De Bijbel van Spirituele Verlichting

Geen flauw idee wat er allemaal gebeurt.
(en zelfs dat niet hahaha)

Het is allemaal niet echt. Zelfs op het diepste niveau is mijn ervaring van een verdwijnende zelf een zelf verzonnen realiteit. Hoe echt de ervaring ook is, het is mijn eigen creatie.
Het is alleen maar echt omdat dat mijn overtuiging is en dat is het omdat het mijn ervaring is.
Het is niet zo dat nu ik besloten heb dat het allemaal maar een illusie is, dat bepaalde energieën in het lichaam gelijk weg zijn of wat dan ook. Er was alleen nog steeds projectie, een verhaal, dit verhaal.
 
Ik heb het al veel eerder geschreven en nu pas besef ik wat het betekent. Dit hele dagboek is een illusie.
Het is in feite net doen alsof er niks is, terwijl je nog energieën ervaart die constant veranderen. Iets waar je een dualiteit op kan projecteren.
 
Het feit dat ik weet dat er niks is en nog ervaar dat er wel wat is en dus de logische conclusie trok dat er wat gaat verdwijnen. Dat ik ervaringen van het zelf daarop projecteerde, met alle verhalen erbij over ontspannen, bewustzijn etc voedde juist weer dit mechanisme.
 
Er is niks, dit weet ik tot in het diepst van mijn hart, alles wat ik ervaar als iets is niet echt. Laat het maar de boel ondermijnen van wat ik weet. Ik weet het beter dan de ervaring die ik heb hahaha.
Fake het gewoon. Ik besluit gewoon het is allemaal nep, er is niks. Dan is dat wat er zal zijn.
Fake it till You make it.
(maar zonder enige vorm van twijfel. Het is een pure vorm van weten.)
 
Omdat ik nu besluit dat er niks is ondanks mijn ervaring, hoeft er dus niks meer te veranderen of nog te gebeuren of wat dan ook. Er is niks, hier en nu, ongeacht enige ervaring van het tegendeel.
 
(geld vnml tijdens de meditatie)
 
(ps kijk opeens films en series over tijdreizen waarin ze vastzitten in een loep en de enige oplossing is zichzelf doden, of hun dood accepteren, wel grappig)

Ter herhaling:
 
Het is onmogelijk de 2 werelden te verenigen. Eentje zal moeten verdwijnen. Ervaringen blijven gescheiden uit beide werelden.
Het is onmogelijk voor dat wat verlichting zoekt om verlicht te worden.
Het is onmogelijk om dat wat tevreden wil zijn, tevreden te stellen, om tevreden te zijn.
Het is onmogelijk er pas te zijn nadat het zelf is verdwenen, het zelf verdwijnt omdat ik er al ben.
Het is onmogelijk te observeren wat er gebeurt tot het eind. De observeerder verdwijnt met het geobserveerde.

Weird: Het wordt erg vaag allemaal dus kan het niet goed meer omschrijven. Het komt ongeveer op het volgende neer.
Ik voel een soort blokkade, een inspanning, een zelf. (al jaren) Het lijkt alsof dat er gewoon is, dus niet iets wat ik doe of creëer. (dus de energie zonder projectie, zonder het te benoemen of er een verhaal van maken)
Daardoor heb ik de overtuiging dat er wat gaat veranderen en alhoewel ik daar niks voor lijk te doen, is er toch iets dat iets doet. Dit lijkt te gebeuren omdat ik de overtuiging heb dat die blokkade of inspanning moet verdwijnen voor volledige verlichting of wegvallen van zelf en dualiteit.
Maar nu lijkt die inspanning er juist te zijn omdat ik de overtuiging heb dat er iets is dat doet, (maar niet dat ik dat doe, het gebeurt gewoon) wat moet gebeuren voor die inspanning om te verdwijnen.
 
Het hele verhaal en projectie is duidelijk iets wat ik doe (zo lijkt het) , dus die illusie is op zich wel te doorzien. Maar het lijkt helemaal niet alsof ik die inspanning doe of ben en dus dat dat een zelf gecreëerde illusie is. Het voelt als iets wat gewoon gebeurt en moet gebeuren zodat er iets zal gebeuren en veranderen. Het wegvallen ervan.
Maar nu merk ik op hoe het lijkt dat dat mechanisme er alleen maar is omdat ik de overtuiging heb dat er iets aan het gebeuren is en moet gebeuren zodat het wegvalt.
 
Verder dan dit kan ik het volgens mij niet op papier zetten. Want anders moet ik zeggen dat ik moet inzien dat er niets meer kan gebeuren of hoeft te gebeuren (“het doen” van “de ander”) zodat het mechanisme stilvalt waardoor er zal gebeuren wat ik veronderstel dat nog moet gebeuren.
 
Het hele mechanisme van verlicht worden is dus een illusie. De overtuiging dat er iets is waardoor het zelf aan het wegvallen is, is het mechanisme wat het idee van een wegvallende zelf weer voed en in stand houd.
Hahaha.
 
Aanpakken bij de bron, elke keer dat het voelt alsof er iets aan het gebeuren is, ook al lijkt het helemaal niet op iets wat jij doet maar gewoon gebeurt. Lijkt het alsof je ook fijn vind dat het gebeurt omdat je wil dat het gebeurt, omdat je het verhaal van “verlicht worden” of “wegvallen zelf” of “in balans komen” op plakt.  Wees bewust dat het mechanisme zichzelf voor de gek houd.
 
En omdat het een gewoonte is, valt het niet in een keer weg bij dit inzicht. Het zal zichzelf voor de gek houden uit gewoonte ,daar weer bewust van zijn en via dat mechanisme alsnog stilvallen. (volg je het nog 😉
 
Succes 🙂
 
13:00
 
Hoe je het leven ervaart wordt bepaald door de overtuigingen die je hebt over hoe het leven en de wereld in elkaar zit. Dit wordt bepaald door je opvoeding, maatschappelijke overtuigingen en je eigen ervaring. Echter wat je ervaart wordt bepaald door je overtuigingen en je overtuigingen bepalen wat je ervaart. Dit is een vicieuze cirkel.
 
Je ervaart stress en lijden veroorzaakt door externe omstandigheden omdat je ervan overtuigd bent dat externe omstandigheden stress en lijden veroorzaken. Deze overtuiging heb je omdat dit is wat je ervaart. Je ervaart dit omdat dat je overtuiging is.
 
Een overtuiging is niet gemakkelijk te veranderen. Immers het is een overtuiging. Niet een geloof, of iets waarvan je gewoon aanneemt dat het wel waar zal zijn. Het is een diepste overtuiging van binnen mede omdat het ook is wat je daadwerkelijk ervaart. Iedereen kan wel zeggen dat je niet bang hoeft te zijn, dat er niks is om bang voor te zijn. Maar jij voelt de angst en dat bevestigd dat er dus iets is om bang voor te zijn. Dat verzin je niet zelf natuurlijk !
(= de overtuiging) Die ander vind die afgrond misschien niet eng, maar ik wel en met goede reden. (= het verhaal dat we erbij verzinnen)
 
De enige oplossing uit deze vicieuze cirkel is een innerlijke drang naar de waarheid en heel veel eigenwijsheid en lef. Durven toegeven dat je het heel je leven fout hebt gehad. Dat alles waar je heel je leven in geloofd hebt niet klopt. Dat alles wat je in je leven gedaan hebt tot aan dit punt nutteloos is. (zo kan het voelen en is weer waar en niet waar tegelijk 🙂
Dat zelfs die ene overtuiging , die laatste houvast over hoe het leven werkt , dat zelfs die niet blijkt te kloppen.
 
De enige overtuiging die ik nu nog heb is:
De waarheid bestaat
Ik ben
 
Welke eigenlijk nietszeggende overtuigingen zijn omdat er niets over te zeggen is en eigenlijk geen betekenis hebben en dus in feite niet bestaan.
 
Kan je jezelf er dan gewoon niet van overtuigen dat het leven mooi en geweldig is ? Dan zal het leven toch ook mooi en geweldig zijn ?
Dit werkt helaas niet. Omdat je overtuiging altijd een zelf gecreeerde idee zal zijn over hoe het leven zou moeten zijn en zal dus (op lange termijn) niet overeenkomen met je ervaringen. Maw je zal opmerken dat je jezelf voor de gek houd.
Mensen merken constant op hoe ze zichzelf voor de gek houden. Daarom geloven we dat “wijsheid” komt met de jaren. (weer waar en niet waar tegelijk) Maar in feite blijven veruit de meeste mensen (99,99%) kwa ontwikkeling steken op de leeftijd van 12 jaar. De rest is slechts perceptie, een verhaal “dat we volwassen zijn geworden door onze ervaringen”.  M.a.w. ze blijven zich eeuwig voor de gek houden. Soms accepteren ze dit ook als een gegeven en hebben dat de overtuiging dat dit weer niet te veranderen is. (waarmee ze zichzelf weer voor de gek houden 🙂
 
Willen we als maatschappij volwassen worden dan moet we accepteren dat we alle problemen zelf veroorzaken. Maar dat is een overtuiging die maar weinig bereid zijn te accepteren :-). Immers wat is het leven nou waard als er geen problemen meer zijn om op te lossen ???
Dus waarom is er zoveel ellende in de wereld ? Omdat we het heerlijk vinden om problemen en conflict te creëren, dat geeft ons leven betekenis, dat geeft ons bestaansrecht. Dat dit vaak tot geweld, uitbuiting en vernietiging van onze leefomgeving leid is iets wat we accepteren of gewoon ontkennen.
In ons streven naar wereldvrede doen we alles wat juist deze wereldvrede in de weg staat.
 
Wereldvrede zal er pas zijn als iedereen gestopt is te streven naar wereldvrede. 

Het is er niet en is er ook nooit geweest.
(=fake it till you make it)
(wat ik ook ervaar of denk te ervaren, het heeft niks te maken met wat ik allemaal in dit dagboek verzonnen heb)

De enige echte blokkade is geloven in een ik dat blokkades heeft. Het zal zichzelf altijd zien als behept met blokkades. Er komt geen een moment waarop het ik zichzelf niet ziet als behept met blokkades. De grootste blokkade is de misvatting dat er een ik is dat blokkades heeft.
 
Vandaar dat ik het faken noem. Je kan het ook een “weten” noemen voorbij het begrijpen van het tijdelijke/illusionaire zelf.

Blijf nog steeds series/films over tijdreizen, dimensies etc aantrekken.
Dus dacht laat ik eens een verhaal verzinnen vanuit die interpretatie.
 
Het ego is een zelf gecreëerde wereld , een bespiegeling van de realiteit. In feite ervaren wij het als een aparte dimensie. Daarom ervaren wij ook dat we aparte wezens zijn van het geheel.
We proberen de realiteit te verbeteren via onze zelf gecreëerde werkelijkheid. We proberen dus de ene dimensie te veranderen via de ander. Wat natuurlijk niet kan. We denken de controle te hebben over de realiteit door onze zelf gecreëerde werkelijkheid proberen te controleren.
We proberen een connectie te maken tussen de 2 werelden.
Etc.
 
Omdat wij nog de een, nog de andere dimensie zijn, maar dat wat bewust is van beide. Ervaren wij het verschil als tijd. De ene dimensie (realiteit) is het hiernu en de andere dimensie (het ego, het zelf) verleden en toekomst. Uiteraard geïnterpreteerd door ons denken.
We proberen constant het hiernu te verbeteren via verleden/toekomst. Maar het enige wat we doen is de realiteit opofferen voor een illusie. Omdat we de illusie verwarren met de realiteit.
 
Echter de dimensie van het zelf/ego blokkeert de realiteit en is daarom zelfdestructief. De ironie van het zelf dat zichzelf als probleem ziet, maar dit spiegelt op de realiteit (waar geen problemen zijn). Daarom kunnen problemen alleen opgelost worden in de toekomst, omdat ze alleen in die dimensie bestaan. Soms proberen we het via het verleden door deze een andere interpretatie te geven. Door iets te verwerken, een plekje te geven, etc. Dan hopen we op die manier de realiteit van hiernu te verbeteren. De realiteit van het hiernu waarin we denken te lijden.
Maar (de oorzaak van) het lijden ligt altijd in het verleden en de oplossing in de toekomst, in de andere dimensie.
 
De illusie van het zelf, is de illusie van tijd. Het zelf bestaat alleen in een dimensie van tijd. Een referentiepunt waartegen de rest relatief wordt waargenomen, geïnterpreteerd, beoordeeld.
 
Ik heb nu het idee, dat met het wegvallen van het zelf/ego, ook de ervaring van tijd zal wegvallen, omdat er geen referentiepunt van relativiteit meer is. (het een tov het ander, zowel het een als de ander zijn een illusie van de dimensie van het tijdelijke zelf)
 
Vandaar:
Het is er niet en is er nooit geweest.
Dit geld in de dimensie zonder tijd, de realiteit.
 
Daarom moet je eerst sterven om herboren te worden. Is het altijd onbekend.
Immers de dimensie van het tijdelijke zelf, die van verleden en toekomst zal nooit de dimensie van het eeuwige zelf, de realiteit van het hiernu kunnen kennen.
 
Omdat er geen referentiepunt meer is , is er sprake van non-dualiteit en kan daar verder niks over gezegd worden omdat alles in die dimensie zijn betekenis verliest, ook tijd.

Je hebt 2 referentiepunten nodig voor een verhaal. De observeerder en het geobserveerde. Valt een van de twee weg, dan valt ook het verhaal weg.
Het zelf is zijn eigen referentie punt. De slang die zijn eigen staart opeet. Als het stopt met zichzelf te observeren, stopt het verhaal.
Dan wordt er gesnapt dat het er niet is en nooit is geweest.
 
13:00
 
Grappig , ik ging er altijd vanuit dat de observeerder en geobserveerde wederzijds afhankelijk waren. Dus ging ik ervan uit dat het geobserveerde moest verdwijnen om het proces te laten verdwijnen.
Maar het zelf is gewoon dat wat naar zichzelf kijkt , de observeerder. Als dat stopt, verdwijnt tijd en het proces.
Het geobserveerde is er nog en ik ben er bewust van, maar het heeft dan geen betekenis meer.
Het is het zelf wat naar zichzelf kijkt en zichzelf ziet als een blokkade om dan iets te doen om in evenwicht te komen. Zelfs op energie niveau. Zelfs als ik doorheb dat ik dat niet ben en ik het niet doe.
 
Als de observatie stopt, stopt het verhaal, stopt (de ervaring van) tijd.
Dingen als “er moet nog iets gebeuren”, “er gaat nog iets gebeuren”, “wat is er aan het gebeuren?”  hebben dan geen betekenis meer.
Er is geen verleden en het verhaal/proces is er dus ook nooit geweest.
Grappig 🙂

Het concept tijd begint idd te vervagen. Ik merk op hoe herinneringen geen reactie of gevoel meer ontlokken. Ik denk terug aan een ervaring in het verleden, maar het heeft geen betekenis meer voor mij. Ik kan het ook omschrijven als dat het geen gewicht meer heeft. Het is slechts een doorzichtige gedachte, vluchtig. Ik weet dat het heeft plaatsgevonden (er bewust van zijnde dat het slechts een zelf gevormd idee is van wat heeft plaatsgevonden) , maar er zit geen emotie bij, geen oordeel.
Ook de toekomst heeft geen gewicht meer, ontlokt geen reactie. Ik probeer een beslissing in de toekomst te maken (bv ga ik morgen naar een verjaardag) , maar er is niks om te beoordelen of het een goed of slecht idee zal zijn. Ik heb geen flauw idee hoe de beslissing genomen zal worden. Of ik ga of ik ga niet. Op dit moment weet ik alleen dat beide opties nog open lijken te zijn, al weet ik zelfs dat niet zeker.