Goeie observatie van jan geurtz in zijn boek. Iets waar ik me nog niet genoeg bewust van was, over hoe begeertes proberen te vervullen ook een vorm van zelfafwijzing is.
Zoals de begeerte naar verlichting en deze proberen te vervullen. Het is een dubbele zelfafwijzing.
Dat die begeerte er nog is, is prima. Het is iets uit het verleden (uit gewoonte, oud momentum) en heeft niks met het nu te maken.
Begin weer een heerlijk geluksgevoel te krijgen met die begeerte uit het verleden op de achtergrond.
Voel nog steeds hoe het ego aan het sterven is en begin nu echt te beseffen dat dat vanzelf gaat en hoe elke poging om iets te doen juist dat ego voed.
Nou lijkt het af en toe alsof IK iets probeer te doen, alsof IK me inspan, maar dat is een reflex uit het verleden en heeft niks met het nu te maken en is niet iets wat ik doe.
Prima dat dat gebeurt, ebt vanzelf weg, het heeft geen macht omdat ik me er niet meer mee identificeer, ik niet meer zeg: Dat ben ik.
Alles is goed, nu en hier. Geen valse hoop op verlichting nodig, ik ben het al 🙂
De Bijbel van Spirituele Verlichting
Een dagboek over de weg van verlicht zijn