Een half jaar geleden schreef ik in een post: https://www.hetgeheimvanverlichtzijn.org/archieven/2000
Ik merk op hoe ik mij verveel omdat er niks meer te doen is, niks waarvan ik het idee heb dat het mij plezier gaat brengen. Niks waar ik echt van kan genieten. Hoe ik geen zin meer heb om dingen te ondernemen omdat ze geen ervaringen meer zullen creëren. Hoe ik heb zitten wachten terwijl ik vasthield aan die ervaring met de rationalisatie dat het onzin is om mij te vervelen want er is altijd wat te doen, altijd wat te ervaren. Ik had niet door dat ik nog steeds weerstand aan het bieden was tegen de leegte. Ik merk op hoe ik mij verveel en accepteer dat ik nergens zin in heb. Hoe prettig het is om gewoon te accepteren dat ik mij kut voel omdat ik mij verveel en nergens zin in heb. Ik weet nu ik de keuze gemaakt lijk te hebben dat het slechts een fase is. Een laatste golf van ego/zelf/ik die de nutteloosheid van zijn bestaan inziet. Het is echter niet persoonlijk (nog onpersoonlijk).
Ik ben nu een half jaar verder en mede door de boeken van Jed Mckenna die vertelt dat hij doet wat hij doet omdat hij niet tegen verveling kan, dat Maya gecreëerd is zodat de oneindige perfectie zich niet hoeft te vervelen, ben ik mij nu erg bewust hoe ik blijf creëren om mijzelf te entertainen. Je kan het nog steeds angst voor de leegte noemen, maar het is ook meer angst voor het niet-doen. Het niet meer creëren. Het geen mening meer hebben. Vrij bizar hoe lang dit soort fases duren. Ik was mij er tot nu toe helemaal niet bewust van dat ik dit ruim een half jaar geleden al schreef. Het is moeilijk te bevatten in hoeverre ik een keus heb om mij over te geven aan die verveling. Tot nu toe lukt het nog niet echt. Entertainment is gewoon bekend, veilig en leuk 🙂 Echter merk ik ook dat ik interesse er in verlies. Het gaat steeds minder boeien. Kan zijn dat het ook gewoon een mechanisme is wat afzwakt door het niet te voeden.
Het voelt alsof ik mij in die leegte ga dood vervelen. Jed McKenna schrijft alsof hij hierin meegaat en dus niet de illusie hier van inziet. Of dat hij niet inziet dat het stiekem angst voor de leegte is. Hij schrijft immers dat hij er actief in mee gaat en het actief voed.
Echter inner-weet ik dat de verveling gekoppeld is aan het eindige bewustzijn, aan het zelf. Dus een illusionaire bespiegeling vanuit het zelf. Alleen die kan zich vervelen. Niet het geheel. Ik vind het toch vreemd dat Jed dit niet lijkt in te zien. Misschien door de rationalisatie fase. (ik kan toch niks doen, het maakt niet uit etc etc)
Over geven aan de verveling is stoppen entertainment te creëren.