De Bijbel van Spirituele Verlichting

Meditatie met de mond open.
(in tantraboek stond mond dicht staat voor controle, open staat voor energieopbouw)
 

Heel lang geloofd dat er een moment van verlichting is, dat er wat gaat veranderen, iets gaat gebeuren. Daarna had ik de realisatie dat er niks zal gebeuren, er niks veranderd er niks ervaren zal worden. Er is niks om het te ervaren.
Het is weer het dualistische denken.
Het is natuurlijk weer beide. Ja er gaat wat gebeuren, er zal wat veranderen. Maar alles veranderd altijd. En er is niemand om het te ervaren. Het veranderd niks.
 
Het gaat niet alleen om doen of niet-doen. Immers iets doen gaat uit van iets willen. Je gaat iets doen omdat je iets wil. Wil niks en niet-doen is mogelijk.

De relatie met Sjoukje is weer uit. Ik heb het uitgemaakt nadat ik me er bewust van werd dat haar angsten te groot zijn. Ze houd te weinig van haarzelf om van mij te kunnen houden. Omdat ze zichzelf zo afwijst , doet ze dat ook met mij. Ook zij was weer niet in staat om me gewoon te zeggen dat ze van me houd. Daarnaast kon ze er niet voor me zijn, of mij soms mijn ruimte te geven, ondanks dat ik er wel heel erg voor haar ben geweest en haar alle ruimte heb gegeven. Uiteraard doe ik niet meer mee met deze onzin. Ik kon niet mezelf zijn uit angst haar te kwetsen en dat is wat ik geleerd heb in deze relatie van 2 maanden (ze worden steeds korter hahaha).
Heb weer een belangrijke les geleerd. Een laatste obstakel voor complete zelfacceptatie is dat ik dat niet durf omdat ik bang ben andere mensen te kwetsen. Ik besef nog steeds niet volledig dat ze dat zelf doen en dat het niet uit maakt wat ik doe, ze zullen zichzelf blijven kwetsen.
Dat ik dat niet kan oplossen door ze mijn liefde te geven en hun problemen serieus te nemen. Want zoals ze zichzelf afwijzen, zullen ze mij ook blijven afwijzen.
 
De vraag is natuurlijk altijd: “Waarom ? ” . Waarom wordt ik altijd verliefd op de onbereikbare vrouwen. Ik voel een diepe connectie met ze, ik weet ook dat we hetzelfde zoeken en zeker Sjoukje was heel erg zoals ik zelf ook ben, veel zelfherkenning.
Had ik deze relatie toch weer nodig om een les te leren ? Om echt bewust te worden hoe ik niet mezelf durf te zijn uit angst anderen te kwetsen (wat ik op zich wel wist, maar niet genoeg besefte kennelijk) , omdat ik niet volledig besef dat het feit dat ze zichzelf gekwetst voelen, niks met mij te maken heeft ?
 
Zal ik verliefd worden op andere vrouwen, die wel bereikbaar zijn op het moment dat ik mezelf wel volledig accepteer ? Ik kan het nu niet weten. Dat is iets wat ik alleen kan ervaren door het gewoon te doen. Gewoon mezelf zijn ongeacht het effect wat dit heeft op andere mensen. Immers dat effect heeft in veel gevallen niks met mij te maken. Het zijn hun angsten, hun interpretatie, door hun verleden, hun projectie, hun verdedigingsmechanisme.
 
Ik kan niks anders doen als mezelf zijn.

Nutteloos om op een bepaald gevoel te zitten wachten

Belangrijkste is de onzin van het “zelf” inzien, de onzin van de poging tot controle. Pas bij het inzien van de onzinnigheid zal je in staat zijn om het los te laten, of beter gezegd zal het jou loslaten.
Zo gauw er ook maar een vleugje van illusie is dat er een bepaald voordeel aan vast zou zitten, zal men er aan blijven vasthouden. Besef de onzin ervan en lach erom 🙂
 
Er is niks en er gebeurt niks, er zal niks gebeuren.

Stop met iets te willen
Stop een bepaald (geluks) gevoel na te streven
Stop met het identificeren van gevoel en ervaringen.
Stop met identificeren waar mijn motivatie vandaan zou komen. (drang om iets te doen)
Stop met het identificeren wat identificeert, stop met identificeren wat wilt, stop met identificeren van gevoel.
Het is niet wie ik ben, ik besta niet.
Stop te identificeren wat wel echt is, wat ik zou voelen als er niks meer is. (zoals beweging, ademhaling etc) het is slechts weer het zelf projecteren op iets, op het lichaam.
 
Ik probeer te identificeren ook door te voelen. Door te voelen en het dan te interpreteren. Niet alleen plak ik een zelf op dat wat gevoelt wordt, ook identificeer ik dat wat voelt als een zelf, als iets wat ik ben, controleer, aanstuur. Eerst dacht ik dat ik voelde via het lichaam en dat ik het lichaam was. Het voelen gebeurt op energetisch niveau en dat identificeer ik en plak ik het concept zelf op, denken dat ik het aanstuur en controleer.
Dat wat voelt en gevoelt wordt is niet het lichaam. Het is slechts een verzonnen projectie ervan.
Het is onderdeel van de illusie van motivatie. Dat wat gevoelt wordt verwar ik met wie ik ben en dus denk ik, dat ik dat wil, dat ik die behoefte heb, dat ik bang ben etc.
Slechts onderdeel van de werkelijkheid gecreëerd door het denken.
 
21:00
Gelukkig zijn bestaat niet, er zijn alleen geluksmomenten. Jaag ze niet achterna als een verslaafde, of probeer ze zelf te creëren. Ze komen en gaan zoals zij dat willen.
 
Lijden is een illusie en bestaat alleen door het najagen van geluksmomenten cq goed gevoel.
Geluk verminderd dus niet ons lijden, maar het najagen ervan veroorzaakt het juist.

Begin eindelijk de identificatie los te laten. Dit betekent dat ik niet meer identificeer en label wat er in mij omgaat. Dat ik niet meer datgene wat identificeert identificeer als “dat ben ik” .  Letterlijk.
Ik begin ook eindelijk te beseffen dat die inner-vrede die ik zo hard zocht helemaal niet afhankelijk is van hoe ik me voel. Het is geen gevoel, niet iets dat je kan voelen. Het is er gewoon, ongeacht hoe ik me voel. Het gaat buiten mij om, buiten mijn Inner gevoel of de energie die zijn evenwicht vind.
Ik geloofde altijd dat die inner-vrede afhankelijk was van een inner-evenwicht op het gebied van energie, gevoel etc, maar het staat er helemaal los van. Slechts weer een overtuiging die die inner-vrede in de weg stond.
Het is slechts een omschrijving van iets wat er in werkelijkheid niet is. Het is slechts dat waar alle tumult zich afspeelt en zelfs dat is niet waar.

Alhoewel ik de ervaring heb gehad dat de identificatie minder werd en werd losgelaten en ook even het gevoel heb gehad dat er geen controle is -> dat ik doe wat ik doe omdat ik niet anders kan. (daarom nutteloos om boos op jezelf te zijn, vergeef jezelf want je kon niet anders) .
Ik zit al heel lang vast tussen 2 gedachten, waarvan de een zegt, ga er nu eens volledig voor ! De ander zegt, er kan niets gedaan worden, want er is niks. Het evenwicht komt vanzelf.
Maar tevens heb ik ook ervaren dat de inner-vrede er is onafhankelijk van het tumult, onafhankelijk van een eventueel evenwicht. Dus dan is wachten op een evenwicht net zo zinloos.
Ik heb ook het idee dat ik wel langzaam dichterbij kom, maar tevens ook vastzit. Dat ik teveel mee ga in het onbewust zijn en identificatie met het ego-mechanisme. Dat als ik bezig ben met het analyseren van de financiële markten en als ik bezig ben met interactie met andere mensen , dat ik dat doe vanuit het ego. Dat die behoefte aan controle er dan sterk is. Dat het analyseren iets is wat IK doe en moet doen. Dat IK de controle nodig heb om op een bepaalde manier te reageren zoals mensen (de maatschappij) dat verwachten, om mij niet teveel te vervreemden.
In mijn relatie met Sjoukje had ik dat toch ook sterk, vandaar mijn gevoel dat ik niet mijzelf durfde te zijn bij haar. Ik wilde constant vanuit het ego, vanuit mijn denken reageren om een gewenste reactie te geven waardoor ze zich niet gekwetst zou voelen.
 
Terwijl ik dit tik, weet ik de onzin ervan. Dat mensen en Sjoukje zich toch wel gekwetst voelen (wat ook blijkt) ongeacht wat ik doe. Dat ik mezelf voor de gek hou en op subtiel niveau vast blijf houden aan die controle, aan de illusie van de wereld waarin ik denk te leven. Waar ik dingen doe en bereik en de controle heb en gemotiveerd blijf. Dezelfde vicieuze cirkel als bv 3 jaar geleden alleen op een iets dieper niveau, iets subtieler, maar wel hetzelfde. Alsof ik nog steeds op dezelfde plek ben als bv 3 jaar geleden. Mezelf voor de gek houdende , identificerend met het ego-mechanisme, wachtend op een evenwicht (verlossing), terwijl dit allemaal onzinnig is.
 
Maar niks doen, kan ik niet letterlijk nemen. Want dan blijf ik vast zitten in die vicieuze cirkel, die is immers oneindig en zal nooit stoppen. Die cirkel blijft draaien in die inner-vrede, het bewustzijn.
Een half jaar geleden ofzo, mediteerde ik 1,5 uur en 2 keer een uur en voelde ik steeds meer die connectie, snakte ik er zelfs naar. Ergens is die overtuiging er gekomen dat het vanzelf wel komt, ongeacht wat ik doe. Wat op zich wel klopt, echter moet ik het dan wel bewust doen. Bewustzijn terwijl ik het doe. Dat is de clou, ik kan veel dingen nog niet echt bewust doen. De drang bij bepaalde activiteiten, analyseren beurs en interactie met andere mensen is te groot om er niet op te reageren. Dus blijf ik vasthouden aan dat ego-mechanisme.
Het maakt idd niet uit wat ik doe, zolang ik het bewust doe. Bewust ben (want bewustzijn is niet iets wat je kan doen, het is wat je bent) ,echter kan ik heel veel nog niet doen en bewust zijn.
Door te blijven vluchten in die activiteiten waarin ik niet genoeg bewust kan zijn, blijf ik vasthouden aan dat ego-mechanisme, blijf ik mijzelf ermee identificeren en hou ik het wiel draaiende. Zo blijf ik subtiel de controle houden en hoef ik niet volledig los te laten. Blijf ik dingen begrijpen, want ik denk het ego-mechanisme te kunnen begrijpen of al te begrijpen in plaats van het mysterie van het niet begrijpen te omarmen.
Ik denk nog steeds te weten waarom ik dingen doe, ook omdat ik een antwoord wil blijven geven aan mensen die daar natuurlijk naar blijven vragen en hoe het met mij gaat.
Ik wil te eerlijk zijn, ik wil geloven in wat ik zeg tegen mijzelf en anderen. Mensen kunnen dat niet begrijpen als ik echt eerlijk ben. Als ik constant zal antwoorden “weet ik niet” , of ik vind de vraag onzinnig. De vraag “hoe was je dag? ” , “hoe gaat het met je ” ze komen mij onzinnig over. Dingen gaan zoals ze gaan en dat heeft niks met mij te maken.
 
Eerlijk zijn is geloven in wat je zegt en jezelf vertelt. Maar ik kan de waarheid niet vertellen, dus zolang ik mijn gedachten geloof, zolang ik blijf geloven in wat ik mezelf vertel en wat ik anderen vertel, blijf ik geloven in een leugen en blijf ik mijzelf voor de gek houden.
Ik kan geen eerlijk persoon zijn, het enige wat ik kan is liegen.
 
Omdat ik geloof en identificeer met mijn fictieve ik, met mijn “persoonlijkheid”, maakt dat het nog niet echt. Maakt me dat niet eerlijk en oprecht, ook niet naar anderen toe. Steker nog, hierdoor lieg ik juist meer, omdat ik niet mijzelf durf te zijn en mijzelf verloochen. Ik kan niet anders als liegen en toneelspelen, er is geen andere manier van communicatie op oppervlakkig niveau. Communicatie op een dieper niveau gaat zonder woorden en dingen doen, dat is door er gewoon samen te zijn, dat is het enige wat echt is.
Dat is wel de connectie die ik het sterkste voelde met mijn HSP exen. Gewoon samen op de bank zitten, of wandelen en verder niks, gewoon voelen dat het goed is. We verpesten het door dingen te gaan doen voor elkaar. We houden van elkaar ondanks de dingen die we voor elkaar denken te doen.
 
Ik zou weer willen de overtuiging los te laten dat het evenwicht vanzelf komt, echt willen beseffen dat het een eeuwig draaiend wiel is. Dat ik er volledig voor ga en dus de hele dag bewustzijn ben, ook tijdens mijn activiteiten. Dat ik niet in mijn “IK” hoef te gaan bij sommige dingen die ik doe, zoals salsadansen (controle over bewegingen en nadenken wat ik ga doen tijdens het dansen) , interactie met andere mensen (zo reageren dan andere mensen het prettig vinden) en analyseren van de financiële markten (actief denken en beslissingen nemen) .
Ook dat moet ik leren loslaten.
Het gaat volgens mij om de balans van bewustzijn en onbewustzijn in het proces. Hoe meer onbewustzijn, hoe langzamer het gaat. (wat op zich logisch is) . Omdat meditatie de beste methode is om gewoon te zijn, is dat gewoon veel nodig, voor mij persoonlijk dan, omdat ik dan het wel durf te zijn. Want dat is het ook, gewoon het lef hebben om bewust te zijn in alles wat ik doe, dus zonder controle, motivatie en wetende wat ik hierna ga doen.
Het is niet wachten op iets, er gaat niks gebeuren, er is immers niks. Het is gewoon doen. Gewoon bewustzijn.
(beseffende dat bewustzijn niet iets is wat je kan doen 🙂

Wat een domme valkuil, hoe ik mezelf voor de gek hou; overtuigd dat “IK” bewust moet zijn van iets hahaha, de onzinnigheid.
 
Speuren en opletten en voelen of IK wel bewust ben van het ego mechanisme, constant oordelend of dat wat ik ervaar wel daar hoort te zijn, of losgelaten dient te worden.
Verlicht zijn of niet, verlicht voelen of niet, gelukkig zijn, vredig zijn, het zijn allemaal oordelen van het denken, concepten die we zelf creëren.
 
Ervaren zonder te oordelen wat er ervaren wordt.
(geen goed of slecht of willen of hopen of nastreven)
 
Alles wat ik denk te zijn is een illusie, ik besta niet.