Ik kan niet niet-reageren op de illusie van het ego. Immers niet-reageren houd weer erkenning van het ego/zelf in. Dus wandelen of mediteren met de intentie niet te reageren op het ego is al erkenning daarvan en dus bij voorbaat kansloos.
In wat ik ben is er niks dat een beslissing neemt, niks dat een keuze maakt. Wat gebeurt dat gebeurt, alles reageert op alles in een continue flow.
(→ ik heb alleen de vrije wil om gedachten aan te nemen voor waar of onwaar)
Heb vertrouwen
Heb vertrouwen !
bang om anderen te kwetsen
Heb nog eens nagedacht over dat online-daten en de hsp-vrouwen die ik blijf aantrekken. De soort die daar mee worstelt, druk bezig is met zichzelf, een relatie wil maar er geen tijd voor heeft. Zichzelf niet durft te openen en anderen te vertrouwen etc.
Als ik eerlijk naar mijzelf ben, ze zijn een afspiegeling van wie ik zelf ben op dit moment. Ik trek gewoon de vrouwelijke versie van mijzelf aan :-).
Mijn motivatie is nog steeds uit angst en omdat ik dat onbewust weet durf ik mijzelf niet open te stellen in de angst anderen te kwetsen (het spiegelbeeld van mensen die zich niet durven open te stellen om zelf gekwetst te worden). Ik ben dus niet bang zelf gekwetst te worden, ben al zover dat anderen mij niet meer kunnen kwetsen, maar nog wel bang om anderen te kwetsen, terwijl ik al lang “weet” dat dat niet mogelijk is, omdat ze alleen zichzelf kunnen kwetsen. Maar ik geloof dus nog steeds dat omdat zij dat zelf zo geloven.
Kan dus mijn verleden waarin ik geloof andere mensen zoveel pijn te hebben gedaan nog niet loslaten. Bizar, ik houd dus nog vast aan mijn ego, omdat ik denk dat nodig te hebben als lijntje naar andere mensen toe, om “gewenst” te kunnen reageren volgens wat andere mensen verwachten omdat ik andere mensen niet wil kwetsen. Terwijl ik in dat proces juist niet open sta voor andere mensen en ze daarmee kwets omdat ik ze niet kan accepteren zoals ze zijn maar iedereen juist constant beoordeel (ook al probeer ik me te focussen op de positieve/sterke kanten, maar daarmee schep ik gelijk het negatieve, het deel wat ik niet wil accepteren).
Ik zal de realiteit moeten accepteren dat mensen gekwetst zullen worden in hun omgang met mij. Dat is echter niet mijn verantwoordelijkheid, sterker nog ik heb er geen invloed op, ze doen het zelf, kiezen daar zelf voor.
Blijft toch vreemd hoe ik mensen blijf beoordelen als afspiegeling hoe ik mijzelf blijf beoordelen. Hoe ik nog steeds het goede in mijzelf blijf proberen te creëren. Wat natuurlijk kansloos is. Ten eerste bestaat “het goede” niet en ten tweede creëer ik daarmee gelijk weer het slechte, de eeuwige strijd.
Er is geen goede ik, er is geen slechte ik, het is kansloos om iemand te proberen te zijn. Er is geen IK en deze zal slechts een spiegel zijn van de mensen waarmee hij in contact komt. Immers hoe mensen de wereld zien, hoe mensen hem zullen zien zal slechts een afspiegeling zijn van hoe ze zichzelf zien. Als het lijkt alsof ik mensen kwets is dat alleen omdat ze zichzelf kwetsen door vast te houden aan bepaalde ideeën die ze hebben over “wat hoort te zijn” over “wat ze nodig hebben om gelukkig te zijn”. Hoe ze externe belevingen koppelen aan interne emoties, hun verleden.
Kennelijk houd ik zelf dus nog vast aan het idee, dat ik in een relatie de ander gelukkig moet maken. Kan ik dat vastgebrande idee, die de wereld beter zou maken, niet loslaten. Probeer ik nog steeds de utopia te creëren waarin ik iemand ben die zo open is en zo vertrouwd en mensen niet beoordeeld dat ik niemand meer zal kwetsen en iedereen een goed gevoel krijgt in hun omgang met mij. Niet accepterend dat ik slechts ben wie de ander wilt dat ik ben. Dat ik ben zoals de ander mij zal willen zien. Zich zal ergeren aan delen van mij, omdat dat is waar ze zelf aan moeten werken. Mij zullen beoordelen en daarom nooit volledig kunnen accepteren. Dat hun gevoel/geluk niks van doen heeft met mij, maar slechts hun eigen verantwoordelijkheid is, wat ze zelf willen zijn, wat ze zelf denken te hebben.
Of ik ze kan geven wat ze denken nodig te hebben om gelukkig te zijn is niet aan mij, is niet afhankelijk van wat ik doe, maar afhankelijk wat zij zelf willen, daar heb ik geen invloed op.
Ze kunnen alleen zichzelf gelukkig maken door hun eigen verantwoordelijkheid te nemen.
Het is gewoonte
Moet blijven realiseren dat het ook gewoon een kwestie is van oefenen/trainen. Het geheel kan alleen leren door het te doen/ te ervaren. Ik moet leren niet in het automatisme van het ego te komen. Begrijpen, Beoordelen, Goed doen.
Het is een auto-reflex, daar heb ik geen controle over. Alleen door te oefenen zal die auto-reflex minder worden en uiteindelijk worden losgelaten. Door tegelijkertijd mijn overtuigingen los te laten. Blijven trainen dus.
Misschien verstandig om weer eens wat van mijn overtuigingen te onderzoeken met de 4 vragen van Katie, zoals:
Ik moet meer lol maken in mijn leven, niet de hele tijd zo serieus zijn.
Ik moet weer nieuwe vrienden maken om weer meer leuke dingen te gaan doen
Ik wil niet zo’n persoon worden als Eckhart/Katie/Osho, als in de hele tijd zinloos mensen vertellen dat hun lijden een illusie is, wat mij niet leuk lijkt om te doen en gewoon plezier hebben in het leven. I.p.v. de hele tijd mensen vertellen wat ze toch niet begrijpen.
Wat is het verschil tussen denken en gedachten ?
Heb duidelijk weer een terugval. Wil weer tot inzicht komen om verlicht te worden (ipv te zijn). Dat ik weer iets moet begrijpen, maar dat is onmogelijk. Dus het gaat om inzicht zonder iets te begrijpen, het gaat om bewustwording. Bewust worden van dat wat al is.
Ben op dit moment ook flink in de war. Weet niet meer wat ik wil, wat ik behoor te doen. Constant tegenstrijdige signalen over wat ik wil doen. Komt de motivatie uit het geheel of de illusie ?
Maar zolang ik dat onderscheid nog maak zit ik in de dualiteit van de illusie. Doordat ik de non-duale realiteit wil beleven, probeer ik dit te doen vanuit de illusie, vanuit de dualiteit. Te leren vanuit de dualiteit, het denken, de illusie.
Probeer te ontdekken, bewust te worden van wat ik fout doe. Een onmogelijke zoektocht, immers dat is weer erkennen van de illusie van de dualiteit.
Ik geloof nog steeds dat mijn denken en het geloven van die gedachten leid tot echte gevoelens (ik voel ze) en dat zet weer aan tot actie. Zo kan ik via mijn denken mijzelf controleren en aanzetten tot actie.
Wat natuurlijk ook gebeurd. Je gelooft een gedachte en dat zet aan tot actie. Door te doen alsof de illusie echt is, ga je in die illusie leven,, de dualiteit van goed en slecht, strijd, lijden.
Zolang ik vanuit de illusie leef zijn er goede en slechte gedachten, gevoelens. Ik bestempel mijn concept van mijn verlichting als “goed” en daarmee tegelijk de rest als “fout”. Daardoor blijft er die interne strijd.
Ik voel dat onbehagelijke gevoel, die blokkade, ook zonder gedachten. Maar geloof daarom dat het echt is en heb daarop een automatische vluchtreactie (vluchten van dat gevoel, van dat idee, van het hiernu, de realiteit) in de dualiteit die dan die vluchtreactie als fout bestempeld en dat gevoel als ongewenst, wat dan weer moet motiveren tot bewustwording van het hiernu.
Dat “hiernu” probeer ik dan te begrijpen om het vast te kunnen houden, om die vluchtreactie te voorkomen.
Dat kan echter niet.
Het is juist dat proberen te voorkomen wat ervoor zorgt dat ik in de illusie geloof en de realiteit weer loslaat. Het is de illusie van controle weer. “Ik moet voorkomen dat ik van de realiteit vlucht” en daarmee is de vlucht al werkelijkheid geworden.
(De overtuiging:) Dat ik motivatie nodig heb om in de realiteit te komen,te blijven, terwijl het juist die motivatie is die mij er vandaan houd. De realiteit is onze natuurlijk staat van zijn, daar is motivatie niet bestaand, die bestaat alleen in de illusie. Ik zoek binnen de illusie naar motivatie om in de realiteit te komen, om er bewust van te worden (ik ben immers al in de realiteit), ik moet dus ook die motivatie los laten.
De paradox of valkuil is echter om alleen de illusie van motivatie los te laten en dus de illusie weer zijn gang te laten gaan. Dat werkt natuurlijk niet. Niets-doen binnen de illusie houd de verslaving, die illusie in stand.
Het enige wat ik kan doen is stoppen met geloven in die illusie, de illusie van het ego, de illusie van de dood, de illusie van goed en slecht, van wat behoort te zijn, de illusie van wat ik behoor te voelen. De illusie dat ik iemand ben. Iemand behoor te zijn. Iets behoor te doen.
Door te doen alsof die illusie echt is,creëer je de illusie van controle, dat je je leven kan sturen, dat de realiteit maakbaar is, naar je hand kan zetten. Dat kan alleen omdat je de illusie van dualiteit aanziet voor de realiteit. Dit heeft invloed op de realiteit en is dus in feite waar, echter de prijs is het lijden en de eeuwige strijd tussen goed en kwaad in ons streven naar geluk.
Het gaat er dus niet om dat het niet waar is dat ons denken invloed heeft op de realiteit, ook al maakt het er geen deel van uit. Het gaat erom dat het iets probeert na te streven wat er al is, onderdeel van je is en juist het nastreven ervan je ervan scheid.
Het gaat erom dat er de illusie is je eigen overlevingskansen beter te maken door op die manier de realiteit te beïnvloeden. Terwijl het in feite zelf-sabotage is. Het gaat erom dat ik denk dat ik de motivatie en doelen uit de illusie nodig heb om mijn overlevingskansen te verbeteren, beter en langer te leven. Dat als ik de illusie loslaat ik overgeleverd ben aan de willekeur van het universum waar geen controle over is en ik dus mijn eigen overleving niet kan beïnvloeden.
Het is dus mogelijk om de realiteit te beïnvloeden door je gedachten te geloven, door dingen “te willen”. Echter door de aard van het denken, de dualiteit en doordat het geen onderdeel is van de realiteit, kan het alleen saboteren, conflict en stress veroorzaken. (vreugde en blijdschap is slechts de afwezigheid van stress) Het kan alleen goede momenten creëren door de slechte.
Dit is wel vaag, als onze gedachten geen onderdeel van de realiteit zijn. Dit zou betekenen dat het geheel een illusie gecreëerd heeft door te doen alsof iets bestaat in de hoop hiermee het geheel te kunnen beïnvloeden om zo (uit angst voor de dood) betere overlevingskansen te creëren. Het resultaat is echter strijd en stress, waar weer dingen door gecreëerd worden. Veel van onze technologische ontwikkeling is daar aan te danken (Oorlog). Creatie door vernietiging in feite.
De grote illusie is dus dat het opgeven van de illusie door het wegvallen van onze motivatie, onze beoordeling wat goed en slechts is (bv gezond en ongezond eten) we onze overleving overgeven aan willekeur, aan toeval of patronen die niet onze belangen dienen. Maar alleen het geheel kan creëren (=transformeren), scheppen; wij niet.
We hebben een doel nodig, zonder doel geen begrip → zonder doel alleen willekeur → geen richting. Er is maar 1 oplossing; het niet-weten accepteren.
(dan weet je alles)
Het universum is een mix van patronen/natuurwetten en toeval. Wij zien het weer als 2 aparte dingen,maar ze zijn 1. Quantum Mechanica leert ons het waarschijnlijkheidsprincipe. Je kan de waarschijnlijkheid van de toekomst voorspellen van een mogelijke uitkomst. (patronen van toeval)
Onze gedachten hebben alleen een functie voor het geheel, de mensheid als geheel om informatie over te brengen, concepten van de werkelijkheid, informatie waar de ander mee aan de slag kan. In dat proces zijn we ons gaan zien als individu, dat wat de gedachten zijn en het gaan verwarren met de realiteit. We zijn gaan denken dat het nut heeft om informatie aan onszelf over te brengen. In de illusie dat we het dan beter begrijpen.
De wereld in ons hoofd verwarren met de echte wereld, de realiteit.
De maakbaarheid van de wereld, wie we zijn. We willen dat geloven uit angst voor de dood.
We hebben taal nodig om te kunnen communiceren, taal is dus de kracht van het geheel. Voor taal hebben we concepten van de werkelijkheid nodig, gedachten. Dus gedachten hebben we nodig om woorden te begrijpen, om woorden te koppelen aan de realiteit.
In dat proces is het dus fout gegaan → gedachten zien als realiteit, controle over onze gedachten, dingen willen uit angst etc.
Maar wat is nou eigenlijk het verschil tussen denken en het hebben van gedachten ?
Ik heb gedachten dus ik denk ?
Ik wil → Ik denk → Ik heb gedachten
Controle over wat ik wil → beoordelen over behoeften.
Je blijft vastzitten in een cirkel, een loop, in paradoxen.
Accepteer het niet-weten !
Het gaat niet eens om het “begrijpen”, het “waarom”, om wat ik wel en niet weet. Wel en niet kan overbrengen, het gaat niet om stoppen met proberen te begrijpen of te weten of wat dan ook. Het gaat om de motivatie, om de reden dat ik het doe. Het gaat erom dat mijn geluk niet afhangt van dit alles. Er valt niks te begrijpen, alleen bewustzijn.
Maar bewustzijn wil niet zeggen, niet-begrijpen. Het wil zeggen begrijpen + niet-begrijpen, het geheel. Hoeveel er valt onder begrijpen of valt onder niet-begrijpen is niet relevent.
Wil ik stiekem/ onbewust nog steeds alles begrijpen zodat ik dan ook alles aan iemand anders kan uitleggen en zo die andere persoon kan helpen zijn geluk/liefde te vinden, of om er bewust van te worden ? 😉
Ik zie het ego als mijn denken/ mijn gedachten en dus noodzakelijk voor communicatie met andere mensen en dus mijn lijntje met de buitenwereld. Ook nodig om alles te begrijpen en dit weer door te geven.
Ik zit dus nog in de illusie vast dat andere mensen iets nodig hebben (dus kennelijk nog steeds afspiegeling dat ik zelf ook wat nodig zou hebben) → weer het ego dat zich nuttig wil maken, niet de nutteloosheid van zijn eigen bestaan kan accepteren.
Maar ze hebben net als ikzelf niks nodig, ze zijn compleet en verlicht net als ik, alleen beseffen het niet. Ik denk nog steeds dat ik wat nodig heb om dat te beseffen of wat moet doen om dat te kunnen beseffen en als ik nou begrijp en weet wat dat is en opschrijf kan ik het ook aan anderen overbrengen.
Maar het ego is dus niks, een illusie, een doorzichtige tennisbal. Mijn gedachten zijn niet mijn denken, mijn denken is niet mijn ego. Het ego is een idee van mijn denken dat zich uit in een gedachte, een gevoel, een blokkade in de energiestroom.
Mijn gedachte is niet dat idee, mijn denken is niet dat idee. Mijn blokkades zijn niet dat idee, maar zijn de veroorzaker als zowel de veroorzaakte van dat idee. Ze zijn wederzijds afhankelijk.
Dat idee en de blokkades moet ik dus tegelijk loslaten, niet eerst het een en dan volgt het ander, ze zijn hetzelfde. (al leek bij het pijnlichaam ik eerst het idee los te laten en daarna de angst-energie, het pijnlichaam)
Mijn gedachten zijn niet mijn denken en mijn denken niet het probleem. Het is slechts 1 idee, 1 misvatting; het geloven dat die illusie echt is 🙂 Dat dat idee de realiteit zou zijn.
Door verlicht te zijn ben je een spiegel die mensen in staat zal stellen zichzelf te geven wat ze denken nodig te hebben, tot ze beseffen dat ze alles al hebben.
Gedachten zijn een illusie, net als de onzichtbare tennisbal. Het geloven van je gedachten veroorzaakt je afgescheiden zijn van de realiteit cq hiernu cq levensenergie, liefde/geluk.
Mijn probleem is niet het geloven van mijn gedachte of iets gerelateerd. Het is het geloven van dat ene idee. Dit is niet op te lossen via mijn denken, alleen via het geheel door bewustwording, door meditatie. Dan komt het inzicht vanzelf zonder dat ik daar iets voor (kan) doe.(n)
Ik heb een “probleem”, een idee waar ik aan vasthoud.
Is dat waar ?
De paradox is waarschijnlijk dat ik vasthoud aan het idee, dat ik vasthoud aan een idee/ een identiteit/ een ego/ een illusie.
Osho zegt in een boek. Verlichting is een geschenk, het wordt je gegeven, daar kun je niks voor doen. Accepteer de realiteit, het hiernu, de leegte, het geheel en het zal je overkomen.
het probleem is dat ik nuttig wil zijn voor de mensheid
Dodenherdenking (1 dag voor bevrijdingsdag)
Verlichting is niks, geen gevoel, niet wachten tot negatieve energie (zoals met het pijnlichaam/ oude pijnen) is losgelaten, weggestroomd is, tot een energieblokkade is opgeheven, een begrip van iets. Het is alleen maar het loslaten van een idee.
Daarom kan je andere mensen niet helpen, je kan ze alleen maar ideeën geven. Ideeën die ze juist los moeten laten 🙂 Daarom is Katie zo sterk, ze leert je hoe je zelf kan leren je ideeën los te laten.
Heb nu een mooi verbeeld over hoe ik gedachten verwar met het denken en hoe ik het denken probeer te controleren via wat ik wil en daarmee mijn gedachten en daarmee wat ik voel.
Eerst creëer ik een probleem (het ego creëert een probleem) in dit geval: een idee, een illusie van het ego. (Het ego heeft zichzelf geschapen ? Weer vast in een paradox 🙂 Dit probleem zet aan tot denken, tot gedachten. Hier heb ik geen controle over, al denk ik zelf te bepalen wat ik denk, omdat ik zelf het probleem creëer. Maar mijn denken is niet mijn gedachten, dat waar ik bewust van ben. ‘S nachts als ik slaap gaat het denken gewoon door (of als ik met andere dingen bezig ben) onbewust buiten mijn controle, al heb ik zelf het zaadje gepland natuurlijk. Dan wordt ik ’s ochtends wakker en via gedachten komt het antwoord tot mij, de oplossing die ik heb bedacht voor het probleem dat ik zelf verzonnen heb.
Geen gedachten hebben is dus niet hetzelfde als niet meer denken. Stel je zit in meditatie, dan doe je niks, maar kan het denken nog doorgaan, onbewust, daar heb je geen controle over.
Probleem: ik heb 1 idee, 1 overtuiging die mij weg houd van de realiteit, van verlichting.
Dit is de oplossing die de volgende ochtend in gedachten tot mij komt:
De kern van het probleem is dat ik nuttig wil zijn. Nuttig wil zijn voor de mensheid en daarmee dus een doel aan het (mijn) leven geven. Ik wil niet verlicht zijn voor innergeluk en liefde, maar om zelf het goede voorbeeld te geven aan anderen. Daarom wil ik constant begrijpen en probeer ik het mijzelf uit te leggen, zodat ik het aan anderen kan uitleggen en ze daarmee helpen uit hun lijden te verlossen. Helpen de ellende op deze wereld op te laten houden. Ik wil mijn zelf alleen maar opofferen om anderen en de wereld van nut te zijn. Maar zolang ik nuttig wil zijn heb ik een zelf, een zelf die de nutteloosheid van zijn bestaan niet kan accepteren.
Daarom schrijf ik alles op, bang om dat allemaal kwijt te zijn als ik mijn zelf loslaat, mijn illusie, mijn motivatie. Dat ik daarna niet meer van nut ben en mijn dagboek die rol kan overnemen. Als ik niet meer nuttig kan zijn, dan zal mijn dagboek dat voor mij zijn. Dan zal de kennis hierin mensen kunnen helpen als ik (mijn ego) dat niet meer kan, omdat IK er niet meer ben. (ik heb mijzelf ermee geholpen en zal daarom ook anderen ermee helpen is de gedachte)
Daarom wil ik nog steeds iemand zijn ipv mijzelf / het geheel te accepteren. Daarom wil ik dat andere mensen mij nog steeds accepteren (anders kan ik ze niet helpen) , bang om teveel van ze te vervreemden.
Daarom wil ik begrijpen.
Daarom heb ik constant gedachten.
Ik denk mijn nut te kunnen creëren door dingen te willen. Door dingen te willen, ga ik denken en krijg ik mijn gedachten en de antwoorden via mijn gedachten. Door dingen te willen, motiveer ik mijzelf om dingen te doen, tot actie over te gaan, mijn leven de richting op te sturen die ik wil.
Daar is het ooit mee begonnen, met die gedachte. Dat ik in mijn bestelbus zat de honden voor mijn uitlaatservice op te halen en dat ik er genoeg van had dat mijn leven niet de kant op ging die ik wilde. Elke keer als ik mijn leven een bepaalde kant op wilde sturen, gebeurde er iets (externs) waardoor ik dat niet kon doen. Niet kon doen wat ik wilde doen om gelukkig te worden. De laatste reden zijnde de psychose van mijn zusje, die ik dan moest helpen (ipv mijzelf te helpen).
Toen dacht ik dat dat niet langer toeval kon zijn. Toen besloot ik naar de psycholoog te gaan omdat ik doorhad dat ik zelf het probleem was, niet de (externe) wereld. Dat ik mijzelf saboteerde in mijn zoektocht naar een gelukkig leven. Dat ik moest leren begrijpen, moest weten wat ik fout deed, hoe ik mijzelf saboteerde in mijn streven naar een gelukkig leven. En natuurlijk het geheim van een gelukkig leven achterhalen.
Dat geheim heet verlichting en dat is wat ik nastreef. Maar mijn motivatie is van zelf gelukkig worden, naar anderen gelukkig maken. Al is dat natuurlijk hetzelfde. Het is de standaard valkuil; ik probeer anderen te geven wat ik zelf in het verleden nodig had. Weer mijn eigen behoefte spiegelen op die van anderen.
Probeer dus weer de wereld te redden door mijn oude ik te redden. (behoefte uit kindbewustzijn spiegelen in het hiernu) Mijn motivatie is om nuttig te zijn. Omdat ik bereid ben mijzelf op te offeren, heeft het ego maar bedacht dat ik anderen moet helpen uit angst zelf nutteloos te worden.
Ik durf mijzelf dus niet te helpen en de illusie te ontmaskeren en de nutteloosheid van het bestaan accepteren. Want dan heb ik niks meer te willen en kan ik mijn leven niet meer de kant opsturen die IK zou willen.
(De wereld redden → mijn oude ik redden → een doel in het leven hebben → zelf controle hebben over mijn bestemming → welke kant mijn leven opgaat)
Het is dus ooit begonnen met de illusie van controle, dat ik doorhad dat ik die controle niet had. Op zoek naar de waarheid van het eeuwige geluk en liefde omdat ik doorhad dat de externe wereld mij dat niet kon geven en het intern moest zoeken (geluk zit van binnen). Dat ik moest leren geven ipv te nemen.
Dus het ego heeft besloten dat het alleen maar van nut kan zijn door te geven, door kennis te geven en anderen te laten begrijpen hoe ze van hun lijden verlost kunnen worden. Jezus, ik wil dus echt een beetje voor Jezus gaan lopen spelen.
Het ego is hier erg overtuigend in, hoe kan ik zoiets nou loslaten ???
Hoe kan zo’n overtuiging nou “slecht” zijn ?
Hoe kan ik dat nou doen zonder het ego als slecht te beoordelen en verlichting als goed, dat is leven vanuit de dualiteit.
Maar zelf het goede voorbeeld geven is de enige mogelijkheid. Zelf verantwoording nemen over mijn eigen leven (en niet dat van anderen). Niet alleen moet ik mijzelf opofferen. Om het kwaad (en lijden) te bestrijden zal ik het goede moeten opofferen. De nutteloosheid van mijn bestaan accepteren.
Erkennen dat ik mijn eigen behoefte spiegel op anderen. De wereld probeer te redden omdat ik mijzelf probeer te redden. Mijn ego nut probeer te geven, een doel in het leven. Erkennen dat ik de controle wil over mijn leven en zelf wil bepalen welke kant het opgaat.
Dat mijn motivatie om Jezus/Boeddha te spelen een egoïstische motivatie is en zolang ik dat wil, dat probeer te zijn, mijzelf dat nut wil geven, het nooit zal kunnen.
Het hele idee is een illusie.
Ik ben bang voor de dood → Ik wil nuttig zijn → ik wil de controle over mijn leven → ik wil dingen → motivatie tot denken, tot oplossingen, tot actie → veroorzaakt gedachten → conflict met de realiteit en dus in mijzelf.
In mijn eigen leven vul ik dat dus in door verlichting na te streven, door Jezus te spelen. Door mijn egoïstische motivatie zal ik altijd hierdoor in conflict blijven en niemand kunnen helpen, wat sowieso niet kan. Het blijft de overtuiging van het ego dat het anderen kan helpen, omdat het mij als iemand anders ziet. Het geheel.
Dus of het mij of anderen helpt maakt geen verschil, we zijn allemaal onderdeel van het geheel (1).
Ik probeer het geheel te helpen, door te oordelen.
Omdat ik onderdeel ben van het geheel, is hoe ik anderen zie niks anders dan een bespiegeling hoe ik mijzelf zie. Ik oordeel over anderen zoals ik mijzelf (ver)oordeel. Ik help anderen zoals ik mijzelf wil helpen. Ik bepaal wat goed en slecht is voor mijzelf als voor anderen.
Ik blijf mijzelf maar herhalen !!
Op zoek naar inzicht om Jezus te worden, om van nut te zijn, om de wereld te helpen, mijn oude ik te helpen, om mijzelf bestaansrecht te geven, omdat ik bang ben voor de dood, de nutteloosheid van mijn bestaan niet kan accepteren.
Ik houd mijzelf voor de gek !
Dit dagboek is de grootste onzin die er is HAHAHA !
Ik kan hiermee anderen niet helpen, ik kan ze alleen maar ideeën geven. Ideeën die ze juist los moeten laten !
Alles wat ik zeg en heb gezegd, heb opgeschreven is allemaal onzin ! Het is allemaal onzin !
HAHAHAHA HAHAHAHA HAHAHAHA HAHAHAHA
Bevrijdingsdag
(bevrijdingsdag)
mooie dag om mijzelf te bevrijden van al deze onzin 🙂
Ik kan mijzelf hiermee niet helpen, ik kan mijzelf alleen maar ideeën geven. Ideeën die ik juist los moet laten ! En waarom zou ik mijzelf willen helpen als er niks mis is ? 🙂
niet-begrijpen accepteren
Kennelijk was het belangrijkste wat ik ook echt niet kan loslaten was het feit dat ik wilde weten wat de functie van gedachten en denken is. (waar ik mijn gedachten met mijn denken verwarde) Nu heb ik het gevoel dat ik alles begrijp → en het niet-begrijpen kan accepteren.
Ik wil (voelen) → problemen naar doel → denken → gedachten → gedachten geloven → ik wil (voelen/ controle) → problemen naar doel …………. (vicieuze cirkel)
Nu ik weet dat alles onzin is, oppassen dat ik niet in de val loop met “voelen”. Ik moet dit voelen , of ik moet dit niet voelen. Dat is slechts het verlengde van een overtuiging, een idee geloven.
Chuck Lorre Productions #372
The voice in his head
never stopped for a breath
it spoke of danger
it warned of death
it shouted, “hurry,
Pack up and flee !
And alle before the morning pee.
De wereld ben jezelf
Omdat er alleen het ego en het geheel is, geheel = de hele wereld/universum, probeert het ego eigenlijk het hele universum te controleren, te beïnvloeden.
Het probeert het lichaam te sturen, het denken, het “ik ben” en daarnaast zijn omgeving, anderen. Het probeert anderen te overtuigen zoals het ook zichzelf (“ik-beeld”) probeert te overtuigen. Omdat er geen verschil is tussen “IK” en “anderen”, is hoe je de wereld ziet hetzelfde als hoe je jezelf ziet.
Hoe je de wereld probeert te helpen, te verbeteren is hoe je jezelf probeert te verbeteren, te helpen.
Hoe je de wereld vertrouwt, is hoe je jezelf vertrouwt. De tekortkomingen die je in de wereld ziet zijn je eigen tekortkomingen. Je ergert je niet aan de wereld, je ergert je aan jezelf.
Dat we de wereld willen begrijpen en willen ordenen is een bespiegeling hoe we onszelf willen begrijpen. De liefde die we zoeken bij anderen is dus alleen bij onszelf te vinden.
Er zijn geen anderen, je bent een geheel, jij bent de wereld.
proberen niet-te-doen
Nadat ik gisteravond mijn comedies had gekeken was ik van plan de tv uit te zetten en een boek te gaan lezen, iets kriebelde en zei me dat ik wat op tv moest kijken. Na een tijdje zoeken kwam ik op een film op net8 over de schizofrene professor Nask. De film was een hint naar hoe de hele mensheid schizofreen is, hoe we niet in staat zijn onze ideeën/ gedachten te onderscheiden van de realiteit. Toch mooi hoe ik naar zoiets getrokken werd en hierdoor nog eens gewezen werd op mijn eigen schizofrenie.
Als ik mijn dag begin kom ik door mijn dromen en gedurende de dag in “het doen” van het ego. Dan komt de reactie dat ik “niet-doen” moet worden en dan ga ik dat letterlijk nemen en heb geen zin meer om dingen te doen. (en ga dus tv kijken, internetten, enzo) Zo blijf ik vastzitten in de loop van “doen” , want proberen “niet-doen” is gewoon hetzelfde als “doen”.
Alleen door je over te geven kan je mee gaan drijven op de rivier van energie van het univsersum. (en dat is dus niet iets wat je kan “doen”)
Elke poging om iets te doen, niet-te-doen, te voelen, niet-te-voelen, te begrijpen, te vinden, houd een erkenning van het ego in en dus het vasthouden aan dat idee.