De Bijbel van Spirituele Verlichting

Het enige dat het zelf/ego kan identificeren is het zelf/ego.
 
Er is niks en het is er nooit geweest.
 
Het is geen ervaring, maar een weten.

Het samensmelten is het samensmelten van de dualiteit van het zelf/ego zelf. Van de observeerder en het geobserveerde, welke beide het zelf zijn.
Niet het geheel en het ego. Niet tussen de 2 dimensies. Het samensmelten is in de duale dimensie van het zelf.
 
Het voelt toch meer alsof er iets verdwijnt dat bij mij hoort. Iets wat mijn vriend is. Wat mij geholpen heeft. Alsof ik in de steek ga worden gelaten. Ik weet natuurlijk dat dit niet zo is, maar door het verhaal van Jezus aan het kruis moet ik hier aan denken. (boek ayashanti) Snap nu waar dit stuk van het verhaal vandaan komt. Grappig.

………………..

Het zit vast in een vicieuze cirkel, ongeacht de gedachte of overtuiging die je erbij verzint. Het verhaal kan je eeuwig veranderen, maar zal de vicieuze cirkel nooit kunnen breken.

Ik heb geen flauw idee.

Het dualisme, dat wat onderscheid maakt tussen dingen, is aan het wegvallen.
 
-hoe is dat ?
Geen idee, er is immers niks.

Vandaag 40 jaar geworden. Lichamelijk iig 😉
 
Het zelf stopt met kijken naar zichzelf
Stopt met het beoordelen van zichzelf
Stopt met zichzelf belangrijk te vinden
Stopt zichzelf gewicht te geven
(incl gevoelens, emoties, gedachten)
 
De slang die stopt met het opeten van zijn eigen staart.
De ontsnapping uit het wiel des levens.
De vicieuze cirkel is gebroken.

Een mening of oordeel kan je alleen hebben over een zelfgevormd idee over de realiteit.(verleden of toekomst)
Nooit over de realiteit zelf. Ook betreft wat er gevoelt en ervaren wordt. Of ideeën wat er gevoelt of ervaren zou moeten worden. Of wat ik denk dat er ervaren zal worden.
Je beoordeelt altijd weer een zelfgecreëerde illusie.
 
Hoe is het om verlicht te zijn ? Wat ervaar je dan?
Geen idee, er is niks.
Ik kan er geen mening over hebben, geen oordeel over vellen. Alleen over ideeën die er zijn over verlichting.
 
Alles is relatief. En oordeel over wat ik nu ervaar is een oordeel over een idee wat ik nu ervaar tov een idee wat ik zou kunnen ervaren. Onzinnig.
Het idee en het ervaren zijn verbonden, hetzelfde maar ook niet. Soms komt het idee uit het ervaren, soms het ervaren uit het idee. Maar het is altijd een zelf gecreëerde werkelijkheid.(=illusie)
Nooit de realiteit zelf.
 
Daarom is de realiteit, verlichting niet te begrijpen. Alleen ideeën zijn te begrijpen.
 
Een oordeel is een idee over een idee tegenover een ander idee. Waar we dan een idee over vormen kwa goed of slecht door het te vergelijken met een andere mening.
 
Zo heeft een oordeel over een oordeel dus al minimaal 7 ideeën nodig die geen van alle iets met de realiteit te maken hebben haha.

Geloof dat er eindelijk het echte besef is hoe mijn hele leven niks anders is geweest dan een verhaal. Het besef wordt samen gegaan met het wegvallen van dit verhaal.

Er wordt gestopt met voelen.
 (het is slechts een excuus om te controleren, analyseren etc.)
Maw er zijn geen ideeën over, geen interpretatie, geen betekenis, geen observatie. Niks.
Geen idee over wat er gevoeld wordt of gevoeld zou moeten worden, of gevoeld gaat worden als……
Geen willen, behoeftes. Wat slechts ideeën zijn over wat ik zou moeten voelen.
Interpretaties.
 
Als er wel wat is, ook dan is het niks :-))