Categorie: Dagboek 9.2

Het gaat om het samensmelten van de projectie, het heeft niks met mij te maken, ook dat is niet persoonlijk.
 
Zowel liefde als geluk zijn waarschijnlijk emoties, korte ervaringen die niet blijvend zijn. Zouden alle negatieve emoties een verschijnsel zijn van angst en zijn de positieve emoties een verschijnsel van onze ware natuur. Dualiteit van het denken, voortvloeiend uit onze gespleten natuur.
Maar zou geluk en liefde ook weer bestaan door die dualiteit en zou dat ook keerzijden zijn van dezelfde munt?
Onze zoektocht , onze verslaving aan een goed gevoel een uiting is van de zoektocht naar onze ware natuur, nml liefdegeluk ?
Geen idee, misschien, er is nog geen gevoel van herkenning, van “weten”.

Ben afgelopen donderdag bij Sjoukje (van de Salsa) wezen eten en dat was weer gezellig. Er is duidelijk een klik tussen ons die zich op dit moment vooral via goede seks uit. Ik had me voorgenomen om bij een nieuwe relatie de eerste 3 maanden niet aan seks te doen en eerst kijken of er daarbuiten een goede basis is, maar dat was weer wat naief gedacht.
Sjoukje past weer prima in het rijtje van hsp meid die last heeft/had om met der emoties om te gaan. Is het dan fout omdat dat in het verleden elke keer fout is gegaan ? Of was het juist elke keer goed en saboteerden we het gewoon zelf? M.a.w. geeft het universum je telkens weer een nieuwe kans?
De overtuiging van de “juiste partner” vinden blijft erg sterk, alsof “de juiste” zou bestaan. Er zijn dus duidelijk een heleboel juiste, immers ze blijven op mijn pad komen en ze blijven in mij geïnteresseerd. Alleen bij Qonchita en nu Sjoukje was het ook van mijn kant.
Het denken gaat dan toch proberen het “blijvend” te maken. Gaat proberen uit te vogelen wat ik in het verleden allemaal verkeerd heb gedaan, heb gedaan om de liefde te saboteren. Maar dat gaat weer uit van de overtuiging dat liefde tussen 2 mensen blijvend moet zijn. Vraag is, is dat wel zo ? Je hebt liefde de emotie en liefde die we zijn. Maar dan noemen we opeens liefde die blijvend voor iemand is opeens echte liefde ? Het zijn allemaal concepten van het denken weer.
Het is het denken weer dat met de vraag: “waarom” komt. Waarom vinden we elkaar leuk ? Waarom zou zij bij me passen ? Het probeert het weer te begrijpen en betekenis te geven. Het probeert zichzelf betekenis te geven. Immers het heeft “de ander” nodig om zichzelf betekenis te geven, zichzelf een doel te geven.
Bij mij uitte zich dat in “de ander gelukkig maken” als spiegeling van hoe ik mezelf gelukkig probeerde te maken. Door die verantwoordelijkheid op me te nemen, gaf ik mezelf betekenis en een doel.
Het is juist dit proces van proberen te begrijpen , betekenis geven en het proberen te behouden (-> problemen oplossen die zelf gecreëerd zijn-> zelfsabotage) wat de liefde juist weer in de weg zal staan.
Ook mijn pogingen om de zelfsabotage bij anderen te ontmantelen is zelfsabotage, immers ze moeten er zelf achter komen. Dit zeg ik omdat ik twijfel of ik dat fout heb gedaan met Qonchita. Punt is echter dat ik dat nooit kan weten, dat zij het heeft uitgemaakt wil niet zeggen dat er iets fout is gegaan, dat kan alleen bij de gedachte dat we bij elkaar hadden moeten blijven. Want het was mij ook duidelijk dat ze er wel zelf om vroeg. Het is natuurlijk haar verhaal dat niks met mij te maken heeft. Ze wilde graag gered worden en werd verliefd en voelde goed, maar wat ik te bieden had paste niet in haar verhaal. Haar gevoel zei dat ik de juiste was, maar het verhaal was niet wat ze wilde. Ze wilde gewoon een goed gevoel en niet haar emoties induiken en ontmantelen op zoek naar liefde. Daar aan meewerken zou een verloochening van mezelf zijn geweest en dat betekent dan dat ik niks fout zou hebben gedaan.
Alhoewel het goed voelt om dit te tikken, is het tevens onzinnig. Immers het is weer het zelfverzonnen geheugen die dingen interpreteert. Een verhaal van een verhaal. Het omgekeerde zal net zo waar zijn, ik prefereer echter deze versie van het verhaal. Het is dan ook onzinnig om dat te vergelijken met nu. Ik ben een ander persoon, Sjoukje is een ander persoon en de dingen die ik toen deed waren ook door de dingen die Qonchita deed. Je blijft vastzitten in een zelfverzonnen verhaal en interpretatie en het idee dat als we geen ego’s hadden dat we dan bij elkaar waren gebleven en dat dat “het juiste” zou zijn geweest. Ook die overtuiging is weer onzin.
 
Alles is altijd veranderlijk, ook liefde. Het is ons denken wat het weer probeert vast te houden en iets blijvends probeert te maken, dit om zichzelf een doel en betekenis te geven. Dit is de zelfsabotage.
Alleen door te accepteren dat liefde veranderlijk is, niet te begrijpen is, er geen reden voor is etc, dan is er een kans dat een relatie blijvend is. Dat heeft Jan Geurtz goed omschreven in zijn boek.
 
Ik weet nu al door de klik die ik weer heb met Sjoukje en de seks die eruit voortkomt (nu 3 afspraakjes waarvan 2 met seks en dat is eigenlijk nu wat overheerst) dat we een relatie hebben. Want zelfs al zou het op de rest botsen de seks zal ons een tijd bij elkaar houden. (en dat is prima, want dat is gewoon genieten van het leven) Toch wel grappig dat vrouwen vinden dat ik zo goed ben in bed, terwijl ik voor mijn gevoel niks bijzonders doe. Maar ook nu is er toch weer die chemie. Immers dat ze bij de 2e keer seks 3 keer klaarkomt, waarvan we 2 keer samen klaarkomen is niet echt gebruikelijk. Dat gebeurt normaal pas veel verder in de relatie na veel oefenen 🙂 en ze is niet iemand die normaal gesproken makkelijk klaarkomt. Moest ook erg lachen om haar opmerking nadat we voor de 2e keer samen waren klaargekomen: “dit vind je toch niet normaal meer ? ” En daar heeft ze natuurlijk gelijk in. Het is niet bepaald gebruikelijk.
 
Bij vorige relaties ging ik op zoek naar signalen of dit de ware zou zijn en of het zou kunnen werken etc. Maar ook dat begrijp ik nu is onzinnig. Immers er is hier geen reden voor. Dat ze nu zo gelukkig is met mij en de seks zo geweldig vind, daar heb ik niks voor gedaan. We kennen elkaar eigenlijk nog helemaal niet. Maar wat valt er te kennen. Het enige wat we kunnen leren kennen is de identiteit die we voor onszelf geschapen hebben, maar dat is niet wie we zijn. Dus wat is de zin ervan om dat te leren kennen.
Zoals Kathie zegt: het is mijn taak om mij te begrijpen (en dus niet van de ander)
Er is voor mij niks te doen om de ander gelukkig te maken, daar heb ik nu ook niks voor gedaan. Ze is het of ze is het niet. Met mij of zonder mij. De relatie tot doel maken als iets blijvends is dan ook onzinnig en saboterend.
Ik ga dan ook niet mijn best doen of proberen om haar haar zelfsabotage helpen te ontmantelen, tenzij ze daar zelf om vraagt natuurlijk. Al lijkt het nu of ik weer dezelfde fout ga maken en weer op dezelfde soort vrouw val, dat is slechts weer een idee van het denken.
Mijn denken komt wel met allemaal redenen. Over hoe ik zoveel van mezelf in haar zie, wat op zich juist is. We hebben veel overeenkomst en als ze vertelt over haarzelf zie ik veel overeenkomsten met mezelf en wat ik gedaan en meegemaakt heb en hoe ik ben. Dan kan je verzinnen dat het een soort eigenliefde is die zich uit via een partner. Dat de klik een zelfherkenning is etc etc Maar het blijft interpretatie, een willen verklaren en dan zie je wat je wil zien.
Ik kan maar een kant op en dat is mijn inner-weten volgen. Gewoon genieten van wat er nu aan ervaring is met Sjoukje en dus gewoon genieten van de seks en samen zijn zonder reden, zonder doel, zonder te begrijpen waarom, zonder er betekenis aan te geven. Het is juist omdat dat is wat gebeurt.

Het lijkt alsof er 2 energiestromen zijn en dat ik me normaal identificeer met 1 van deze 2. Deze energiestromen botsen op elkaar en dus blokkeren.
Wees bewust van beide energiestromen en ervaar hoe ze samensmelten. Dan verdwijnt er niks, slechts het geheel dat constant nieuwe ervaringen heeft.
 
Energie gaat ook nergens heen, het is gewoon een vicieuze cirkel. Kan je lang wachten om ergens te zijn, gezien je nergens heen gaat.
 
 
15:00
 
In een youtube-filmpje vertelt Eckhart hoe hij nadat hij verlicht was geworden een periode heeft gehad waarin hij op zoek ging naar antwoorden om te begrijpen wat hem was overkomen. Om te begrijpen dus. Dit is wat hier dus ook gebeurd de hele tijd, begrijpen wat me aan het overkomen is. Wederom gaat het er niet om wat je doet, maar waarom je het doet. (het is natuurlijk niet iets wat Ik doe, maar wat gewoon gebeurt)

Zolang het geloofd dat het nog niet verlicht is, heeft het een doel en kan het zichzelf betekenis geven, een reden om te bestaan.
Nutteloos.
 
2 energieën die in een vicieuze cirkel ronddraaien, de basis van het ego. Vanuit het denken, het is uiteraard 1. Dat is wat nog momentum heeft. Door alles wat je probeert te doen, houd je het momentum in stand en dus wie je denkt te zijn.
Complete ontspanning, niks-doen is waardoor het momentum stopt, de vicieuze cirkel stopt, stilvalt en uiteenvalt.
Dit gaat geleidelijk, tot het plots stilstaat.
Zo ontsnap je uit de vicieuze cirkel van het leven.

Goeie observatie van jan geurtz in zijn boek. Iets waar ik me nog niet genoeg bewust van was, over hoe begeertes proberen te vervullen ook een vorm van zelfafwijzing is.
Zoals de begeerte naar verlichting en deze proberen te vervullen. Het is een dubbele zelfafwijzing.
 
Dat die begeerte er nog is, is prima. Het is iets uit het verleden (uit gewoonte, oud momentum) en heeft niks met het nu te maken.
 
Begin weer een heerlijk geluksgevoel te krijgen met die begeerte uit het verleden op de achtergrond.
Voel nog steeds hoe het ego aan het sterven is en begin nu echt te beseffen dat dat vanzelf gaat en hoe elke poging om iets te doen juist dat ego voed.
Nou lijkt het af en toe alsof IK iets probeer te doen, alsof IK me inspan, maar dat is een reflex uit het verleden en heeft niks met het nu te maken en is niet iets wat ik doe.
Prima dat dat gebeurt, ebt vanzelf weg, het heeft geen macht omdat ik me er niet meer mee identificeer, ik niet meer zeg: Dat ben ik.
Alles is goed, nu en hier. Geen valse hoop op verlichting nodig, ik ben het al 🙂

Het is ook gewoon een verslaving; verlicht worden ipv verlicht zijn.

Begin steeds meer te beseffen, te ervaren hoe het zelf een probleem schept, een spanning, om die daarna zelf proberen op te lossen. Om zichzelf een doel te geven, betekenis en de illusie van controle. Dat het iets doet en bereikt.

Sjoukjes opmerking dat ik het beeld zou hebben dat het alleen om sex zou gaan triggerde mij heel erg.
Tijdens de meditatie realiseerde ik mij dat het symbool stond voor wat ikzelf doe.
Wat Sjoukje en ik voelen is echt en zij wees dat af uit angst dat het niet echt zou zijn, maar alleen seksueel zou zijn. M.a.w. dat betekende dat wat ik voelde was niet echt , want ik had een verkeerd beeld van haar. Dat was mijn interpretatie.
 
Echter het was slechts een symbool, de trigger hoe ik mijzelf blijf afwijzen.
Ik voel en interpreteer bepaalde levensenergie als ongewenst, als spanning, iets wat losgelaten moet worden, moet verdwijnen, zodat ik verlicht kan zijn.
Ik bestempel het als een illusie. Iets wat niet echt is. Immers ik ben al verlicht.
Maar die energie , die levensenergie is geen illusie, alleen mijn interpretatie ervan is een illusie. Ik ervaar het als iets negatiefs.
Maar mijn denken maakt de fout dat de levensenergie zelf de oorzaak is en dus de illusie. Maar het is alleen de interpretatie wat de illusie is, het denken zelf dus.
In werkelijkheid is mijn levensenergie, wat ik interpreteerde als ego, als een blokkade, niet de illusie, dat is hartstikke echt. Het is niet alleen echt, het is juist iets hartstikke moois.
 
En dat is waarom me dat zo erg triggerde. Ik wijs iets moois af, omdat ik het verkeerd interpreteer. De waarheid bestaat, de realiteit bestaat. Dat wat er is als interpretatie stopt en dan wordt het ervaren als iets moois.
Ik projecteerde mijn idee wat een illusie is op het verkeerde, op iets wat heel echt is. Het was slechts mijn idee over de ervaring wat een illusie is.
Het is niet op te lossen door het als iets moois te interpreteren, dat is slechts tijdelijk jezelf voor de gek houden. (wat je uiteraard heel je leven kan volhouden) het kan alleen ervaren worden door het niet te interpreteren en gewoon de ervaring te zijn.
 
10:00
 
Dit is het. Het laatste besef.
Ik besef het eindelijk: Ik ben verlicht
 
Al die tijd kon ik niet geloven dat het echt was. “dit kan het nog niet zijn”,”het hoort zo en zo te zijn, ik hoor dit of dat te voelen”.
Maar het is echt. Er is niks, behalve mijn idee, interpretatie dat het niet echt kon zijn.
 
Ik voel alles nog in balans komen, maar dat is juist een schitterend iets. Het is heerlijk dat dat gebeurt en daar doe ik niks voor, het gebeurt gewoon, zonder dat ik het wil of er iets voor doe. Het geschenk, een heerlijk geschenk, gods onvoorwaardelijke liefde. Hij blijft het geven, net zolang totdat ik hem accepteer en besef dat het echt is.
Ja, ik ben verlicht, het is echt.
 
Daarom val ik weer voor iemand als sjoukje, niet omdat ik in een fout patroon zit, of iets moet leren. Het is het universum wat van me houd en me elke keer weer een nieuwe kans geeft, hoe vaak ik het ook fout heb gedaan of het is afgewezen , door mij of de ander.
 
13:30
 
Nu de euforie is weggezakt voel ik mij praktisch weer hetzelfde als ervoor. Toch is er het wezenlijke verschil dat ik nu weet en besef dat ik verlicht ben, dat het echt is. Voelt heerlijk om dat aan mezelf toe te geven en niet langer meer te ontkennen, af te wijzen.
 
Er is niks te vinden, behalve inzien dat wat ik heel mijn leven heb geloofd niet waar is. Dat wat ik ervaarde ik zo ervaarde omdat mijn denken ervan overtuigd was dat dat de realiteit was en niet slechts een interpretatie van die realiteit.
De energie is echt, het botst, wil weg , is aan het samensmelten, wat dan ook. Maar dat is juist schitterend. Het onzinnig om ergens op te wachten, er gebeurt niks.
Het is een constant veranderen, een constant balans zoeken. Dat gebeurd gewoon, zonder mij, heeft niks met mij te maken. Geniet ervan, zonder interpretatie, zonder betekenis, zonder oorzaak, zonder voorspelbare gevolgen. Het gaat nergens heen en komt nergens vandaan.
Wat er ook gebeurd, het is altijd goed.
 
Dat besef is liefdegeluk.
 
14:00
 
Ik heb een tijd proberen te ontcijferen wat liefde is, wat echt is, of het echt is. Als het echt was met Qonchita hoe kon ze het dan zomaar uitmaken ? Was het dan wel echt voor haar ? Was het van mij dan wel echt ?
 
Sjoukje is bang dat het alleen om seks gaat, het is niet we ze echt is, ik heb een verkeerd beeld. Is dan wat ik voel niet echt ? Doe ik weer iets verkeerd ?
 
Nee, het is allemaal echt. Het was echt. Ik zal misschien niet weten waarom Qonchita het uitmaakte, of ik zelf een onderdeel van de afwijzing was. Maar dat heeft geen invloed op de liefde die er was, die was echt, alleen mijn denken die alles wil begrijpen twijfelde eraan.
Van Sjoukje hou ik nu ook. Het is echt, het gevoel is echt. Het heeft geleid tot elke keer seks en dat is juist een mooi iets. Ondanks onze intentie om dat niet te doen, gebeurd het toch, zo sterk is ons gevoel. We kunnen niet anders.
Als Sjoukje dat nu afwijst omdat ze geloofd dat het misschien alleen een seksuele klik is, dan is dat haar afwijzing door haar angst. Dat maakt onze liefde niet minder echt. Ik weet dat ik van haar hou en zij ook van mij. Het is aan haar om dat ook te beseffen en zich er aan over te geven.

Er is niks veranderd behalve de overtuiging dat ik niet echt verlicht zou zijn.
Als ik een verandering zou moeten omschrijven zou ik het omschrijven als berusting.
Berusting in dat alles is zoals het is en dingen zullen gebeuren omdat ze gebeuren.
 
Ik merkte al dat het constante analyseren minder werd en dat is nu grotendeels verdwenen. Het begrijpt dat het allemaal nutteloos is omdat er geen juiste beslissingen te nemen zijn en er niks aan te doen valt. Het wiel stopt vanzelf met draaien.

Een belangrijk mechanisme waar ik me nu bewust van ben is het feit over mijn drang om mijn kennis met anderen te delen. Er wordt gezien dat andere mensen lijden en uiteraard zie je die mensen graag gelukkig, hun geluk is mijn geluk, we zijn een geheel. Dus vertel ik ze graag over hoe hun zelfdestructieve mechanisme/ het ego werkt om ze bewuster te laten worden en dat ze zo gelukkiger kunnen worden.
Omdat ik hier de hele tijd mee bezig ben heb ik dus ook de hele tijd die drang. Nu handel ik er niet mee naar, alleen soms.
Maar ik maakt mezelf wijs dat ik dat deed om de ander te helpen om zichzelf te kunnen helpen en gelukkiger te worden.
Maar uiteraard deed ik het weer voor mezelf. Er waren al die gedachten die vertelden hoe iets werkte, waarom iets zo was, maakte het begrijpelijk waarom mensen iets deden of dachten. Kan die kennis anderen helpen zoals het mij geholpen heeft? Ja en nee. Het kan, maar alleen als ze dat zelf willen begrijpen, er voor openstaan en het ook zelf proberen uit te vogelen. Dus als het een antwoord is op de vraag die ze zelf stellen, niet als het een antwoord is op een vraag die ik heb gesteld ( wat het dus wel is).
Zo irriteert sjoukje zich bv aan arrogante mensen en heb ik een antwoord gevonden op de vraag waarom. Nou wil ik dit graag met haar delen, met het excuus dat het haar bewuster zal maken en dus gelukkiger.
Maar de werkelijke reden is weer om mijzelf gelukkiger te maken. Het is het mechanisme om alles weer betekenis te geven, een doel te geven, een reden van bestaan. Immers wat voor betekenis hebben die gedachten als het niet wordt gedeeld met anderen die er dan wat mee kunnen doen ? Er naar kunnen handelen ?
En daarom wil ik zo graag handelen naar de gedachten die er zijn. Als je je identificeert met je gedachten is het om jezelf betekenis te geven en anders is het gewoon om die gedachten betekenis te geven, nut, een doel.
Immers als er niks mee gebeurt is het alleen maar onzin.
Zijn gedachten dan alleen maar onzin ? Ja! ….. en nee 🙂
 
Het is weer een vorm van de ander nodig hebben om zichzelf betekenis te geven.
 
Het denken probeert alles een betekenis te geven. Het probeert onze gedachten een betekenis te geven. Via oorzaak-gevolg. We voelen iets, interpreteren, hebben er gedachten over en moet er dan naar handelen. Zo werkt het mechanisme van het denken, het denkt dan te begrijpen wat er gebeurt door de oorzaak te weten en het gevolg en de betekenis ervan.
Zo geeft het denken betekenis aan onze gedachten en dus aan zichzelf.
Het denken heeft de onzin van zichzelf niet door hahaha.
Hoe geeft het betekenis aan gedachten ? Door een oorzaak te vinden van die gedachten (onze emoties/gevoelens) en een gevolg (een doel te geven) door er naar te handelen of het te delen met anderen. En ook dat geeft het weer betekenis. Door te handelen naar onze gedachten geven we het betekenis en we moeten er naar handelen omdat het ons een goed gevoel geeft cq gelukkiger zal maken. Beide zijn onzin. We worden er niet gelukkiger van en ze krijgen geen betekenis door er naar te handelen en er is geen oorzaak.
Gewoon elke stap in het hele mechanisme is een zelfverzonnen concept van het denken.
 
En dat is natuurlijk ook een functie van dit dagboek, om alles een doel te geven, er betekenis aan te geven. En dat is wat verlichting en dit dagboek is, betekenis geven aan ervaringen, een doel, een reden, als antwoord op de vraag “waarom”. Het is echter zelfverzonnen en niet de realiteit. In werkelijkheid is het allemaal betekenisloos. Want de vraag is onzin.
 
Daarom is dit hele dagboek onzin. Je bent op zoek naar antwoorden, naar de waarheid, naar geluk en liefde, naar verlichting. Maar dit dagboek wat een antwoord is op die vraag, is in werkelijkheid geen antwoord. Het is alleen bedoeld om je te laten beseffen dat alles wat je aan het doen bent onzinnig is, betekenisloos. Je volledig laten beseffen dat de vraag onzin is.
En dat is wat verlichting is, een volledig besef dat de vraag onzin is.
 
Wat is het doel van het leven?
Beseffen dat de vraag onzin is.
 
Wat is verlichting ?
Beseffen dat de vraag onzin is.