Ik kan geen eerlijk persoon zijn

Alhoewel ik de ervaring heb gehad dat de identificatie minder werd en werd losgelaten en ook even het gevoel heb gehad dat er geen controle is -> dat ik doe wat ik doe omdat ik niet anders kan. (daarom nutteloos om boos op jezelf te zijn, vergeef jezelf want je kon niet anders) .
Ik zit al heel lang vast tussen 2 gedachten, waarvan de een zegt, ga er nu eens volledig voor ! De ander zegt, er kan niets gedaan worden, want er is niks. Het evenwicht komt vanzelf.
Maar tevens heb ik ook ervaren dat de inner-vrede er is onafhankelijk van het tumult, onafhankelijk van een eventueel evenwicht. Dus dan is wachten op een evenwicht net zo zinloos.
Ik heb ook het idee dat ik wel langzaam dichterbij kom, maar tevens ook vastzit. Dat ik teveel mee ga in het onbewust zijn en identificatie met het ego-mechanisme. Dat als ik bezig ben met het analyseren van de financiële markten en als ik bezig ben met interactie met andere mensen , dat ik dat doe vanuit het ego. Dat die behoefte aan controle er dan sterk is. Dat het analyseren iets is wat IK doe en moet doen. Dat IK de controle nodig heb om op een bepaalde manier te reageren zoals mensen (de maatschappij) dat verwachten, om mij niet teveel te vervreemden.
In mijn relatie met Sjoukje had ik dat toch ook sterk, vandaar mijn gevoel dat ik niet mijzelf durfde te zijn bij haar. Ik wilde constant vanuit het ego, vanuit mijn denken reageren om een gewenste reactie te geven waardoor ze zich niet gekwetst zou voelen.
 
Terwijl ik dit tik, weet ik de onzin ervan. Dat mensen en Sjoukje zich toch wel gekwetst voelen (wat ook blijkt) ongeacht wat ik doe. Dat ik mezelf voor de gek hou en op subtiel niveau vast blijf houden aan die controle, aan de illusie van de wereld waarin ik denk te leven. Waar ik dingen doe en bereik en de controle heb en gemotiveerd blijf. Dezelfde vicieuze cirkel als bv 3 jaar geleden alleen op een iets dieper niveau, iets subtieler, maar wel hetzelfde. Alsof ik nog steeds op dezelfde plek ben als bv 3 jaar geleden. Mezelf voor de gek houdende , identificerend met het ego-mechanisme, wachtend op een evenwicht (verlossing), terwijl dit allemaal onzinnig is.
 
Maar niks doen, kan ik niet letterlijk nemen. Want dan blijf ik vast zitten in die vicieuze cirkel, die is immers oneindig en zal nooit stoppen. Die cirkel blijft draaien in die inner-vrede, het bewustzijn.
Een half jaar geleden ofzo, mediteerde ik 1,5 uur en 2 keer een uur en voelde ik steeds meer die connectie, snakte ik er zelfs naar. Ergens is die overtuiging er gekomen dat het vanzelf wel komt, ongeacht wat ik doe. Wat op zich wel klopt, echter moet ik het dan wel bewust doen. Bewustzijn terwijl ik het doe. Dat is de clou, ik kan veel dingen nog niet echt bewust doen. De drang bij bepaalde activiteiten, analyseren beurs en interactie met andere mensen is te groot om er niet op te reageren. Dus blijf ik vasthouden aan dat ego-mechanisme.
Het maakt idd niet uit wat ik doe, zolang ik het bewust doe. Bewust ben (want bewustzijn is niet iets wat je kan doen, het is wat je bent) ,echter kan ik heel veel nog niet doen en bewust zijn.
Door te blijven vluchten in die activiteiten waarin ik niet genoeg bewust kan zijn, blijf ik vasthouden aan dat ego-mechanisme, blijf ik mijzelf ermee identificeren en hou ik het wiel draaiende. Zo blijf ik subtiel de controle houden en hoef ik niet volledig los te laten. Blijf ik dingen begrijpen, want ik denk het ego-mechanisme te kunnen begrijpen of al te begrijpen in plaats van het mysterie van het niet begrijpen te omarmen.
Ik denk nog steeds te weten waarom ik dingen doe, ook omdat ik een antwoord wil blijven geven aan mensen die daar natuurlijk naar blijven vragen en hoe het met mij gaat.
Ik wil te eerlijk zijn, ik wil geloven in wat ik zeg tegen mijzelf en anderen. Mensen kunnen dat niet begrijpen als ik echt eerlijk ben. Als ik constant zal antwoorden “weet ik niet” , of ik vind de vraag onzinnig. De vraag “hoe was je dag? ” , “hoe gaat het met je ” ze komen mij onzinnig over. Dingen gaan zoals ze gaan en dat heeft niks met mij te maken.
 
Eerlijk zijn is geloven in wat je zegt en jezelf vertelt. Maar ik kan de waarheid niet vertellen, dus zolang ik mijn gedachten geloof, zolang ik blijf geloven in wat ik mezelf vertel en wat ik anderen vertel, blijf ik geloven in een leugen en blijf ik mijzelf voor de gek houden.
Ik kan geen eerlijk persoon zijn, het enige wat ik kan is liegen.
 
Omdat ik geloof en identificeer met mijn fictieve ik, met mijn “persoonlijkheid”, maakt dat het nog niet echt. Maakt me dat niet eerlijk en oprecht, ook niet naar anderen toe. Steker nog, hierdoor lieg ik juist meer, omdat ik niet mijzelf durf te zijn en mijzelf verloochen. Ik kan niet anders als liegen en toneelspelen, er is geen andere manier van communicatie op oppervlakkig niveau. Communicatie op een dieper niveau gaat zonder woorden en dingen doen, dat is door er gewoon samen te zijn, dat is het enige wat echt is.
Dat is wel de connectie die ik het sterkste voelde met mijn HSP exen. Gewoon samen op de bank zitten, of wandelen en verder niks, gewoon voelen dat het goed is. We verpesten het door dingen te gaan doen voor elkaar. We houden van elkaar ondanks de dingen die we voor elkaar denken te doen.
 
Ik zou weer willen de overtuiging los te laten dat het evenwicht vanzelf komt, echt willen beseffen dat het een eeuwig draaiend wiel is. Dat ik er volledig voor ga en dus de hele dag bewustzijn ben, ook tijdens mijn activiteiten. Dat ik niet in mijn “IK” hoef te gaan bij sommige dingen die ik doe, zoals salsadansen (controle over bewegingen en nadenken wat ik ga doen tijdens het dansen) , interactie met andere mensen (zo reageren dan andere mensen het prettig vinden) en analyseren van de financiële markten (actief denken en beslissingen nemen) .
Ook dat moet ik leren loslaten.
Het gaat volgens mij om de balans van bewustzijn en onbewustzijn in het proces. Hoe meer onbewustzijn, hoe langzamer het gaat. (wat op zich logisch is) . Omdat meditatie de beste methode is om gewoon te zijn, is dat gewoon veel nodig, voor mij persoonlijk dan, omdat ik dan het wel durf te zijn. Want dat is het ook, gewoon het lef hebben om bewust te zijn in alles wat ik doe, dus zonder controle, motivatie en wetende wat ik hierna ga doen.
Het is niet wachten op iets, er gaat niks gebeuren, er is immers niks. Het is gewoon doen. Gewoon bewustzijn.
(beseffende dat bewustzijn niet iets is wat je kan doen 🙂