Bericht

Geplaatst op

Alles begint bij het wensen van dingen

Naast dat ik gedachten koppel aan het ego, koppel ik ook doen en willen aan het ego. Alhoewel het ego veel van deze dingen triggerd is het niet daadwerkelijk de oorzaak. De oorzaak ligt in mijn wensen, de dingen die ik wil.

Zoals Karen in het boek “17 persoonlijkheden” uitlegd, het begint met een “wens”. Een alter-ego , een ego is geboren uit een wens. Het ego gaat dan daarmee aan de slag, creëert een beschermingsmechanisme, gaat op zoek naar liefde, geluk, kennis. Het begint echt bij de wens:
– Ik wil niet bang zijn, angst voelen
– ik wil geen onbehagen voelen
– ik wil niet moe zijn
– ik wil niks fout doen
– ik wil gelukkig zijn
– ik wil verlicht zijn

het is de wens wat de oorzaak is, niet het ego, die komt daarna pas. Die wens komt dus niet uit het ego, het beschermingsmechanisme komt uit het ego. Het ego gaat dan dingen willen om die wens proberen te vervullen.

Osho:
So many people come to me and they ask: “how to stop tought”. They want to stop the thoughts directly. They cannot be stopped. Thought exist because desire exists. Unless you understand desire and drop desire, you will not be able to drop thoughts, because thoughts aree byproducts.
First the desire comes in. Thinking comes as a help. The mind says: Now i have to look into thing, into how it should be managed”. Now there are a thousand and one problems to be solved, only then desire can be fullfilled. Thinking is a device of desire to fullfill itself. You cannot stop thinking directly. Buddha’says: Desire is like oil in a lamp. If the oil is no more, the falme will disappear on its own.

Op het moment dat je leeft in het hiernu en de realiteit accepteert heb je niks meer te willen. Op het moment dat ik wat wil accepteer ik de realiteit niet meer. Op het moment dat ik wat wil verwijder ik mijzelf van de realiteit en veroorzaak ik lijden en stress, dualiteit. Willen verdwijnt in de realiteit en veranderd in “doen”. Het is een illusie dat je eerst dingen moet willen voordat je wat doet.

Daarnaast is mijzelf disidentificeren met mijn lichaam, gedachten, gevoel niet zoeken naar wat ik wel behoor te voelen/zijn , waar te nemen, of bewust van te zijn. Ik voel mijn lichaam, merk mijn gedachten op (accepteer deze voor waar of als niet-waar) etc, maar erken alleen dat ik er geen controle over heb. Dat is het enige wat mijzelf disidentificeren inhoud. Er veranderd verder niks, je erkent alleen dat je geen controle hebt, dat je niet kan aansturen. Je bent gewoon bewust van het geheel. Ik ben mij gewoon bewust van mijn lichaam, mijn gevoelens, mijn gevoel, emoties etc
Ik erken dat ik geen controle heb, het niet kan aansturen.
Ik kan gedachten voor waar of onwaar aannemen en ik kan dingen proberen te wensen. Maar beide gaan in tegen de realiteit en veroorzaken dus ons lijden.

Alles begint bij het wensen van dingen.

Ik wil niet …… voelen. Ik wil mij gelukkig voelen.

Geplaatst op

wegstromen energie geeft gevoel alsof je wil vluchten

Voelde vanmorgen opeens hoe de energie van het ego wilde wegstromen en hoe dat voelt alsof je wil vluchten van het hiernu.
Misschien dus omdat je je identificieert met de energie van je ego die weg wil stromen dat je constant het gevoel hebt dat je wat wil doen, ergens naar toe moet. Plus natuurlijk het feit wat we onszelf constant moeten voeden met geluk, liefde, kennis om die wegstromende energie weer aan te vullen.

Geplaatst op

leegte doet alarm afgaan

Heb afgelopen dagen het idee gekregen dat het ego loslaten anders werkt als met je “pijnlichaam” loslaten. Ik omschrijf het ego als opgeslagen energie veroorzaakt door gedachten (die je geloofde, mee identificeerde) uit het verleden. Dat je gedachten in het nu je proberen te beschermen om deze te voelen. (omdat het onaangenaam voelt)
Ik krijg echter ook steeds meer het idee dat ik mijzelf probeer te beschermen tegen de energie van het hiernu, omdat er dan geen controle is, geen zelf is en deze te overweldigend is. Op een gegeven moment dacht ik me echt in het hiernu te voelen, gedesidentificeerd met lichaam en energiestromen en dat voelde als onoverwinnelijkheid, alsof niets mij meer kon deren en gelijk ging het alarm weer af: “dat zijn gevaarlijke dingen om te voelen, dat is niet de bedoeling, dat gaat verkeerd aflopen als je je zo blijft voelen”. En dan val ik weer terug zo te zeggen.
Dus nog steeds moeite om geen doel meer in mijn leven te hebben. → gaat in principe om loslaten controle. Overgeven aan de energie van het hiernu.

Heb eergisteren weer een date gehad (via internet), weer na slechts een paar berichtjes en ik weet niet hoe het universum het voor elkaar krijgt, maar weer een Hsp-er ! Ik ga bijna geloven dat er geen andere soort vrouwen meer bestaan 🙂 . Het is toch bizar, hoe zoiets kan. In het echte leven kan je het koppelen aan uitstraling/aantrekking/energie etc. Maar dit is via het internet, een foto en wat oppervlakkige info, hoe kan dan toch op basis daarvan toch weer hetzelfde uitkomen, keer op keer ! Dit is al de 4e keer nml (vorig jaar ook al 2 keer)

Geplaatst op

ik trek aan wat ik zelf ben

Ik vraag mij al een tijdje af waarom ik dit soort vrouwen aantrek. Alhoewel het zoeken naar zo’n antwoord eigenlijk onzin is, zoiets is te ingewikkeld voor ons verstand om te begrijpen, voor onze ratio. Het zal ook niet een reden zijn, maar meerdere redenen op meerdere vlakken.
Ben er wel achter gekomen dat ik op deze dates en in het algemeen nog steeds problemen heb om mijzelf 100% te accepteren wie ik ben. Bang om te ver af te staan van andere mensen in de samenleving die zich nog de hele dag druk maken om al die onzin, bezig zijn hard naar iets toe te gaan, zonder ooit ergens te komen. Die niet willen begrijpen wat ik weet en wie ik ben.
M.a.w. Ik zie mijn ego nog steeds als mijn contactlijn met de buitenwereld, die nog steeds zo echt lijkt ipv de illusie die het is. Hierdoor durf ik dus nog steeds mijzelf niet te zijn, probeer ik iemand te zijn omdat ik denk dat dat nodig is om door anderen geaccepteerd te worden.

Ik draag nog steeds mijn verleden met mij mee en spiegel dat op het hiernu. Spiegel de angsten en ervaring op de huidige date. Hierdoor zie ik dus niet wie zij is, maar slechts mijn afspiegeling ervan. Ik irriteer mij aan het feit dat mensen zichzelf zo afwijzen, omdat ik mijzelf nog steeds afwijs. Ik irriteer mij aan het gebrek aan vertrouwen die andere mensen hebben, omdat ik mijzelf nog steeds niet durf te vertrouwen. Ik irriteer mij aan het muurtje dat mensen om zichzelf heen bouwen ter bescherming om gekwetst/afgewezen te worden, nou kan ik niet meer gekwetst worden door anderen, maar ben nog wel bang voor afwijzing omdat ik mijzelf afwijs.
Het zou dus heel goed kunnen zijn dat ik alleen maar dit soort vrouwen aantrek omdat ze mij duidelijker dan gemiddeld mij op mijn eigen tekortkomingen wijzen. Ook zal meespelen dat ze hetzelfde zoeken als ik.

Zit dus ook nog steeds vast in mijn paradoxale zoektocht, naar alles begrijpen. Ik probeer nog steeds alles te begrijpen. Maar ik zal pas alles begrijpen op het moment dat ik besef dat er niks te begrijpen valt.

Geplaatst op

al die verschillende aspecten zijn eigenlijk hetzelfde

Gister tijdens het wandelen:
toen ik bang was trok ik angstige mensen aan. Nu vooral mensen die (worstelen met) zichzelf niet kunnen accepteren. Of dat is wat nu het meest opvalt. Afspiegelingen van waar ik op dit moment het meest tegenaan loop. Ook zal ik mensen aantrekken die onbewust hetzelfde zoeken als ik, met hetzelfde bezig zijn of onbewust voelen dat ze dat nodig hebben. Een baken voor hsp-ers 🙂

Maar ik zit dus nog steeds vast in:
– doelen willen stellen
– Zelfacceptatie → angst voor afwijzing → ego is lijntje met buiten

Wat ik nu ook ga merken is dat ik nu momenten begin te voelen van een soort euforie, blijdschap en dat ik via mijn denken/ willen daar uiting aan wil geven → ik wil iets leuks doen → lol hebben, feestje gaan. Want dan heb ik kennelijk extern een reden om mij intern zo te voelen → volgens mijn dualistische denken. Moeilijk te accepteren om zonder reden je zo goed te voelen.
Alsof ik dus bang ben voor het euforie gevoel van de energie van het hiernu, tenzij ik er extern een reden aan kan geven → het weer kan begrijpen → weer controle lijk te hebben.

Het is ook vaag hoe ik elk concept blijf proberen te begrijpen, te analyseren, terwijl het slechts een illusie van het denken is. Al die verschillende aspecten bestaan niet, het is allemaal 1:
– Zelfacceptatie
– doelen stellen
– geluk, liefde, kennis zoeken
– angst voor de dood
– illusie van controle
– wereld willen verbeteren
– willen helpen
– angst voor het hiernu
– etc etc

Het is allemaal een illusie, het is allemaal hetzelfde, het is allemaal 1:

Je stelt doelen omdat je jezelf niet accepteert, je zoekt geluk, liefde, kennis omdat je denkt niet compleet te zijn, je wilt controle omdat je bang bent voor de dood. Je wilt de wereld verbeteren en anderen helpen omdat dat een afspiegeling is hoe je jezelf wilt helpen.
Je kan niet het ene probleem oplossen zonder ook al het andere op te lossen.
Of ik laat alles los, los alles op, geef alles op, of ik geef niks op.

Het is onmogelijk om nog iets te zoeken als ik mijzelf heb geaccepteerd, om nog bang te zijn voor de dood als ik in het hiernu leef, om controle te willen als ik niks meer wil hebben van het leven.

Het is allemaal hetzelfde, allemaal 1, allemaal een illusie.

Geplaatst op

Er is geen IK

Er is geen “IK” die gedachten creëerd
Er is geen “IK” die dingen wil
Er is geen “niet-IK”
Er is geen vaste entiteit wie IK ben.
Alles is een geheel. Er is niks. (Ik ben alles)

Niet alleen maar met mijn gedachten/denken niet reageren op het ego, maar met het geheel. Dus gedachten/denken → die geloven, gedrag, lichaam, beweging etc etc
Alles beïnvloed alles, dus met niks reageren op ego, is met alles niet reageren. Rustig ademen, bewegen, heel bewust, langzamer, zonder haast → niet reageren op ego → triggerd minder gedachten → etc.
Dus ook niet toegeven aan verslavend gedrag, vluchtgedrag ook al doe je dit gedrag zonder gedachten, zo bewust mogelijk.

Geplaatst op

ik wil de illusie in stand houden

Kwam gister weer een stapje verder in het ontrafelen van de illusie. Tijdens het wandelen schreef ik daarover in mijn telefoon:

Gedachten zijn niet echt, het is niet iets wat wij creëren, dat lijkt maar zo. We kunnen gedachten wetenschappelijk meten zeggen we, maar wat we meten zijn onze reacties bewust en onbewust op het voor waar aannemen van deze gedachten. Zo meten we vaak dingen in het universum. Ook al zien we het object niet, we nemen waar op basis van de reacties van de omgeving op het object.
Maar als we een denkbeeldige tennisbal overgooien en we zouden dit meten, dan zou de tennisbal bestaan. Wij reageren immers alsof er een tennisbal is die wij zelf gecreëerd hebben. (iets gecreëerd uit niets) Maar de tennisbal blijft een illusie, niet bestaand. Ook al reageren wij alsof die wel zou bestaan.
Omdat we doen alsof er een IK is die de controle heeft, wil dat niet zeggen dat die ook bestaat. Dat is een illusie die we graag willen geloven. Maar het is niet meer dan een onzichtbare tennisbal.

12:00

Begin te merken dat ik stiekem de illusie in stand wil houden. Ik geloof erin omdat ik erin wil geloven. Dit ondanks dat ik al zo lang bezig ben om hem te ontmantelen. Maar het voelt vertrouwd, veilig, nuttig, efficient en ook gewoon vermakelijk. Het houd mij bezig, het zorgt voor prikkels zoals tv/internet etc. Wegdromen van de realiteit waarvan ik mijzelf wijsmaak dat die saai is, dat ik dan dingen zal mislopen. Dat ik niet alles uit het leven haal etc etc.
Na zo lang toch vreemd dat ik dat nog geloof, aan de andere kant niet zo vreemd door de levenslange indoctrinatie die begint vanaf dat je geboren wordt.

Geplaatst op

acceptatie van andere mensen

Merk dat de energie in mijn lichaam weer flink in beweging is. Kennelijk heeft het vormgegeven besef dat mijn IK een illusie is weer een nieuwe fase ingeluid.
Heb ook alweer besloten alle ondernemingen in mijn leven weer stop te zetten. Geen online daten meer, geen ik moet naar feestjes en vakantie etc of moet websites maken, leuke uitjes maken etc.

Was gister mooi weer en vanwege gratis parkeren bij de oude haven liep ik over het drukke deel van het strand bij Scheveningen. Dat soort drukte triggerd constant mijn IK, of de illusie van IK. Mijn ego die ik denk nodig te hebben als lijntje met de externe wereld, met andere mensen. Heb dus echt rustige omgeving nodig, meer op mijzelf om de rust te hebben niet te reageren op mijn ego, mijn IK, op die energie in mijn lichaam die nu weer zo in beweging is. Het is zo subtiel, zo paradox, dat ik mij daar volledig bewust en alert bij moet zijn om die illusie te doobreken.

Dus geen afleidingen. Online daten deed ik toch alleen maar uit angst, angst te ver af te komen staan van andere mensen → lees: mijn ego. Het (de ander) wees mij op het feit dat ik mijzelf nog steeds niet durfde te accepteren. Merkte ook op dat ik weer graag leuke dingen wil doen als feestjes om een reden te hebben mij gelukkig te voelen. Nog steeds moeite om te accepteren dat er geen reden nodig is om gelukkig te zijn. Dat mijn gevoel van geluk als die even naar de oppervlakte komt niet geuit hoeft te worden in externe handelingen.

Dat ik mij blijf verzetten omdat ik vind dat ik niet stil mag vallen, maar het moet combineren met dingen blijven doen en ondernemen, zogenaamd vanuit een andere motivatie. Het is slechts mijzelf voor de gek houden. Dit heeft slechts te maken met zelfacceptatie en acceptatie (respect krijgen) van andere mensen; dat kan alleen als ik wat doe met mijn leven, wat presteer. Nog steeds geloof ik dat ik wat moet presteren, met mijn ego als motivator.
Wel: FUCK IT !!

Ik ga heerlijk niks doen. Heb genoeg inkomen via de honden opvang en verder hoef ik niks, moet ik niks. Loslaten wie ik wil zijn, wat ik denk behoor te doen, hoe het overkomt op andere mensen en eindelijk mijzelf volledig accepteren. Het is onzin om mijzelf te proberen te bewijzen.
Ben nog steeds bang voor de realiteit, voor de stilte, voor het geluk zonder reden, voor het “niks”. Probeer nog steeds de interne stilte te vullen met externe prikkels: tv/muziek/ internet , ook als afleiding om al die energie minder te hoeven voelen.

Heb mij nu dus weer voorgenomen de tv uit te laten, muziek uit te laten, niet meer onnodig achter de computer te hangen als afleiding. Maar gewoon 1 te zijn met de stilte en mijn gevoel en daar niet meer voor weg te vluchten, stoppen met zo’n angsthaas te zijn en te blijven vluchten voor een illusie (ook al voelt ie zo echt)

Geplaatst op

loslaten kan alleen als ik het vasthoud

Ik zit ook nog steeds vast in mijn “Ik moet verlicht worden” paradox. Dat zit hem vooral intern. Elke keer dat ik weer fase verder ben, iets heb opgevangen dan ga ik dat weer als doel stellen. Ik moet dit en dat voelen, dit en dat loslaten, die gedachten niet hebben, mij van dit en dat bewust zijn etc etc. Heel subtiel “wil ik” dus van alles, wat ik behoor te voelen en los te laten. → illusie van controle.
Ik voel dus die ego-energie, die blokkade, dat wat zorgt voor reacties als controle en alles proberen te begrijpen.
Nu “wil ik” dit graag loslaten, de illusie doorprikken, mij er niet meer mee identificeren.
Maar ik kan die identificatie alleen loslaten door mij ermee te identificeren. Het is de illusie van “doen”, van ik moet iets doen om het los te laten, om verlicht te worden/zijn. Ik geloof nog steeds dat ik die energie moet loslaten net zoals met mijn oude pijnen/ pijnlichaam.
Maar is dat waar ?

Het is een illusie, alleen echt omdat ik wil dat het er zit, omdat ik erken dat het er zit. Het voelen is mij ermee identificeren. Het proberen niet te voelen is erkennen dat het bestaat.
Het feit ik het probeer los te laten, houd in dat ik het vasthoud.
Het is een doorzichtige tennisbal, een illusie.
Ik voel die blokkade en die energie alleen omdat ik het vasthoud, mij ermee identificeer. Ik kan niks loslaten, of identificatie loslaten.
Het heeft nml nooit bestaan !