De wederhelft die mij compleet moet maken, ben ikzelf.

Ik ben afgescheiden van mezelf. De wederhelft die mij compleet moet maken, ben ikzelf. De onvoorwaardelijke liefde die ik zoek , het goddelijke, ben ikzelf.
We spiegelen dit op de ander en hopen via de liefde van een ander compleet te worden (gelukkig), dit is onmogelijk natuurlijk. Het is het vinden van jezelf, samensmelten met jezelf waardoor je weer compleet wordt, het geheel, alles, goddelijk.
 
Hoe je de wereld ziet is een bespiegeling van hoe je jezelf ziet, om de simpele reden dat je de wereld bent. Hoe je de ander ziet, is een bespiegeling van hoe je jezelf ziet, om de simpele reden dat je de ander bent.
Ik zag hoe anderen teveel met zichzelf bezig zijn voor een relatie, omdat ik dat was.
Ik ging geen echte relatie met anderen aan, want ik zocht een relatie met mezelf.
Ik kon geen echte connectie vinden met anderen, omdat dat alleen kan met jezelf.
Ik had problemen met het loslaten van de ander, omdat ik niet doorhad dat ik het zelf was. Het is niet loslaten, maar samensmelten.
Samen wordt een. (of nul 😉
Ik wilde de ander zo graag gelukkig maken, omdat ik mezelf zo graag gelukkig wil maken.
 
Het ego heeft dus vele lagen.
Het is eerst een loslaten van je angsten, oude pijnen, verleden, pijnlichaam.
(daarna projecteerde ik die ervaring op het overgebleven ego en dacht ik dat ik de rest ook moest loslaten, maw dat er wat moest verdwijnen zodat de werkelijke ik zou overblijven. Het andere moet verdwijnen)
Het is daarna een samensmelten van beide delen tot een geheel, waar geen plek meer is voor een zelf.
 
Wel grappig , moet weer denken aan de matrix, eerste keer Smith van binnenuit laten exploderen en dus oplossen (angsten loslaten) en de finale is hoe Smith (the other you) samensmelt met neo. Beide worden een geheel. Schitterend.
 
Het constante “doen” is een inspanning om de blokkade van onze levensenergie in stand te houden. (omdat de levensenergie als een bedreiging wordt gezien voor wie je denkt te zijn)
Zoals een inspanning van spieren de oorzaak is voor beweging, zien we die inspanning als oorzaak voor controle. Daarnaast verwarren we de 2 uiteraard ook nog.
De ene inspanning die de ander zou veroorzaken. Onzinnig natuurlijk.
Dat is dus de constante strijd met jezelf, met de realiteit. Vandaar de stress en lijden die het veroorzaakt. Houden van de realiteit is houden van jezelf, acceptatie.
Waarom is zelfacceptatie dan zon valkuil ? Omdat je dan je valse zelf accepteert.
Zelfacceptatie, is de realiteit accepteren, de realiteit dat er geen zelf is, want de realiteit is wat je bent. Het geheel, beide en geen van beide.