Vanaf vandaag heb ik een maand lang geen loge om voor te zorgen. Ik heb besloten om weer te beginnen met Meditatie en ben vanmorgen weer begonnen met 50 min.
Ik speel af en toe online poker. Ik weet en wil dan op een bepaalde manier spelen, maar als ik dan aan het spelen ben komt dat er niet uit en speel ik veel slechter dan ik behoor te doen.
Ik ervaar dus nog steeds alsof er 2 entiteiten zijn. Die ook nog steeds in strijd met elkaar zijn. Vechten om de controle.
Op dit moment lijk ik besloten te hebben dat ik alle verhalen weer laat varen. Alle verhalen over eenheid en dat je niks kan doen en dat wat gebeurt gebeurt. Dat is misschien extern zo, maar intern ervaar ik gewoon dualiteit en controle en keuze.
Jed McKenna had 10 jaar nodig om zich te leren aanpassen. Het wordt tijd dat ik mij daar gewoon aan overgeef. Ik ervaar gewoon een ik icm een dualiteit, een interne dualiteit.
Ik ervaar hoe er nog een sterke externe gerichtheid is. Eentje die wil presteren en nog een paar kenmerken van een ego heeft.
Ik ervaar alsof dat iets aparts van mij is en dat ik daar soms wel en soms niet op reageer. Het is verwarrend door alle verhalen die verlichten de wereld in gooien over dat je niks kan doen, er niemand is etc.
Al heb ik al meerdere malen geschreven ook een verlichte, ook ik weet niet wat ik ervaar. Dat blijft toch een raar concept. Adyashanti schrijft dat hij heeft ervaren dat hij opeens een periode had dat hij wist wat hij moest doen, dat alles duidelijk was/werd.
Die ervaring heb ik nog niet gehad.
Maar ik heb besloten alle verhalen weer te laten varen en te ervaren wat ik ervaar, ongeacht het verhaal wat ik erbij verzin.
Ik ervaar alsof ik nog niet klaar ben, alsof ik iets moet doen. (door niet te doen)
Ik ga dus weer mediteren, en meegaan in de ik die ik ervaar , de ik die een ego ervaart die nog in de weg zit. Die ervoor zorgt dat ik mezelf voor de gek houd. Ik accepteer mijn dualiteit en blijf het proces falaciteren wat nu bezig is. Ik accepteer dat ik geen idee heb wat er gaat komen, maar dat ik toch weet waar ik heen wil.
Ik ervaar nog steeds een energieblok in mijn hoofd. Ook vooral bij mijn zogenaamde derde oog. Al wisselt het enigzins.
Ik kan mij dan alleen overgeven door geheel intern te gaan en dus niks meer met het externe te hebben. Uiteraard kan ik door mijn leven dat niet de hele dag doen.
Vandaar dat ik gewoon weer ga mediteren.
Het kan zijn doordat alles in golven gaat dat dit weer een beweging is naar een ervaring voordat ik stopte en er klaar mee was en dat alles zich gewoon weer herhaalt. Zoals dit hele dagboek zichzelf blijft herhalen vanaf het eerste begin eigenlijk.
Ook dat is prima. Dat is dan maar zo.
Ik ga het doen en er is geen enkele twijfel dat het mij niet gaat lukken.
Al heb ik geen idee wat dat inhoud hahahaha.
13:00
Apart zo gauw ik mij teveel extern op dingen ga richten lijkt het alsof ik die andere entiteit (ego) voed en die meer macht en controle krijgt. Dan ervaar ik weer twijfel en alle ongein die bij het ego hoort. Ik heb al geschreven en gemerkt dat ik vooral in mijn communicatie en omgang met andere mensen doe vanuit dit ego.
Dus dat zal een goede leerervaring worden. Niet alleen in meditatie en als ik alleen ben doen vanuit mijn werkelijke ik, maar ook als ik ineractie heb met andere mensen.
Ook als ik beslissing probeer te maken lijk ik nog teveel vanuit het ego te doen, alsof ik denk dat dat die alleen vanuit het ego komen. Beslissingen als in “mij iets voornemen om te doen”.
Nu ik dit schrijf bedenk ik mij dat dat idd alleen vanuit het ego kan komen. Immers mijn werkelijke ik leeft in het NU en kan alleen beslissen door het gewoon te doen.
Dus alle voornemens de deur uit. Geen woorden maar daden.
Het enige wat telt is wat ik doe, wat ik werkelijk ervaar.
Vervelen
Een half jaar geleden schreef ik in een post: https://www.hetgeheimvanverlichtzijn.org/archieven/2000
Ik merk op hoe ik mij verveel omdat er niks meer te doen is, niks waarvan ik het idee heb dat het mij plezier gaat brengen. Niks waar ik echt van kan genieten. Hoe ik geen zin meer heb om dingen te ondernemen omdat ze geen ervaringen meer zullen creëren. Hoe ik heb zitten wachten terwijl ik vasthield aan die ervaring met de rationalisatie dat het onzin is om mij te vervelen want er is altijd wat te doen, altijd wat te ervaren. Ik had niet door dat ik nog steeds weerstand aan het bieden was tegen de leegte. Ik merk op hoe ik mij verveel en accepteer dat ik nergens zin in heb. Hoe prettig het is om gewoon te accepteren dat ik mij kut voel omdat ik mij verveel en nergens zin in heb. Ik weet nu ik de keuze gemaakt lijk te hebben dat het slechts een fase is. Een laatste golf van ego/zelf/ik die de nutteloosheid van zijn bestaan inziet. Het is echter niet persoonlijk (nog onpersoonlijk).
Ik ben nu een half jaar verder en mede door de boeken van Jed Mckenna die vertelt dat hij doet wat hij doet omdat hij niet tegen verveling kan, dat Maya gecreëerd is zodat de oneindige perfectie zich niet hoeft te vervelen, ben ik mij nu erg bewust hoe ik blijf creëren om mijzelf te entertainen. Je kan het nog steeds angst voor de leegte noemen, maar het is ook meer angst voor het niet-doen. Het niet meer creëren. Het geen mening meer hebben. Vrij bizar hoe lang dit soort fases duren. Ik was mij er tot nu toe helemaal niet bewust van dat ik dit ruim een half jaar geleden al schreef. Het is moeilijk te bevatten in hoeverre ik een keus heb om mij over te geven aan die verveling. Tot nu toe lukt het nog niet echt. Entertainment is gewoon bekend, veilig en leuk 🙂 Echter merk ik ook dat ik interesse er in verlies. Het gaat steeds minder boeien. Kan zijn dat het ook gewoon een mechanisme is wat afzwakt door het niet te voeden.
Het voelt alsof ik mij in die leegte ga dood vervelen. Jed McKenna schrijft alsof hij hierin meegaat en dus niet de illusie hier van inziet. Of dat hij niet inziet dat het stiekem angst voor de leegte is. Hij schrijft immers dat hij er actief in mee gaat en het actief voed.
Echter inner-weet ik dat de verveling gekoppeld is aan het eindige bewustzijn, aan het zelf. Dus een illusionaire bespiegeling vanuit het zelf. Alleen die kan zich vervelen. Niet het geheel. Ik vind het toch vreemd dat Jed dit niet lijkt in te zien. Misschien door de rationalisatie fase. (ik kan toch niks doen, het maakt niet uit etc etc)
Over geven aan de verveling is stoppen entertainment te creëren.