Bericht

Geplaatst op

ego is verslaafd aan het creëren van problemen

Inzichten uit het geheel komen tot je via een gedachte → positief.
Vrije wil → problemen veroorzaken/ blokkeren, het zorgt voor het constant creëren van gedachten. Problemen oplossen geeft hetzelfde gevoel als het krijgen van een inzicht, maar komt voort uit lijden/ blokkeren. Hier leg ik het verband dus ook weer verkeerd. Ik dacht door dingen te doen, door te sturen, door te willen kan ik gedachten krijgen met zulke inzichten.
Dit kan dus niet, weer een poging tot controle. (komt vanzelf, uit zichzelf)

Het ego is dus eigenlijk verslaafd aan het veroorzaken van een goed gevoel en probeert dit zelf te veroorzaken. Daarom probeert het alles te begrijpen, zodat het zelf dat proces kan nabootsen wat een goed gevoel oplevert.
Maar het ego is dus eigenlijk verslaafd aan het creëren van problemen, want dat geeft een doel in het leven, een toekomst met een goed gevoel als het probleem opgelost wordt.

Het is bizar hoe sterk dit mechanisme is, hoe overtuigend. Nog steeds !! heb ik moeite om te accepteren dat het leven probleemloos is.
Maar gaat steeds beter 🙂

Gezien het feit dat seks, of in mijn geval zelfbevrediging, een poging tot controle is heb ik dit ook losgelaten. Nu al meer dan 2 weken. Vooral ’s ochtends vroeg in bed kan de spanning nogal eens opbouwen (zoals alle mannen weten) , maar door gewoon weer meditatief te zijn ebt dat vanzelf weer weg. Merk duidelijk dat de behoefte aan porno kijken uit het ego komt.
Het is natuurlijk een verlengde van de verslaving om een goed gevoel te creëren, met een poging om de energiestromen te controleren.

Geplaatst op

ik ben het universum, zonder oorzaak.

Normaal gesproken kies IK ervoor om te denken, dus blokker IK (mijn energie) om het denken in werking te zetten (via inspanning). (intern een probleem veroorzaken wat het denken triggerd die dan extern een probleem kan oplossen → een bespiegeling van het interne probleem)
Hierdoor denk ik een directe relatie te zien: denken is iets wat IK doe.
Dus als ik nu iets laat gebeuren waarbij ik denken nodig heb (of denk nodig te hebben 🙂 , triggerd dat automatisch een blokkade om mijn gedachten te triggeren wat ik weer als mijn denken zie.
Maar heb al geleerd dat mijn gedachten niet mijn denken is en denken is niet iets wat ik doe, maar gewoon gebeurt. Toch heb ik nog die automatische trigger door de overtuiging dat IK het denken moet activeren om iets uit te voeren. (zoals nu tijdens pilatus)
Weer een automatisme die doorbroken dient te worden.

Dat het ego (incl energie+gedachten) een probleem zou zijn omdat het problemen veroorzaakt is natuurlijk ook een overtuiging, een verband die er eigenlijk niet is wat alleen zo lijkt. Het is alleen mijn overtuiging dat het onbehaaglijke gevoel van het ego een probleem is wat het echte probleem is. Er is immers niks op te lossen 🙂
Echter een overtuiging loslaten lukt niet alleen via het denken of gedachten, je moet het voelen. Op het moment dat je ook daadwerkelijk ervaart dat het zo is, zal je de overtuiging vanzelf loslaten.

Kreeg ook weer een bevestiging waarom het belangrijk is om de boeken van verlichte mensen te blijven lezen. Dit doe ik nog steeds elke nacht (zo’n 15 min) voor het slapen gaan. Lees nu voor de 4e of 5e keer “The book of Nothing” van Osho. Hierin spreekt hij over dat wat veroorzaakt wordt en dat geen oorzaak heeft (caused en uncaused) Dat de bron van wie ik ben geen oorzaak heeft.

Dit triggerde vanochtend tijdens de 45 min zitmeditatie weer een inzicht. Ik denk nog steeds in alles als in oorzaak → gevolg, daarom kan ik nog steeds niet accepteren dat ik verlicht ben. Die inner-vrede zal er zijn als de balans in energie weer is bereikt, is mijn huidige overtuiging. Dit zal vanzelf gebeuren als ik gewoon niks doe. Dit is echter denken in oorzaak → gevolg, begin → eind.

Maar bewustzijn, de bron van wie we zijn heeft geen oorzaak. Het heeft geen begin, geen eind, is eeuwig. Mijn inner-vrede/ liefde/ geluk is geen resultaat van verlichting, niet het gevolg van verlichting. Het is er al, zonder reden, zonder oorzaak, zonder begin, zonder eind. Het is het universum, het is God.

Ik richt mij echter constant op de illusie, op het negatieve, op het zogenaamde probleem, de blokkade, die ik denk te zijn. Maar ik ben niet dat waar ik mij bewust van ben, ik ben dat wat bewust is en zelfs dat niet, ik zal nooit kunnen weten wat ik ben. Ik kan het alleen ervaren zonder het ooit te kunnen begrijpen.
Ik ben het universum, ik ben God, ik ben zonder oorzaak, eeuwig (zonder tijd) en niet te bevatten.

– Ik merk dat ik mij erger aan mensen die willen veranderen, maar daar dan niet voor gaan, zich niet committeren, blijven aankloten. Dit is dus hoe ik mijzelf zie. Ik blijf aankloten, proberen via hoe ik leef, intern dingen te veranderen, te accepteren. Ik durf mij niet te committeren voor 100%.

Geplaatst op

De onwetendheid en beperktheid van mijn ego

Ik irriteer mij nog steeds af en toe aan de domheid van mensen (niet veel meer, maar soms) Dit is mede omdat ik moeite heb te accepteren dat ik slimmer ben. Maar er zit meer achter denk ik.
Ten eerste wordt in de maatschappij “slimmer” beoordeeld als “beter”, dit gaat in tegen mijn weten dat iedereen gelijk is. Moet mij realiseren dat het feit dat ik accepteer dat ik slimmer ben dan anderen niet betekent dat ik accepteer dat ik beter ben. Dat is een overtuiging opgelegd vanuit de maatschappij. Ik moet die overtuiging laten vallen dan zal ik ook zonder moeite kunnen accepteren dat ik slimmer ben.

Maar misschien is wel belangrijker dat ik nog steeds veel probeer te begrijpen, te bevatten via mijn denken, via mijn gedachten. Maar dat gedeelte van het het geheel, dat wat ik denk te zijn, de zelfgecreëerde IK, is eigenlijk heel dom t.o.v. De alwetende wijsheid van het geheel. Dus zou mijn irritatie heel goed een afspiegeling kunnen zijn over de domheid van mijn IK, van mijn ego. De onwetendheid en beperktheid van mijn ego. De domheid van mijn ego, de gedachten die daaruit voorkomen.

Geplaatst op

oorzaak-gevolg denken

Zou de ego-energie die ik voel niks anders dan de constant stromende energieën in mijn lichaam zijn waar ik mij mee identificeer. Dat het niet gaat om die energie letterlijk los te laten zoals bij het pijnlichaam, maar slechts om het loslaten van de identificatie. Dat die energiestromen blijven stromen en samensmelten tot 1 geheel ? Dat alles al in balans is ?
Maar dat ik dat gewoon niet besef ? Niet bewust van ben ?
Of is dat ook weer 1 , identificatie is de onbalans en beide zijn gelijk ?
Worden beide tegelijk losgelaten ?

14:00
“IK” loop alles wat ik doe een reden te geven, alles wat ik doe een doel te geven, te verklaren → onzinnig.
IK kan alleen in oorzaak → gevolg denken, alles wat ik nu doe bepaald wat ik daarna doe, dus probeer ik te controleren wat ik nu doe om zo mijn toekomstpad zelf te bepalen → vrije wil → alleen blokkeren → alleen saboteren → alleen lijden.

Geplaatst op

God is een bespiegeling van onze ware aard

Gisteravond tijdens de zitmeditatie:
IK zit mij maar te focussen op het negatieve, op de blokkade, op de ego-energie, wat ik zie als mijn IK, die ik moet loslaten. Ik zit dus GVD! De hele tijd mijn IK te bevestigen !
Te zeggen dat ik dat ben, ik moet die IK loslaten.
Het gaat nergens over deze paradox !
Er is geen IK, er valt niks los te laten !
Wanneer stop ik nou eens met de illusie om een IK te blijven projecteren, een IK die een vrije wil zou hebben om te blokkeren.
IK moet dus stoppen met blokkeren en zo bevestig ik weer ! De illusie. IK ben constant aan het bevestigen dat ik besta ! Om het daarna los te willen laten, te stoppen met blokkeren.
Maar dat is weer die IK bevestigen !
Wat ik voel is niet echt ! Er is geen IK om los te laten ! Ik blijf maar vasthouden aan de overtuiging dat IK besta, bestaan heb. Het gaat nergens over !
Dat is niet wie ik ben ! Of was !
Er verdwijnt niks !
Jezus !

*Het ego is “een” oorzaak van het denken en daaruit voorkomende gedachten, maar het is niet DE oorzaak. Denken zal altijd op zoek blijven gaan naar oorzaak en gevolg en gedachten veroorzaken. Dit heeft geen oorzaak of wordt niet veroorzaakt, het is zijn aard.

*Overtuigingen zie ik als een product van het denken en bewustwording via gedachten. Oorzaak → gevolg = ego. IK zie dit als een probleem en probeer dit via de oorzaak op te lossen. Vanuit IK dus. Onmogelijk. Het geheel ziet geen problemen.
Maar overtuigingen zijn niet alleen een product van het denken, van het verkeerd verbanden leggen die er niet zijn, stellen van doelen die niet nodig zijn en lijden veroorzaken.
Overtuigingen is dat wat je ervaart, een overtuiging loslaten doe je niet via je denken, maar door je ervaringen. Door te ervaren dat het een illusie is, door het te doen.
Niet IK moet doen, maar het geheel moet gewoon ervaren.

Ik heb geen begin, geen eind. Ik heb geen oorzaak, geen doel, geen reden. Ik ben gewoon. Dit geld ook voor wat ik doe.

*Ik kan wat ik heb gedaan en ga doen alleen beleven via het denken, mijn gedachten. Ik beoordeel en analyseer mijzelf in het verleden en zoek daar naar oorzaken om verbanden te trekken naar de toekomst. (om dit te verklaren, te beïnvloeden, te reproduceren, te beoordelen en te verbeteren)
Dit is dus alleen mogelijk op basis van een zelf gecreëerde IK, een concept van wie ik ben.
Hoe meer ik vooruit ga, hoe meer ik de oorzaak hiervoor bij het denken leg, op basis van mijn gecreëerde IK uit het verleden en in de toekomst. Hoe meer waarde ik aan die IK geef, hoe meer ik eraan blijf vasthouden als dat het is wie ik ben.
(of iig een belangrijk onderdeel van wie ik ben, dat het bepaald wie ik ben !)
Ja, dat is het !
Het denken ziet oorzaak en gevolg, het creëert een IK om dat te analyseren, te verklaren, te begrijpen. Dat probeer ik dan te controleren en zo mijn levenspad te beïnvloeden.
Ik denk dus dat die zelf gecreëerde IK bepaald wie ik ben ! Of ga worden ! (en deze verander ik steeds !) (accepteer dat ik niet kan weten wie ik ben, accepteer mijzelf wat ik ook doe, heb gedaan of nog ga doen)
En daarom is het onmogelijk om mijzelf te analyseren via bewust denken, via gedachten. Ik kan dat nml alleen door een concept van mijzelf te creëren. (en die is veel te simpel om ook maar in de buurt van de werkelijke realiteit te liggen, dus zinloos !)

*Ik denk dat mijn verleden bepaald wie ik nu ben. Maar alles beïnvloed alles. Dus het verleden van het hele universum bepaald wie ik nu ben. Via genen, hormonen, DNA etc, mijn ervaringen, de ervaring van iedereen.
Het zijn niet mijn acties nu die bepalen wat ik zal worden, of die mijn levenspad bepalen. Alles beïnvloed alles en alles is wat mijn levenspad zal bepalen.
Wat voor inkomen ik zal krijgen, het weer, de mensen die ik tegenkom, dingen die op mijn pad komen. Kennis, geluk en liefde de op mijn pad zal komen en de onveranderlijke ik → bewustzijn. Dat wat is zonder oorzaak.
De zon, de maan, het weer, de natuur, mensen, dieren, wat ik doe, alles bepaald mijn levenspad. Wat ik zal ga doen en wie ik zal worden.
Dit kan je niet controleren, is niet maakbaar. Alleen hoe je het ervaart kan je zelf bepalen en de basis hoe je ervaart is zonder oorzaak, onafhankelijk van alles (=gelukg/ liefde) . Het leven bied elke dag tegenslagen en bied elke dag kansen.
Kies voor het leven, kies voor liefde, kies voor overgave, kies voor geen keuze, kies voor geen vrije wil, kies om te stoppen met kiezen.
Alleen het ego trekt negativiteit aan, hierdoor bewustzijn aangetrokken tot negativiteit → de wereld is tegen je.
Kies voor het geheel , voor overgave, voor liefde en bewustzijn zal liefde/geluk aantrekken → de wereld is voor je.
Vertrouw.

*Er zijn ook mensen die zeggen van hun angsten af te komen door hun gedachten niet meer te geloven. Zij zullen hun oude pijnen langzaam loslaten net als ik mijn ego nu (en niet in 1 maand zoals ik). Echter ik ben mijn oude pijnen, mijn angstgevoel kwijtgeraakt door mijn gedachten te geloven.
Dus hier is mijn denken weer primitief en probeert te herhalen wat al eerder heeft gewerkt. Dus probeer ik van mijn ego af te komen door mijn nieuwe gedachten te geloven. Een overtuiging te vervangen met een nieuwe overtuiging. Het ene idee te vervangen met een ander idee.
Dit werkt niet.
Het is puur het feit dat ik het ego niet meer voed dat ik toch langzaam, deze loslaat, door het universum wat uit zichzelf weer in balans komt.
Als ik de illusie daadwerkelijk echt zou doorzien zou het waarschijnlijk net zo heftig en snel zijn geweest als bij mijn oude pijnen. Het is gebrek aan lef, aan commitment, aan het willen doorgronden van dit alles wat me doet vasthouden aan het ego, mijn zelf gecreëerde IK.

*Met dit dagboek heb ik mijzelf nut willen geven, heb ik mijn leven een doel willen geven. Door dit te willen doorgronden en te kunnen uitleggen aan anderen.
Het zou mijn leven nut geven.
Zal moeten accepteren dat het nutteloos is, dat het niet te doorgronden is, niet uit te leggen is. Het is alleen te beleven door het zelf te ervaren.

Iedereen heeft dezelfde overtuigingen en iedereen heeft zijn eigen overtuigingen. Iedereen moet zelf ervaren hoe zijn overtuigingen niet kloppen. Je hoeft in principe alleen de basis te weten: (Katie, Eckhart, Osho, Ingeborg)
– Je gedachten zijn niet echt, niet de realiteit
– Wie je denkt dat je bent is slechts een concept van je denken/gedachten
– De dood is een illusie
– Controle is een illusie
– Angst is een illusie
– Je voelt het verleden en projecteert dat op het nu
– Je projecteert jezelf op anderen en de wereld
– De wereld ben jij zelf
– Je bent zonder oorzaak, zonder begin, zonder eind.
– Ik ben ondoorgrondelijk
– Accepteer dat wat is
– Accepteer het niet-weten, het niet-begrijpen

Vanuit hier zal je het allemaal zelf moeten uitvogelen. En ik moet accepteren dat alles wat IK heb gedaan nutteloos is en altijd nutteloos zal zijn. → bevrijding.
Het is mijn eigen wens en wil om alles, om God, het universum, wie ik ben, te willen doorgronden. Wat gemotiveerd heeft tot dit dagboek en dit spiegelde ik op anderen met het excuus dat het anderen kan helpen.
Dan kan ik wel weer analyseren waarom ik alles wil doorgronden, maar ik ben zonder oorzaak, het denken is zonder oorzaak, het is zijn aard.
Het feit dat ik dit koppel aan mijn ego, is wat het probleem is.
Ik koppel de dingen die ik doe, vanuit een motivatie, vanuit het ego. Maar het analyseren, willen begrijpen, toekomst willen voorspellen, anderen helpen, kennis delen etc zal niet verdwijnen met het ego. Het is de aard van wie we zijn zonder oorzaak.

Pas als je denkt te kunnen sturen, te controleren, wordt het een probleem. (uit motivatie angst of verslaving aan het goede gevoel). Ik heb sinds het verlossen van mijn oude pijnen geen echte angst meer. Het is meer de verslaving willen controleren wat mij motiveert. Het streven naar het goede wat mij in de weg zit.
Ik probeer te streven naar dat wat al is. Onzin 🙂

Wat mij heeft doen vasthouden aan het ego is de wil tot controle en de wil alles te willen doorgronden. Ik was bang (in de vooronderstelling) dat al die mechanismen gemotiveerd waren vanuit het ego. Dat als ik het ego zou loslaten, ik ook al die mechanismen zou loslaten, mijn motivatie zou verdwijnen. Ik was nog steeds in de veronderstelling dat IK! de oorzaak was !
IK was de oorzaak van alle motivatie, van het willen begrijpen, willen analyseren, (willen controleren) willen anderen helpen, kennis te delen etc.
maar dat is niet los te laten, dat is onze aard !
Het heeft geen oorzaak, geen IK die verantwoordelijk is. Het is allemaal zonder oorzaak.

Het gaat niet om de mechanisme zelf, maar om het idee, de overtuiging dat IK daar de oorzaak van ben.
Er is geen oorzaak, geen reden en geen doel, geen begin en geen eind.

Probleem is dat we niet kunnen accepteren iets niet te begrijpen, iets niet zelf in de hand te hebben. Dat we verbanden leggen tussen gebeurtenissen die er helemaal niet zijn en deze als waar aannemen. Dat we niet het onderscheid kunnen maken tussen concepten van de realiteit en de realiteit zelf. Tussen wie we denken te zijn en wie we zijn in de realiteit. Dat wat we ervaren alleen echt lijkt omdat we geloven dat het echt is. En dat IK hier de oorzaak van ben ! Maar dat ben je alleen, dat ervaar je zo, omdat je gelooft dat je dat bent.

We kunnen niet leven zonder begin en eind, zonder oorzaak, zonder controle. Dus creëren we een God voor al deze eigenschappen. God is dus niks anders dan een bespiegeling van wie we zelf zijn, onze ware aard.

Ik ben bewustzijn = Ik ben het universum = Ik ben God

Ik ben zonder oorzaak, zonder reden, zonder doel, zonder begin, zonder eind.
(creatie is een illusie, er is alleen transformatie)

Geplaatst op

De paradox van het loslaten

Nog steeds bang om mij helemaal over te geven aan de slow-motion, aan het lagere levensritme zonder de motivatie van het ego. (→ ook al is dat tijdelijk, een illusie)
Voelt nog steeds alsof het volledig toelaten van mijn levensenergie te intens zal zijn als ik dat niet afrem (waardoor ik blijf vasthouden aan mijn ego, al 2 jaar lang !) , omdat IK dan geen controle meer heb over wat ik doe. Geloof dan in de optie dat ik veel niet meer zal doen als die motivatie wegvalt, alsof mijn leven dan in de soep kan lopen omdat ik mij niet genoeg zou aanpassen aan onze maatschappij. Omdat ik dan nergens meer om geef, waar de rest om geeft.
Waarom lijkt dat zo echt ? Diep van binnen weet ik dat het allemaal onzin is, maar toch durf ik mij daardoor niet volledig over te geven, of die energie toe te laten (stoppen met blokkeren).

Ik probeer nog steeds mijzelf te overtuigen dat het goed is om de controle los te laten. Dit is onmogelijk, zal gewoon in het diepe moeten springen en vertrouwen.

Ik blijf dus mijzelf proberen te overtuigen dat het goed is, probeer mij er nog steeds een voorstelling van te maken om mijzelf het groene licht te geven dat het goed is. Dan geloof ik dat als IK het goed vind, als IK stop met die blokkade na er genoeg vertrouwen in te hebben ontwikkeld, dat IK dan de controle durf los te laten. Maar dat moment zal nooit komen, het denken zal altijd een voorstelling van de toekomst proberen te maken, ons ervoor proberen te beschermen, proberen te begrijpen, mij proberen te overtuigen. Dat is mijn aard !
Het is het idee, dat hij (het ego-> denken die controleert) ook bepaald dat ik los moet laten. De overtuiging dat dat de oorzaak is, dat dat ook de controle heeft ipv slechts een adviesfunctie die je naast je neer kan leggen.

Het is de paradox, het idee, de overtuiging, dat IK los moet laten, de blokkade moet opheffen. Want door dit te geloven geef je het ego juist de controle ipv het te ontnemen !

Het is ook de simpele overtuiging dat als ik mij over geef aan de slow-motion dat dit voor altijd is ipv slechts tijdelijk. Het is weer het simpele brein die de effecten van nu rechtstreeks doortrek naar de toekomst → een illusie.

De overtuiging dat als IK het begrijp, dat IK dan ook weet wat IK moet doen, om los te kunnen laten, de controle op te geven. Weer vast in de paradox.

De overtuiging dat er een reden is dat ik nog niet verlicht ben en dat IK zal weten wanneer ik dat ben, weet dat ik het nog niet ben omdat ik dat nog niet zo voel. En dat IK pas klaar ben als het zover is, ipv andersom. Dat IK achter de oorzaak moet komen waarom IK het nog tegenhoud.
De oorzaak van het ego. Maar net als mijn ware aard heeft het ego geen oorzaak, het is slechts een overtuiging. Er is geen IK die de oorzaak hiervan is, of een IK die bepaald wat ik denk, geloof of ervaar en dus de controle heeft over mijn overtuigingen. Geen IK die de vrije wil heeft en geen IK die die kan opgeven. Geen IK die kan blokkeren, geen IK die dat kan loslaten.
Er is geen oorzaak.

Die IK is slechts een idee van het denken, die de overtuiging heeft dat alles een oorzaak heeft, dat alles een begin heeft en om die behoefte , die overtuiging te voldoen heeft het een (“God” gecreëerd) een Ik gecreëerd die het begin is, die de oorzaak is.
Er is geen begin, geen oorzaak, er is geen IK.

Zoals we een God verzinnen om de wereld te verklaren, een begin te geven, een oorzaak een doel. Zo hebben we ook een IK verzonnen om onszelf te verklaren, een begin te geven, een oorzaak, een doel. IK = God. Beide bestaan niet, beide zijn alles.
Ik = Universum

18:00

Toevallig hoe ik dit nu eindelijk echt besef dat er geen IK is op 1e pinksterdag. Toen het vorige belangrijke inzicht kwam op hemelvaartdag bedacht ik me al dat zoiets zou kunnen gebeuren.

Aan de ene kant is er eigenlijk niks veranderd, alles voelt nog hetzelfde, de ego-energie, alle mechanismen, heb nog dezelfde behoeften; dingen willen begrijpen, kennis willen delen, anderen helpen, relatie etc
Aan de andere kant voelt alles ook anders. Nu als er niks gebeurd met die behoeften, maakt mij dat niet uit. Dat veranderd niks. Wat gebeurt dat gebeurt.
Het enige wat echt anders voelt is dat ik eindelijk klaar ben met zoeken, dat ik niks meer hoef te doen. Er is niemand meer die wat kan doen haha 🙂
Al die tijd heb ik geleefd alsof er geen IK was, maar bleef zoeken naar wat ik wilde vinden en legde verbanden die er niet waren en dacht dat er van alles moest gebeuren.
Maar nu niet meer, ben nu klaar, ben klaar met zoeken. Voel nog steeds mijn ego, maar het heeft geen macht meer, geen controle. Wel invloed, maar niet bepalend. Alles bepaald.
Klaar met zoeken naar de ware aard van ons bestaan.
De heilige geest heb ik eindelijk ontvangen hahahahah 😉

Geplaatst op

weinig veranderd

Slaap al een tijdje echt maar 6 uur per nacht ofzo. Ben de wekker maar weer om 7:00 gaan zetten. Meer tijd om overdag dingen te doen, makkelijker om dan over te geven aan dit lagere levensritme.

Verder weinig veranderd, al voel ik nu idd wel een soort van vrede, vrede met wat is. Blij dat de zoektocht over is. Maar wat dat betreft voel ik mij wel al heel lang goed. Heb altijd zin om op te staan en zin in de dag. Eerst omdat ik mij goed voelde over waar ik heen ging en nu nog steeds. Maar dat komt omdat ik al heel overtuigd was dat het zou lukken, dus wat dat betreft voelde het altijd al goed. Maar nu ik alle antwoorden heb voelt het gewoon extra vredig, het verstrekt gewoon het gevoel wat ik al had op dat gebied.
Voelde vanochtend tijdens de meditatie (blijf nodig om te trainen) weer echt hoe ik even zonder binding met het lichaam was. Het was slechts vaag aanwezig op de achtergrond en dan alleen de delen die op iets steunden, zoals mijn voeten, kont en hand. Heel apart, maar voelt goed. Heb in die 45 min nog amper gedachten.

Geplaatst op

Bewustzijn en informatie

Ik weet al dat bewustzijn geen functie is van de hersens. Het universum zelf is bewust.
Ik heb echter de overtuiging dat gedachten dat wel zijn. Zou dat eigenlijk wel juist zijn ?
Kan bijna niet anders zou ik zeggen, maar wie weet ?
Ik dacht altijd te kunnen voelen dat er een bron was, (achter in mijn hoofd) een oorzaak voor gedachten, maar misschien was dat ook wel een illusie. Leek dat alleen maar zo, omdat ik dat geloofde.

Ik leg een verband tussen het hebben van gedachten en nadenken. En het hebben van gedachten en de inzichten. Als ik iets inzie door een ervaring, door training, door informatie die ik krijg, dan word ik daar nu bewust van via een gedachte. Ik koppel het hebben van die gedachte aan het hebben van dat inzicht. Alsof ik die gedachte nodig heb om dat inzicht te hebben. Maar er is eerst het inzicht en dan pas de gedachte.
Ook het denken stopt niet als mijn gedachten stoppen, of als ik ze niet bewust oppak. Het denken is zijn aard en dat gaat automatisch, ook wat het leert of denkt te zien aan verbanden. (dromen is niks anders als je denken die gedachten veroorzaakt, het gaat dus 24/7 door wat je doet, zelfs als je slaapt. (daarom is het vaak goed om er even een nachtje over te slapen)

Zo denkt het ego dus dat hij het geheel kenbaar moet maken (via gedachten) wat het geheel heeft ontdekt/ geleerd om er wat aan te hebben. Wat een onzin hahaha !
Het hebben van gedachten betekent niet dat je denken dan actief is en dat je dus dingen aan het leren bent, oplossen bent, aan het ontwikkelen bent. Dat is de aard van wie we zijn → evolutie. Dat gaat 24/7 door met of zonder gedachten. Sterker nog, dat gaat beter zonder capaciteit kwijt te zijn aan al die onzin gedachten. Het is dus juist efficienter om geen gedachten te hebben !
(allemaal mechanismen op basis van onjuiste overtuigingen)
Dat is ook logisch; fouten maken, ongelukken, etc gebeuren omdat we teveel afgeleid zijn door onze gedachten.

Ik ben bewustzijn en ervaar dat waar ik bewust van ben. Ik dacht te zijn wat ik ervaarde en daar de oorzaak van te zijn, het begin te zijn en dus te kunnen sturen. Maar ik ben slechts toeschouwer.
Daarom praat ik de hele tijd tegen mijzelf via gedachten, omdat ik denk dat ik bewust moet zijn van wat er gebeurd om te controleren of alles wel goed gaat en om beslissingen te nemen. Helaas zijn gedachten daar te dom voor en saboteren de boel alleen maar.
Als het geheel een beslissing heeft genomen komt dat soms tot mij via een gedachte (over waar ik heenga, mijn lot, mijn toekomst, wat ik ga doen) en dat geeft een goed gevoel. (dat probeer ik dan te reproduceren). Daarna ga ik bedenken of dat wel goed was en probeer ik dat te begrijpen, alsof het een onderdeel is van de realiteit. Maar dat is niet zo, het is slechts een illusie.

Zou de functie van bewustzijn zijn om informatie binnen het geheel over te dragen ? Daarom focust het zich op het negatieve om die informatie prioriteit te geven ? Het identificeert zich met het lichaam en kan blokkeren en zo problemen veroorzaken die het bewustzijn aantrekken en zo probeert zichzelf te sturen ?
(en via het lichaam weer de rest van de wereld)
Het denkt daarom de oorzaak te zijn ? Het begin ?
Maar het is slechts een medium, een toeschouwer. Het universum is bewust, daarom kunnen we informatie ontvangen buiten de capaciteiten van het lichaam → de zintuigen.
(b.v. Dat je voelt als er iemand naar je kijkt (zonder dat te kunnen zien))
We beperken onszelf dus door te denken dat het lichaam bepaalt en daarom lijken sommige mensen meer te kunnen, meer op te vangen. Ze zijn gewoon bewuster van de informatie die hun bewustzijn allemaal oppakt. Daarom kan ik voelen wat anderen voelen.
Het is allemaal 1 geheel.

(Quantum Mechanica: observatie beïnvloed de uitkomst welk pad genomen wordt. Bewustzijn beïnvloed ook op deze manier ?)
Informatie kan via bewustzijn sneller reizen dan het licht ? m.a.w. Bewustzijn is geen onderdeel van de energie waaruit het ons 4% bekende universum bestaat ? (maar heeft dus wel interactie ermee)

Een overtuiging is niet wat je denkt, maar bepaald hoe je denkt ! En dingen ervaart !

Geplaatst op

Er is geen oorzaak

Ik besef nog niet dat ik al verlicht ben. Mijn denken zegt dan dat daar een reden voor moet zijn, een oorzaak. In dit geval het ego. Dus om verlicht te zijn moet de oorzaak verdwijnen → het ego.
Daarnaast ervaar ik dat ook echt zo, ik voel de onaangename energie. Dat bewustzijn terug moet in het lichaam of ego-energie eruit. (of alleen dat het bewustzijn er niet aan blijft plakken, omdat het zich ermee identificeert)
Maar dat ervaar ik alleen zo omdat dat mijn overtuiging is, mij daarmee identificeer. (niet als IK, maar als oorzaak) Ook deze overtuiging moet ik loslaten. Er is geen werkelijk oorzaak, dat is een illusie, de oorzaak is alleen de overtuiging dat er een oorzaak is, de overtuiging dat ik niet verlicht ben omdat het nog niet zo voelt.
Ik ben het al.

Hetzelfde geld voor het ego. Ik zie problemen, maak mij zorgen (een loge is ziek op dit moment) en zie dan een oorzaak, het ego. Dus ik denk niet verlicht te zijn omdat er nog een ego zou zijn. Ik heb nog steeds al die onzin gedachten omdat er nog een ego zou zijn. Maar ook het ego heeft geen oorzaak, het is gewoon onze aard.
Het verschil zit hem in onze overtuigingen en wat we denken dat waar is, wat we geloven dat waar is.

Er is geen oorzaak, het is onze natuur, onze aard.
Ik heb echter de vrije wil om de concepten van de wereld, van mijzelf, mijn overtuigingen aan te nemen voor waar of onwaar.
Dat bepaald hoe ik dingen beleef, waar ik verder geen controle over heb.

Apart, als ik dat geluk van binnen voel, gaat mijn denken gelijk op zoek naar de oorzaak, probeert een oorzaak te verzinnen. (zelfs door aan goede ervaringen in het verleden te denken, alsof dat in je gedachten herbeleven dan dat goede gevoel zou veroorzaken, of goede ervaringen bedenken die ik kan gaan doen, zoals festivals ofzo)
Maar dat gelukkige gevoel heeft dus geen oorzaak, het is er gewoon.
Hahaha :-))