Ware liefde ?

Ben afgelopen donderdag bij Sjoukje (van de Salsa) wezen eten en dat was weer gezellig. Er is duidelijk een klik tussen ons die zich op dit moment vooral via goede seks uit. Ik had me voorgenomen om bij een nieuwe relatie de eerste 3 maanden niet aan seks te doen en eerst kijken of er daarbuiten een goede basis is, maar dat was weer wat naief gedacht.
Sjoukje past weer prima in het rijtje van hsp meid die last heeft/had om met der emoties om te gaan. Is het dan fout omdat dat in het verleden elke keer fout is gegaan ? Of was het juist elke keer goed en saboteerden we het gewoon zelf? M.a.w. geeft het universum je telkens weer een nieuwe kans?
De overtuiging van de “juiste partner” vinden blijft erg sterk, alsof “de juiste” zou bestaan. Er zijn dus duidelijk een heleboel juiste, immers ze blijven op mijn pad komen en ze blijven in mij geïnteresseerd. Alleen bij Qonchita en nu Sjoukje was het ook van mijn kant.
Het denken gaat dan toch proberen het “blijvend” te maken. Gaat proberen uit te vogelen wat ik in het verleden allemaal verkeerd heb gedaan, heb gedaan om de liefde te saboteren. Maar dat gaat weer uit van de overtuiging dat liefde tussen 2 mensen blijvend moet zijn. Vraag is, is dat wel zo ? Je hebt liefde de emotie en liefde die we zijn. Maar dan noemen we opeens liefde die blijvend voor iemand is opeens echte liefde ? Het zijn allemaal concepten van het denken weer.
Het is het denken weer dat met de vraag: “waarom” komt. Waarom vinden we elkaar leuk ? Waarom zou zij bij me passen ? Het probeert het weer te begrijpen en betekenis te geven. Het probeert zichzelf betekenis te geven. Immers het heeft “de ander” nodig om zichzelf betekenis te geven, zichzelf een doel te geven.
Bij mij uitte zich dat in “de ander gelukkig maken” als spiegeling van hoe ik mezelf gelukkig probeerde te maken. Door die verantwoordelijkheid op me te nemen, gaf ik mezelf betekenis en een doel.
Het is juist dit proces van proberen te begrijpen , betekenis geven en het proberen te behouden (-> problemen oplossen die zelf gecreëerd zijn-> zelfsabotage) wat de liefde juist weer in de weg zal staan.
Ook mijn pogingen om de zelfsabotage bij anderen te ontmantelen is zelfsabotage, immers ze moeten er zelf achter komen. Dit zeg ik omdat ik twijfel of ik dat fout heb gedaan met Qonchita. Punt is echter dat ik dat nooit kan weten, dat zij het heeft uitgemaakt wil niet zeggen dat er iets fout is gegaan, dat kan alleen bij de gedachte dat we bij elkaar hadden moeten blijven. Want het was mij ook duidelijk dat ze er wel zelf om vroeg. Het is natuurlijk haar verhaal dat niks met mij te maken heeft. Ze wilde graag gered worden en werd verliefd en voelde goed, maar wat ik te bieden had paste niet in haar verhaal. Haar gevoel zei dat ik de juiste was, maar het verhaal was niet wat ze wilde. Ze wilde gewoon een goed gevoel en niet haar emoties induiken en ontmantelen op zoek naar liefde. Daar aan meewerken zou een verloochening van mezelf zijn geweest en dat betekent dan dat ik niks fout zou hebben gedaan.
Alhoewel het goed voelt om dit te tikken, is het tevens onzinnig. Immers het is weer het zelfverzonnen geheugen die dingen interpreteert. Een verhaal van een verhaal. Het omgekeerde zal net zo waar zijn, ik prefereer echter deze versie van het verhaal. Het is dan ook onzinnig om dat te vergelijken met nu. Ik ben een ander persoon, Sjoukje is een ander persoon en de dingen die ik toen deed waren ook door de dingen die Qonchita deed. Je blijft vastzitten in een zelfverzonnen verhaal en interpretatie en het idee dat als we geen ego’s hadden dat we dan bij elkaar waren gebleven en dat dat “het juiste” zou zijn geweest. Ook die overtuiging is weer onzin.
 
Alles is altijd veranderlijk, ook liefde. Het is ons denken wat het weer probeert vast te houden en iets blijvends probeert te maken, dit om zichzelf een doel en betekenis te geven. Dit is de zelfsabotage.
Alleen door te accepteren dat liefde veranderlijk is, niet te begrijpen is, er geen reden voor is etc, dan is er een kans dat een relatie blijvend is. Dat heeft Jan Geurtz goed omschreven in zijn boek.
 
Ik weet nu al door de klik die ik weer heb met Sjoukje en de seks die eruit voortkomt (nu 3 afspraakjes waarvan 2 met seks en dat is eigenlijk nu wat overheerst) dat we een relatie hebben. Want zelfs al zou het op de rest botsen de seks zal ons een tijd bij elkaar houden. (en dat is prima, want dat is gewoon genieten van het leven) Toch wel grappig dat vrouwen vinden dat ik zo goed ben in bed, terwijl ik voor mijn gevoel niks bijzonders doe. Maar ook nu is er toch weer die chemie. Immers dat ze bij de 2e keer seks 3 keer klaarkomt, waarvan we 2 keer samen klaarkomen is niet echt gebruikelijk. Dat gebeurt normaal pas veel verder in de relatie na veel oefenen 🙂 en ze is niet iemand die normaal gesproken makkelijk klaarkomt. Moest ook erg lachen om haar opmerking nadat we voor de 2e keer samen waren klaargekomen: “dit vind je toch niet normaal meer ? ” En daar heeft ze natuurlijk gelijk in. Het is niet bepaald gebruikelijk.
 
Bij vorige relaties ging ik op zoek naar signalen of dit de ware zou zijn en of het zou kunnen werken etc. Maar ook dat begrijp ik nu is onzinnig. Immers er is hier geen reden voor. Dat ze nu zo gelukkig is met mij en de seks zo geweldig vind, daar heb ik niks voor gedaan. We kennen elkaar eigenlijk nog helemaal niet. Maar wat valt er te kennen. Het enige wat we kunnen leren kennen is de identiteit die we voor onszelf geschapen hebben, maar dat is niet wie we zijn. Dus wat is de zin ervan om dat te leren kennen.
Zoals Kathie zegt: het is mijn taak om mij te begrijpen (en dus niet van de ander)
Er is voor mij niks te doen om de ander gelukkig te maken, daar heb ik nu ook niks voor gedaan. Ze is het of ze is het niet. Met mij of zonder mij. De relatie tot doel maken als iets blijvends is dan ook onzinnig en saboterend.
Ik ga dan ook niet mijn best doen of proberen om haar haar zelfsabotage helpen te ontmantelen, tenzij ze daar zelf om vraagt natuurlijk. Al lijkt het nu of ik weer dezelfde fout ga maken en weer op dezelfde soort vrouw val, dat is slechts weer een idee van het denken.
Mijn denken komt wel met allemaal redenen. Over hoe ik zoveel van mezelf in haar zie, wat op zich juist is. We hebben veel overeenkomst en als ze vertelt over haarzelf zie ik veel overeenkomsten met mezelf en wat ik gedaan en meegemaakt heb en hoe ik ben. Dan kan je verzinnen dat het een soort eigenliefde is die zich uit via een partner. Dat de klik een zelfherkenning is etc etc Maar het blijft interpretatie, een willen verklaren en dan zie je wat je wil zien.
Ik kan maar een kant op en dat is mijn inner-weten volgen. Gewoon genieten van wat er nu aan ervaring is met Sjoukje en dus gewoon genieten van de seks en samen zijn zonder reden, zonder doel, zonder te begrijpen waarom, zonder er betekenis aan te geven. Het is juist omdat dat is wat gebeurt.