te stoppen met de beurs, om af te kicken met de bedoeling daarna vers en op gevoel te kunnen handelen op mijn oude succesvolle manier.
Wat ik in de tussentijd ga doen weet ik nog niet. Wie weet ga ik weer aan mijn website werken. We zullen zien.
Ik ga ervan uit dat dit het laatste is wat mijn bespiegeling op de externe wereld betreft en het laatste laagje intern.
Ik weet dat ik verlicht ben, nu nog ervaren. Durven vrij te zijn in een wereld zonder controle en emoties die me het gevoel geven te leven. 
 
(typisch dat ik ga weer geloven “dat ik ergens doorheen moet” of moet voelen om los te laten of wat voor onzin ik mezelf allemaal wijs maak dat er iets mis zou zijn. Ik heb veel geld verloren, ik heb weer dezelfde fout gemaakt dus dan moet ik ff door een rouwproces etc. Ik vond het ook niet erg om het te voelen, het gaf een gevoel van vertrouwdheid, iets wat ik ken en eerder heb overwonnen, misplaatste veiligheid. Een probleem wat ik eerder heb opgelost. Gelukkig verdwijnt het nu gelijk weer nu ik me daar weer bewust van ben. Er hoeft niks afgesloten te worden natuurlijk. Er is geen einde, want het heeft nooit bestaan 🙂
Mooi dat je er zo eeuwig over kan blijven lullen, een eeuwig spelletje van kan maken. Alleen maar omdat het ego niet kan accepteren dat er niks nodig is, het leven goed is en er niks gedaan hoeft te worden, het niks kan doen en zelf verantwoordelijk is voor al het lijden en onzin. Zichzelf probeert te overtuigen.
 
Dan komt het besef weer, ik ben al verlicht.
 
Het is dus slechts weer een terugval in het oude bekende zelfdestructieve paradoxale mechanisme van het ego. Dan kan ik het weer een reden en betekenis geven, maar dat veranderd niks, voegt niks toe.
Het zijn slechts weer redenen verzinnen om de gedachte te ondersteunen dat er wat mis zou zijn, dan ga ik die weer ontrafelen als onderdeel van het ego en zo blijft de cirkel van het leven zichzelf eeuwig in stand houden.
Het is niks anders als zelf een probleem creeëren om die zelf op te lossen.
Het is niks anders als weer betekenis geven aan iets wat geen betekenis heeft.
Het nastreven van een bepaald niet bestaand idee in een niet bestaande toekomst.
Om een gevoel van “ik ben” in stand te houden, te voelen uit angst voor het onbekende.
Ik kan zo eeuwig mijn ervaringen blijven opschrijven om ze te ordenen, betekenis te geven, te begrijpen om ze belangrijk te maken.
Hoe vaak heb ik al geschreven dat het allemaal onzin is, dat er niks is, dat ik al verlicht ben. Dat ik dit dagboek als excuus gebruik. En dan ga ik mezelf weer wijs maken dat ik alleen ervaringen opschrijf en er verder niks mee doe, allemaal trucjes. Elke nieuwe realisatie is slechts een oude in een nieuw jasje. Het is elke keer hetzelfde mechanisme.
Ook deze verslaving ga ik nu loslaten.
 
Ik wilde zo graag een dagboek lezen van iemand die verlicht is geworden en lezen hoe die ervaring zou zijn en hoe ze dat hebben meegemaakt. Eckhart en Katie komen alleen met vage beschrijvingen op 1 bepaalde dag, een dag waarin ze denk ik vanuit een depressie hun pijnlichaam cq oude pijnen los hebben gelaten zoals ik ook al 3 jaar geleden heb gedaan. Ik zat alleen niet in een depressie dus was het contrast minder groot. Zelfs nu nog wil ik nog steeds geloven dat er nog wat gaat gebeuren, de balans etc. Ik kan het niet weten. Er is geen ervaring, want het is juist het wegvallen van het oude voelen, de oude ervaringen. Het nieuwe omschrijven zou totaal betekenisloos zijn.
Dus wilde ik blijven schrijven totdat het zou gebeuren. Maar het is het ego dat wat wil ervaren, want dat heeft het nodig om zich levend te voelen. Maar is niks dat iets kan ervaren en dat dan kan omschrijven en betekenis geven. Er is geen ik en de ervaring. Ik ben de ervaring en zelfs dat niet, want de ervaring zijn slechts emoties van het ego.
Het is weer alleen mogelijk om te omschrijven wat het niet is. Er is niks dat kan ervaren en er is niks te ervaren. Het ervaren is juist wat wegvalt, het sterven om herboren te worden. Ik wilde weten wat die ervaring inhoud.
Ik zal het nooit kunnen weten en ga het nooit weten, omdat het niet bestaat. Want op het moment dat dat gebeurd vallen de ervaringen weg, val ik weg, valt betekenis weg. De beroemde leegte van boeddha.
 
Ik kan het dus niet anders afsluiten. Ik begon mijn zoektocht met de vraag: “hoe is dat dan ? ” “Hoe heb je dat ervaren ? ” “wat is er precies gebeurt? ” 

Er gebeurt niks (het gebeuren valt weg)
Er is niks te ervaren (het ervaren valt weg)
Er is niks
 
De vragen zijn onzin. En dus het hele punt van dit dagboek en waarom ik het begonnen ben. Ik heb ruim 3 jaar geschreven om te kunnen vertellen wat het antwoord is. (de hemel, nirvana, extase , liefdegeluk, het bestaat allemaal niet cq heeft alleen betekenis tov jou lijden, als het lijden wegvalt, valt ook de hemel/nirvana weg)
En het enige wat ik kan zeggen naar waarheid is dat er geen antwoord is , omdat de vraag onzin is.
 
Wat een deceptie !!
 
Whahahahaha.