De Bijbel van Spirituele Verlichting

– Zonder doel / toekomst / buiten kan ik niet blijven bestaan
– Ik verdwijn Terug naar/in de bron

Las gister het dagboek van iemand die ik geholpen heb op dit pad en zijn eigen dagboek heeft. Hierin schreef hij:”
Ik ervaar wel eens een innerlijke stem waarbij ik ‘weet’ dat het mijn ‘inner-weten’ representeert. Die stem verschijnt op onregelmatige momenten en geeft mij dan een aanwijzing waar ik iets mee kan doen of niet – die keuze is aan mij. 

<https://www.levenzondervragen.nl/2019/02/ik-zoek-bevestiging-bij-een-innerlijke-stem-ik-heb-een-interne-denkpolitie/> ”

Dit bleef bij mij hangen om een of andere reden en tijdens de wandeling triggerde dat dit inzicht:

* Het non-duale geheel kan zich niet uiten.
Elke uiting gaat via het denken en is een duale manifestatie.*

Het grappige is, dan wordt er geprobeerd over dat inzicht na te denken, maar dat is dan niet mogelijk. Er is dus geen bevestiging mogelijk, geen “dat klopt” of een ander begrip. Ik weet nu “het non-duale kan zich niet uiten”. Maar er is geen bevestiging, begrip of kennis om hierover te uiten haha. Zo weird dit 🙂 hahahahaha.

Van het weekend las de vriendin de achterkant van een boek van Jed McKenna waarop stond dat het zelf niet bestaat. Ze vroeg aan mij waar dat op sloeg :-). Tijdens het ontbijt deed ik daarom het spelletje “wie ben ik” met haar. Verwonderlijk genoeg kwam ze na een paar antwoorden al met: ” een bolletje energie” , waarna ik nog terugkwam op andere dingen die ze had gezegd en al snel uitkwam op; ” de ideeën de we hebben” .

Verbaasd over hoe snel ze op dit in feite correcte antwoord kwam (uiteraard beseft ze (nog) niet de implicaties van wat ze zegt 🙂 , kon ik haar voorhouden of ze nog zou bestaan als ze geen ideeën meer zou hebben of die allemaal zou loslaten.

Echter in feite is het wel een correct antwoord. Totdat we volledig verlicht zijn, zijn we een bolletje energie, zelf gecreëerd door het denken dat zich manifesteert als onze interne belevingswereld.

Het is een energie entiteit , een eigen tijddimensie waardoor we ook tijd ervaren. Dit omdat het denken alleen in verleden en toekomst kan bestaan en creëren.

Het zelf is een zelf gecreëerd energie referentie punt in die dimensie (alles is relatief en heeft alleen betekenis tov een referentiepunt) die we IK noemen. Het punt waar het denken alle ervaring op betrekt, dingen persoonlijk kan nemen (willekeurige gebeurtenissen opeens op zichzelf betrekken, wat een illusie is)

Dus ook al spreek ik en anderen over hoe alles een illusie is en het allemaal niet bestaat. Net zoals alles, is ook dat onzin. We kunnen het dan wel een ego noemen en zeggen dat is niet ons werkelijke zelf. Maar dat is gewoon weer een nieuw sprookje.

Dit energiebolletje , deze tijdsdimensie is echter niet stabiel en houdbaar, tenzij je het blijft voeden met nieuwe energie en ideeën. Vandaar dat we als mens nooit tevreden kunnen zijn en altijd meer willen en overal problemen zien. Het kan dus wel ophouden te bestaan als je daarvoor zou kiezen. (onze angst voor de dood/leegte)

Omdat ons zelf alleen in een andere tijdsdimensie kan leven is het afgescheiden van het geheel en probeert het een connectie te zoeken met de ander waar dat niet mogelijk is. Immers het denken/zelf kan niet bestaan in het hiernu en kan het ook niet bevatten. Het zal altijd slechts een idee zijn.

Vandaar ook de constante drang op zoek naar erkenning en bevestiging (van ons bestaan).

Net zoals in het begin van dit dagboek wordt geleerd dat onze angsten niks met nu te maken hebben en dus alhoewel ze echt voelen, elk idee geprojecteerd op je leven vanuit deze angst is slechts een illusie, een idee.

Zo geld dat ook voor onze interne belevingswereld die we IK noemen. We voelen en ervaren ze echt. We geloven de projectie over verleden en toekomst als echt. In feite heeft het echter niks met het hiernu te maken. Het hiernu waarin we leven.

Zolang het zelf bestaat ervaren we dus een verleden en toekomst waarin we leven. Proberen we die te controleren via projecties naar buiten toe, terwijl we natuurlijk gewoon onszelf , onze tijdsdimensie proberen te controleren en te veranderen.

Vandaar dat verlichting altijd in de toekomst ligt.

Leef je in het hiernu dan kan je je hele interne belevingswereld incl je denken laten voor wat het is, omdat het nooit met hiernu te maken heeft.

Wat ga ik mezelf vertellen wat ik niet al weet ? 🙂

De rest is een projectie, een illusie.

Ons zelf is dus zowel realiteit als illusie.

Bij volledige verlichting verdwijnen beide.

Besef mij opeens dat ik niet meer probeer te achterhalen wat ik wil doen. Wat het beste zou zijn om te doen. Dat er dus geen doel meer wordt nagestreefd. Er wordt nu gedacht wat ik allemaal zou kunnen doen. Gewoon, zonder ideeën over wat het mij zou moeten brengen. Eigenlijk Logisch als je beseft dat je niks nodig hebt.

Grappig 🙂

 

15:00

Was met de vriendin en haar 5 jarige zoon op de kinderboerderij en het gesprek ging over opvoeding en onze jeugdervaring. Mijn ouders bemoeiden zich niet met mij en ik ging dus mijn eigen gang en moest dus van jongs af aan dingen zelf uitzoeken. Toen kwam de gedachte dat ik kennelijk geen last had van faalangst. Iets waar haar zoontje wel behoorlijk last van heeft. Toen merkte de vriendin op dat ik toch niet kon falen omdat er niemand keek. Dat zij bij haar zoon dus constant voor publiek zorgt om voor te falen. (uiteraard met alle behulpzame opmerkingen over wat ie zou kunnen doen en hoe dat zou moeten). Dat vond ik echt een slimme opmerking. Zo creëer je als moeder/ouder dus zelf de kaders waarbinnen het kind kan falen en dus faalangst kan ontwikkelen.

Uiteraard geld dit op oudere leeftijd ook voor jezelf. Door je overtuigingen en ideeën die je hebt creëer je je eigen kaders waarbinnen je bang kan zijn om te falen. (je bent je eigen toeschouwer)

Dat wordt dus met de paplepel ingegoten.

Zo creëer ik als mijn eigen toeschouwer mijn eigen kaders over verlichting. Of ik verlicht ben of niet. Of ik gelukkig ben of niet. Of ik tevreden ben of niet. Altijd koppelend aan een gevoel of ervaring. Of gebrek daaraan hahaha.

Zo creëer ik mijn eigen proces en wat het juiste is om te doen. Binnen mijn eigen gecreëerde kaders.

Net als vrijheid. Je zit alleen gevangen binnen je eigen gecreëerde kaders. Uiteraard staat dit al in dit dagboek. Zoals alles in dit dagboek is dit niet meer dan een herhaling van hetzelfde.

Zelfs bij de boeken van jed mckenna (droomstaat/ waarheid is niet in een hokje te plaatsen) denk ik nu: Wat een onzin.

Zonder zelf gecreëerde kaders waarin dingen/ervaringen/gevoelens betekenis hebben is er:

Niks, stilte, leegte.

(meditatie)

Om een of andere reden heb ik 2 boeken van Jed McKenna uit de bibliotheek gehaald en gelezen. “Droomstaat, de magie van ons zijn” en “De waarheid is nergens lid van, Jedtalks 1”.

Ik heb lang geleden de trilogie gelezen en geschreven hoe geweldig ik die vond. Een feest van zelfherkenning. Ik maakte echter geen wijs uit zijn omschrijvingen, over wat hij nou verstond onder spirituele verlichting. Onder ontwaakt zijn in de droom en uit de droom.
Dat is het punt en ook zijn punt. Het is allemaal onzin.
Zo schrijft Jed bv over dat het universum niet bestaat. Er is alleen “Ik ben” , er is alleen bewustzijn. Terwijl voor mij geld het universum is juist het enige wat bestaat. Universum = bewustzijn = energie etc.

Ik moest dus maar wat gokken. Maar zijn verhalen in de trilogie waren zo herkenbaar dat ik niet anders kon concluderen dat mijn dagboek parallel loopt met zijn trilogie. Gisteravond las ik dus zijn boek: “de waarheid is nergens lid van” en las daarin de volgende paragraaf:
Kruis van het moment blz 145:

In deze metafoor kunnen verlichting en de dood als volgt gezien worden: wanneer het masker van het ego-zelf vernietigd is, behoud het afgescheiden gewaar zijn dat in het omhulsel zat, nog een tijdje zijn vorm en coherentie, wat erop wijst dat dit afgescheiden gewaar zijn bijeengehouden werd door emotionele energie, en niet door het omhulsel. Of was het omhulsel hoe dan ook slechts een emotioneel krachtveld. Wanneer de structurele begrenzing van het egomasker wordt weggehaald, lost eindig bewustzijn niet onmiddellijk op in oneindig bewustzijn. Het afgescheiden gewaar zijn dat in het masker zat opgesloten verlies langzaam zijn vorm, als een ijsberg die terug smelt in de oceaan. Op dat punt zit ik nu: al een heel eind gevorderd in het proces van re-integratie in het geheel. Ik heb mijn hoekigheid en scherpe kantjes verloren. Ik ben glad en soepel, ik volg de stromingen drijf mee met het getij. Ik heb zowel het eigen karakter van het masker als de vorm van de ballon verloren. En toch, door het proces van ontwaken uit de droomstaat te ondergaan terwijl ik nog een lichaam heb, ben ik er alleen maar in geslaagd om het natuurlijk reïntegratieproces te versnellen, iets wat uiteindelijk ieder ego-zelf moet doormaken; het verlies van kunstmatige begrenzing.

Dit is dus precies waar ik mijzelf mij ook bevind. Dit is wat er in dit dagboek te lezen is: het reïntegratieproces. Het smelten van de ijsberg terug in de oceaan.

Dit is mijn inziens de reden waarom het overal spaak loopt. Zoekers zijn op zoek naar een ervaring van non-dualiteit, terwijl die ervaring er vele jaren niet zal zijn. Bernadette Roberts had dus 25 jaar nodig. Van Jed dacht ik 10, maar ook deze boeken zijn dus nog geschreven vanuit deze staat en die zal ondertussen ook al op 25 jaar zitten ? Misschien wel langer. Het creatieve proces blijft het afgescheiden bewustzijn voeden, ook al is het niet meer voldoende om het in stand te houden.  Osho werd pas stil na 35 jaar praten. Ik ben nu ook al ruim 6 jaar in die staat van zijn. Verlicht , maar met de ervaring van een eindig/afgescheiden bewustzijn.

Dus in die context moet je Jed zijn verhalen lezen over verlichting is oorlog en verlicht moet je helemaal niet willen zijn. “Er is niks aan. Ik had alleen geen keus, omdat ik de shit van de leugen niet meer kan verdragen.”

Want dat is de staat van zijn waarin je dus onnoemelijk veel jaren kan verkeren. Een plek waarin je ervaart dat je hier eigenlijk niet wilt zijn. Tegelijkertijd wetende dat die ervaring een illusie is, want je kan nergens anders zijn dan hiernu. Vluchten is zinloos, want daar was je al mee gestopt. Dus je zit een een staat van zijn en acceptatie, terwijl je nog ervaart dat je hier niet wilt zijn. De ijsberg is nog aan het smelten.

Kennelijk zijn er nog steeds veel guru’s die wel spreken over ervaringen etc. Dat is misschien de ontwaakt in de droomstaat ?? Zijn waar Jed het over heeft ? Echter ik noem dat gewoon nog een pure droom. Ik zie die droom niet zoveel anders als de droom van de volledig slapende mens. Beide verslaafd en hangend aan hun ervaring en najagen van een goed gevoel, mooie ervaringen.

Paradoxaal genoeg doet Jed hier natuurlijk aan mee. Zijn boek “Droomstaat” is wat dat betreft echt een slecht boek naar mijn mening. Allemaal onzin. Oneindige perfectie bla bla bla. Het is gewoon weer het ene idee vervangen met het andere en denken dat je dan dichter bij de waarheid bent. Nou zegt hij wel dat het allemaal onzin is, maar ben van mening niet duidelijk genoeg. Dit is naar mijn mening die grootste valkuil en daar hoor je guru’s niet over. Omdat ze dus allemaal zichzelf en andere nog voor de gek houden. Omdat ze nog allemaal in dat reïntegratieproces zitten. Als je er zelf inzit is het wel te herkennen. Ook bij mensen als Osho , Katie, Adyanshant en Jed dus. Wat nou de enige echte verlichten zijn, maar dus nog wel spreken vanuit die dualiteit hahaha.

Het hele creatieve proces van guru zijn voed die staat van zijn , waardoor je daar dus 25 jaar in kan verblijven, of misschien wel nog langer. Pas na 25 jaar guru zijn komen ze met de verhalen van de complete leegte en stilte. Want dan pas zijn ze er zelf ook eindelijk.

Daarom zijn er geen volgers die verlicht worden. Alleen leraren worden verlicht. De enige juist leraar , leert anderen hun eigen leraar te worden. Leert ze hun eigen inner-weten te volgen. (dat is iets wat Adyanshanti wel doet geloof ik.) Wat dat betreft heb je ook niks aan de verhalen van Jed, anders dan dat hij zegt dat als je echt wil ontwaken uit de droomstaat je ook niks aan hem hebt, maar het zelf moet uitzoeken. Maar ook dat vind ik zelf erg zwak. De vragen van Byron Katie zijn bv heel goed en onmisbaar op dit pad. Net als het volgen van je inner-weten. (al is dat natuurlijk ook geen echte handleiding, want je moet alsnog zelf ontdekken wat dat betekent).

Zo schrijft Jed bv ook dat hij doet wat hij doet, omdat hij niet kan tegen de verveling die die leegte bied (= perfecte oneindigheid) . Hij blijft dus zijn staat voeden uit angst voor verveling. Wat natuurlijk gewoon angst voor die leegte is. Valt het een weg, dan valt ook de verveling weg. Die kan immers alleen betekenis hebben vanuit dat ego-zelf. Die fase heb ik nu ook. Zat onlangs al te bedenken dat het misschien tijd wordt om mijzelf maar gewoon dood te gaan vervelen 😉

Jed schrijft nml dat hij maar moeite blijft doen om het creatieve proces te voeden, om maar iets te ervaren te hebben, zich niet te vervelen. Het zou kunnen dat hij vast zit in de fase waarin je alles kan rationaliseren. Het zou kunnen dat hij vastzit in zijn theorie van “Ik ben” en de rest kan je niet weten. Het zou kunnen dat hij vastzit in de rationalisatie dat alles wat je voelt een illusie is.
Echter kan je het net zo goed omdraaien. Alles wat je voelt en ervaart is nu juist het enige wat echt is. Mijns inziens is dat ook correct. Feit is zo gauw je er enige woorden of betekenis aan geeft is het weer een illusie.

(“ik voel een probleem” -> dat is de reaiteit, dat is echt. Echter de conclusie: “ik voel een probleem, dus is er een probleem” wat je dan ergens op spiegelt is een illusie. )

Echter ik weet dat er dus nog een fase is. Die van een compleet gesmolten ijsberg in de oceaan. Hoe weet ik dat ? Geen idee. Dat heb ik zoals je in dit dagboek kan lezen, van begin af aan geweten. De hele reden waarom ik geen guru wilde zijn, omdat die rol deze staat van zijn voed en ik heb echt geen zin om 25 jaar of langer in deze staat van zijn te zijn.
Jed heeft het ook erover hoe hij hier eigenlijk niet wil zijn, maar blijft die staat van zijn toch voeden. Kennelijk vast in die fase van meegaan in je ego/zelf terwijl je dat weg rationaliseert. Je ervaart immers nog steeds dat proces, het proces van het smelten van die ijsberg.
Wat dat betreft zou je van mening kunnen zijn dat Jed ook nog in een begoocheling zit hahaha.

Ik schreef al ruim een half jaar geleden !

“Onzin Jed McKenna. Zoals alles wat een verlichte zegt, alles wat ik zeg (en dus denk) (-> is dat wie ik ben?) onzin is.

Wie weet besloot Osho daarom wel om 3 jaar lang niet meer te praten. Toen besefte hij pas echt dat hij alleen maar onzin kan uitkramen Van <https://www.hetgeheimvanverlichtzijn.org/archieven/1991> “

Besloot vandaag om dat toch maar eens te googlen, om te zien wat daar over gezegd wordt. Of Osho er iets over gezegd heeft. En wat blijkt 🙂 :

You say: Your talk seems to get more and more crazy from day to day. That’s my feeling. Is the day coming closer when you will not talk at all?

It is absolutely impossible for me to predict the future. Who knows? Everything is possible! You see…? Any moment! But one thing can be said: before I stop talking completely I will start talking more and more in a crazy way. That is what I call heart-to-heart talk! zzzzz08

Can silence be heard and understood?

Only silence can be heard and understood. Words can be heard but only superficially, and can be understood—but only intellectually. Silence is heard existentially and is understood from your innermost being. It is a total understanding.

Van <http://www.oshoworld.com/biography/innercontent.asp?FileName=biography7/07-73-silence.txt>

Na zijn stilte zegt hij:

For thirty years I have been speaking continually. It was such a tension because my whole being was pulled towards silence, and I was pulling myself towards words, language, concepts, philosophies. There was no other way to convey, and I had a tremendously important message to convey. There was no way to shirk the responsibility…. (Here Osho talks about his early work in India)
I was not at ease about it, but there was no other way. So one has to choose the least evil. Let me explain to you.
And I am no longer showing any respect to Jesus, or Buddha, Mahavira, Krishna. I am just treating them as a headmaster treats his children. If they behave rightly then they will not be punished, that’s all. If they don’t behave rightly, then I am going to give them real hits that they will never forget.
Now I have no need for any camouflage.
 <http://www.oshoworld.com/biography/innercontent.asp?FileName=biography8/08-12-discourses.txt>

Ook Osho zat al die jaren in de fase van rationalisatie. Hij kon niet anders. Is dat waar ? Daar is geen antwoord op te geven. Dat is het probleem. Het is zowel waar als niet waar. Ik kies ervoor om te zeggen dat het een keuze is. Is dat waar ? Geen idee, hoe kan je kiezen van dat waar je niet bewust van bent ? Dus laat ik zeggen; een keuze kan eventueel mogelijk zijn 🙂

Met de volgende alinea ben ik het zeker eens met Osho:

You are asking me, that I have said that my old books are not important…. You want to divide me in two parts—my old books, and my present message to you—so that you can choose. I will not allow you such a convenient way.
My old books are immensely important. Unless you understand them, you will not be able to understand me. But remember, it is a constant flow and change, so don’t be bothered with inconsistencies, contradictions.
If you go on, soon you will be able to find the truth. And once the truth is revealed, all contradictions and inconsistencies dissolve. Then you can see, crystal-clear, that it is a single message from the roots to the flower. It is a single organism.

Want ook al kan dus geen enkele guru cq spirituele leraar je helpen om verlicht te zijn. Ze waren zeker voor mij toch wel onmisbaar in mijn eigen zoektocht. Je moet alleen het lef hebben om ook in te zien dat je guru onzin praat hahaha.
Zo heb ik zelf iemand geholpen, die het zonder mij ook niet was gelukt. Toevallig heeft hij 2 weken geleden ook besloten om te stoppen te proberen waardering en liefde te krijgen door te schrijven en mij mee te laten lezen. Dus in het proces om zijn publiek los te laten. Hij schreef:
“Dankzij zijn opmerkingen en ‘vingerwijzingen’ heb ik mijzelf veel tijd, energie en zoekwerk bespaard. Het is een enorme luxe dat iemand die het pad naar ‘Verlichting’ heeft afgerond een oogje in het zeil houdt. Daar ben ik zeer dankbaar voor.

Aan de andere kant heb ik een probleem met mannen wat teruggaat tot in mijn kindertijd. De mogelijke oorzaak is niet belangrijk. Wat wel belangrijk is, is dat ik vanuit een minderwaardige houding voortdurend ‘liefde’ en waardering bij mannen probeer te vinden / krijgen, zo ook bij Edwin. Ik probeer aan Edwin’s verwachtingen te voldoen, alleen weet ik niet wat die zijn, haha. Dus probeer ik het perfect te doen; ik probeer te laten zien hoe goed ik het doe, hoeveelvooruitgang ik boek en welke inzichten ik opdoe. Allemaal egoshit natuurlijk, dat snap ik zelf ook wel, maar de drang is echt enorm en mijn focus is er de gehele dag op gericht. Als ik een dag geen bericht publiceer, dan voel ik mij slecht en schuldig → ik heb het ‘fout’ gedaan en ik verdien geen ‘liefde’ en waardering.

Op dit moment is Edwin het doelwit van mijn ego, maar in mijn leven zijn meerdere mannen gepasseerd die ik heb gebruikt – en die mij hebben gebruikt én (seksueel) misbruikt. Het ironische is dat ik van nature een dominante man ben, maar dat ik mijzelf in een onderdanige positie blijf manoeuvreren om waardering en ‘liefde’ van andere mannen te krijgen, haha. Echt hilarisch.”

Van <https://www.levenzondervragen.nl/2019/02/geen-mooie-verhaaltjes-meer-en-het-loslaten-van-mijn-schrijverschap/>

Paradoxaal genoeg is juist zijn beslissing om te stoppen te proberen waardering van mij te krijgen, nou juist precies wat mijn waardering krijgt hehehe.
Wat dat betreft is Jed ook gewoon eerlijk. Niemand wil hem als leraar, omdat een leraar je vernietigd in je kern. Daarom ben ik ook zo verward over mensen als Mooji. Ze lijken echt verlicht, maar houden de begoocheling in stand. Blijven de herder van hun kudde en blijven genieten van de ervaring van alle waardering die ze krijgen. Ikzelf moet van die begoocheling niks hebben. Tuurlijk vind ik het nog fijn om waardering te krijgen. Tuurlijk vind ik het fijn om te lezen dat ik heb kunnen helpen , een verschil heb kunnen maken. Maar de waarheid van de ander is veel belangrijker dan mijn behoefte aan waardering. Ik kan als Mooji op een troon gaan zitten en die stroom van waardering in stand houden. Maar daarmee zou ik hun zoektocht alleen maar blokkeren.

Nou heb ik dit dagboek geschreven uit een eigen behoefte, ik wilde weten hoe het was om te leven in die non-duale staat van zijn. Om verlicht te zijn. Nu blijkt dat guru’s en boeken geschreven worden in een staat van een smeltende ijsberg in de oceaan staat van zijn. Een staat van verlicht zijn, terwijl je nog een afgescheiden eindig bewustijn ervaart (waar ik het ego/zelf op spiegel) . Dit is wat ik zelf ook ervaar.

Ik heb al heel veel en heel vaak geschreven dat er niks is te zeggen over de staat van zijn wanneer de ijsberg volledig gesmolten is en er werkelijk een non-duale staan van zijn ervaren wordt. Ik  blijf dit herhalen in een vicieuze cirkel. Dat is handig aan dit dagboek. Bewust worden van de vicieuze cirkel van de smeltende ijsberg die ik blijf koelen om in stand te houden hahaha.

Het non-duale kan zich niet uiten. Dus kan er niet over geschreven worden en is geen ervaring. Kan geen doel zijn. De complete stille leegte. Wat ook onzin is omdat dat alleen zo is vanuit het ego/zelf. Beide verdwijnen tegelijk.

Er zit dus niks anders op, om mij over te geven aan die komende stilte. De illusie van een normaal leven loslaten (wat ik al gedaan heb) en misschien zelfs wel mezelf doodvervelen. Letterlijk hahaha.

Zoals Osho ook zegt. Het is niet iets wat ik kan beslissen, nu kan doen. Het is in feite iets wat gebeurt. De keuze wordt gemaakt op het niveau van het inner-weten. Ik denk de keuze gemaakt te hebben. We gaan zien of dat ook echt zo is. (wat een onzin weer hahahaha)

PS ik vergeet het nog te hebben over deze staat van verlicht zijn waarin we dus eigenlijk helemaal niet willen zijn. (totdat de ijsberg na al die jaren eindelijk gesmolten zal zijn) Aan de ene kant is het een lijdensweg, maar ook een mooie weg. Het is beide.
Aan de ene kant heb ik het zwaar, kan ik geen “normaal” leven leiden. Etc. De lijdensweg van Jezus naar het kruis ? Echter heb ik gemerkt dat dit allemaal relatief is. Doordat ik een vriendin heb die nog volledig slaapt met alle emoties erbij en hoogsensitief ben. Ervaar ik soms nog wel eens hoe het is om in die oude staat te zijn. Ppppfff. Nou daar is mijn huidige lijden echt niks bij. Dan ervaar ik mijn lijden en onrust opeens als een vredige stilte hahaha.

Echter alles is relatief. Dus vanuit de perceptie van de vriendin bevind ik mij in een vredige stilte. Vanuit mijn eigen perspectief die volledig stil en rustig is, is dat laatste restje ijsberg erg zwaar om te verduren haha.
Maar toch verstoord dat niet mijn tevredenheid en acceptatie etc etc. Blijf ik bewust van de vredige stilte op de achtergrond die er is en zal blijven als de ijsberg gesmolten is. Als er non-dualiteit is.

Handig om te weten, gezien deze staat dus 25 jaar kan duren hahaha

Jed McKenna; Ted Talks 1; Wat is verlichting ? blz 57

Telkens wanneer ik een kijkje neem in de spirituele wereld ben ik verrast en ook wel terneergeslagen als ik zie hoeveel onechte leraren er zijn en hoezeer ze worden hooggeacht. Binnen de populaire leringen is de grens tussen belachelijke onzin en intrigerende onzin erg smal, en meestal draaien ze om gedachten, gevoelens, realisaties, bewustzijnsniveaus, een heleboel esoterische concepten en bloemrijke taal. Een dialoog tussen leraar en student heeft veel weg van een emotionele counseling waar een spirituele draai aan wordt gegeven. En als er sprake is van een leer, dan lijkt het alsof leerlingen iets behoren te leren en te begrijpen in plaats van te doen. Wat die leraren blijkbaar niet leren is wat het proces van ontwaken werkelijk is en wat het met zich meebrengt want, ten eerste, ze hebben geen idee, en ten tweede, zodra hun leerlingen in de smiezen krijgen wat het echt is, zullen ze als de bliksem maken dat ze wegkomen, en zonder leerling kun je niet de leraar spelen.

Als je niet het echte werk bent, kun je ook niet hard optreden; ze moeten je wel aardig vinden. Ik ben niet tegen onechte leraren. ik heb niets met hen. Zij doen hun taak en ik doe de mijne, en tussen die twee is verrassend weinig overeenkomst. Ik ben niet verbaasd dat hun spirituele wereld in wezen een gigantische machinerie vol misinformatie is; voor mij is dat volkomen te begrijpen. Wat mij verbaast, eerlijk gezegd, is dat wat ik doe wat ik doe. Dat vind ik minder voor de hand liggend. Waarheid heeft geen plaats in de droomstaat.

Het woord verlichting is in de loop der tijd gedevalueerd tot iets wat nog maar weinig te maken heeft met ontwaken uit de droomstaat; het is verworden tot iets wat tevredenheid en geluk oproept, en vriendelijke gedachten, prettige gevoelens, onbetekenende openbaringen, onbenullige inzichten en wat het publiek nog graag heeft dat het betekent. Omdat we de term verlichting veel ruimer en veel-omvattender hebben gedefinieerd, lopen er zoveel leraren rond. We hebben de zoektocht naar ontwaken gedemocratiseerd, hem omgetoverd tot een plezierig, veilig themapark waarin alle ritjes eindigen waar je bent opgestapt.
Aan echte verlichting daarentegen valt absoluut te tornen. Je kunt niet gedeeltelijk ontwaken, er zijn geen stadia of niveau’s. Je bent ontwaakt of in slaap. Je ogen zijn open of dicht. Je bent in het paradigma van de droomstaat of daarbuiten. Zo kent verlichting ook geen variaties of type. Er is niet dit soort verlichting, er is alleen ontwaakt zijn uit de droomstaat of niet. De ontwaakte staat is niet het exclusieve domein van een sekte of godsdienst, cultuur of zelfs menselijk ras. Het is het domein van alle wezen die bewust zijn van zichzelf.

Ik heb ooit gedacht dat van de honderd miljoen mensen er misschien een verlicht is. Laten we zeggen dat dit uitkomt op zo’n zestig tot tachtig verlichte mensen die op dit moment op aarde leven. Denk ik dat nog steeds ? Nee, ik schat dit aantal nu veel lager. Ik kan een dozijn mensen noemen die nu verlicht zijn, waarvan 7 onbekend. Ik kan misschien zo’n drie dozijn noemen die ooit verlicht zijn geweest. Ik houd het echter niet bij, en de authentieke gevallen zullen het minst opvallen, dus is mijn schatting zeker te laag te noemen. Op dit moment  schat ik hun aantal op twee dozijn, en zelfs dat lijkt me aan de hoge kant. Als een betrouwbare spirituele telling op meer zou uitkomen, zou ik verbaasd zijn. Als het er meer zijn dan vijftig, val ik uit mijn stoel.

Wie zijn dan al die honderden of duizenden verspreiders van spirituele nep-leringen in ashrams en satsangs, die boeken, video’s en blogs publiceren, die zittend op een bergtop remedies tegen rusteloosheid toedienen ?
Ze zijn Maya. Zij is met velen.

Er bestaat geen andere verlichting dan ontwaakt zijn uit de droomstaat, en wie zegt dat die er wel is, liegt of is zelf voor de gek gehouden. Hoe dan ook, het zijn niet jouw vrienden. (Of misschien zijn het wel jouw vrienden en ben ik dat niet omdat ze proberen jou te beschermen tegen de vlammen waar ik jou toe aanmoedig in te springen.) Verlichting is zwart en wit en zo klaar als een klontje. Ze is net zo onmiskenbaar als het verschil tussen kunnen zien en blind zijn, wakker zijn en slapen. Hoe overtuigend, oprecht en geacht ze ook zijn, feit is dat bijna alle leraren in verlichting niet verlicht zijn, zichzelf voor de gek houden en gebonden zijn aan de droomstaat. Als er een lijst zou zijn waarop de honderd topexperts in spiritualiteit staan, met bovenaan degenen die het meest verafgood en aanbeden worden, dan zou zelf ik verrast zijn om te zien wie weggestreept waren en hoe weinig er nog overbleven.

Ik hoef met niemand te wedijveren. Ik zeg dit alles niet om anderen naar beneden te halen en mezelf op de borst te kloppen, ik wijs alleen maar op alles waar je tegenop moet boksen als je je een weg wilt banen uit het dichte woud der begoocheling. Wat ik beschrijf is wat je zelf kunt zien als je zelf gaat kijken. Vertrouw niemand. Je hebt geen vrienden. Je hebt geen bondgenoot, behalve jezelf, en je bent zelf je ergste vijand. En je bent in slaap, wat je niet weet omdat je droomt dat je wakker bent.

Er zijn geen goeieriken en slechteriken, alleen verschillende functies. Spirituele leraren vormen een menselijk schild om spirituele zoekers ervan te weerhouden te ver van de kudde af te dwalen en te dicht bij de rand van de afgrond te komen, een functie in de droomstaat waar niets mis mee is. Er lopen echter ook net genoeg authentieke leraren rond die je laten dat, als je zo snel mogelijk wilt maken dat je wegkomt, je dat kunt.

 

In de leegte/stilte van het niet-doen bestaat geen verveling. En geen leegte en heeft stilte geen betekenis.

Voel me vandaag weer eens heerlijk. Energie neemt toe. Alles is goed , geen verhalen , alles is zoals het is. Gewoon heerlijk. Zonder reden, zonder oorzaak.

Dat heerlijke gevoel was helaas maar voor een halve dag. Hopelijk wel een voorbode voor wat er is. Als het goed is zal ik voorlopig geen seks hebben om mijn energie volledig te behouden voor mezelf om dit te doorstaan en mijzelf goed te voelen. Alles of niks. Zelfs van de hondenopvang neem ik even een sabbatical.

Heb nog 2 reserveringen staan en dan niks meer.

Las een tijdje geleden het dagboek van de gozer die ik heb geholpen bij zijn eigen verlichting (al is hij er nog niet helemaal) . Hij vertelde over het loslaten van zijn pijnlichaam dat hem dat niet lukte omdat hij dat vanuit de persoon probeerde te doen. Hij moest ook de persoon loslaten. Ik noemde dat mijn identiteit.

Echter de hele reden dat dit proces ook een illusie is, is omdat het proces weer niks anders is als het loslaten van de persoon vanuit diezelfde persoon. Deze zelfopoffering gaat een tijdje goed en je kan er jaren mee door gaan, wel 25 jaar en misschien wel eeuwig ? Geen idee. Maar blijft een illusie vanuit het eindig bewustzijn. Ook al lijkt het alsof je bewust bent van het zelf ipv te leven als het zelf.

Het blijft echter een proces met een verwacht resultaat in de toekomst.

Ondertussen heb ik de vriendin ook alles vertelt. Heb nog steeds het idee dat ze niet goed beseft wat het allemaal is. Maar ook met de relatie zal ik alle verantwoordelijkheid moeten loslaten. Ook daarmee saboteer ik mezelf nog steeds. Vraag mij af hoe dat gaat uitpakken, heb geen idee. Kan ik als echte verlichte een relatie hebben met een slapende ? Uiteraard probeer ik haar te helpen bewuster te zijn, maar ze heeft een druk leven met werk en een zoontje en heeft verder niet de motivatie om hier echt wat mee te doen.

Maar goed, dit soort “drama” en “verhalen vertellen” is precies wat ik loslaat, dus ik ga de ontwikkelingen wel merken. Wat gebeurt dat gebeurt en is altijd goed.

Het voelt namelijk ook wel als het loslaten van het leven zelf. Vandaar dat een normaal leven niet mogelijk is en juist het probleem is.

Natuurlijk is dat maar een fase. Maar er is geen enkele verlichte leraar die iets kan vertellen over het leven na dit proces. Over het leven vanuit volledig non-duaal bewustzijn. Omdat die er simpelweg niet zijn. Dus net als dit dagboek zal ik het dan maar zelf moeten uitvinden zonder hulp en aanwijzingen en verhalen over wat komen gaat :-).

Al verliest het concept toekomst natuurlijk zijn betekenis. Denk dat dat ook de enige reden is dat ik er nu volledig voor durf te gaan. De toekomst heeft voor mij geen betekenis meer. Het maakt me gewoon niet meer uit. Dit is wat ik nu moet doen ongeacht de consequenties. Al is dat het niet. Het is wat ik weet dat ik moet toelaten te gebeuren ongeacht de consequenties. Of allebei natuurlijk 🙂

Officieel weet ik natuurlijk niet wat er is. Maar als ik eerlijk ben. Ik inner-weet dat het geweldig zal zijn. Ook al kan ik dat niet weten 🙂

Al die jaren heb ik mij maar gefocust op het proces en de angsten van het zelf, op mijzelf. Dom haha, wat dom. Ook de overtuiging dat ik niks kan weten is onzin. Ook de theorie van alles van Mckenna is onzin. Ik weet meer dan alleen “ik ben”. Ten eerste is die uitspraak zelf onzin en ten tweede zal het non-duale bewustzijn geweldig zijn.

Dat hele “ik wil hier niet zijn” is het zelf en die projecteerde dat op een toekomst die ik niet zou willen. Onzin.

Ik weet dat het geweldig is, ook al kan ik dat officieel niet weten.

Sterker nog ik weet dat het zo geweldig zal zijn dat ik bereid ben alles ervoor op te geven. Mijn hele leven. Mijn werk, mijn vrienden, familie, macht en controle, geld, mijn relatie, mijn doelen, entertainment. Een normaal leven. Mijzelf. Alles.

Het is nml het enige wat er echt toe doet, wat mij echt kan brengen wat ik al die tijd al zoek 🙂

Inner-vrede.

Dat ik dat niet kon weten was slechts weer een overtuiging die ik niet goed had onderzocht. Gevoed door de leugens van verlichte leraren. Uiteraard was het mijn keus om die leugen van hun te geloven. Mijn leugens te geloven.

Zelfs het einde van de matrix antwoord de oracle dat ze het niet wist, niet kon weten.

Daarom irriteerde ik mij zo dat de vriendin zich op het negatieve en angst focuste. Dat is wat ik zelf doe in deze ervaring. Vanuit de ratio.

Allemaal rationele onzin. Ik weet. Hoe ? Geen idee, ik weet het gewoon. Ik inner-weet het.

Het is eigenlijk te bizar voor woorden. Het heeft mij dus ruim 6 jaar gekost om eindelijk mijn inner-weten te vertrouwen en de vicieuze cirkel van mijn ratio los te laten. Al vergeef ik mijzelf gelijk gezien het feit dat praktisch niemand dat doorziet. Ook de verlichte gurus niet hahaha.

Jed Mckenna denkt dan misschien dat er niemand boven hem kan zijn, hij alleen gelijken kan hebben op zijn hoogst. Dat ontwaken uit de droom spirituele verlichting is. Maar ik noem non-duaal bewustzijn ervaren pas echte verlichting. Dat is wat we echt zoeken. Mckenna heeft misschien rationeel gelijk, maar fuck de ratio en fuck alle gurus; Inner-weet :-))