De Bijbel van Spirituele Verlichting

Voelen; als in je gevoel voelen, (dus niet voelen via aanraking) je emoties voelen, is niks anders als het ego wat zichzelf voelt en dan probeert te begrijpen, controleren, te veranderden of tegen te beschermen (angst, onprettig gevoel)
 
Zeggen: Ik voel dat ik dit wil, ik voel dat het zo is, ik voel dat de ander zo is, etc. Is misleidend. Het enige wat we echt kunnen voelen zijn onze emoties (naast lichamelijke gewaarwording natuurlijk zoals, pijn, aanraking) . Onze emoties/gevoel zijn een zelf gecreëerde werkelijkheid die niks met de realiteit van doen hebben.
 
Een begeerte voelen, is niks anders als een gevoel voelen en dat interpreteren als een begeerte, als iets wat je moet doen om jezelf weer een beter gevoel te geven.
(illusie van motivatie)
 
Allemaal ego mechanisme.
 
Volg je intuïtie, volg je gevoel, moet je dus ook niet letterlijk nemen.
(vandaar dat ik er inner-weten van heb gemaakt)
 
Streven naar een goed gevoel (cq verlichting!) is het ego wat zichzelf probeert te veranderen. (controleren)
De aard van het ego is onveranderbaar en dat is dus een eeuwige vicieuze cirkel.
 
Dit heb ik natuurlijk al opgeschreven maar omdat het voelen wegvalt wordt ik er nog eens bewust van hoe dat allemaal alleen maar ego is.
 
Er is niks.

Iets belangrijk vinden:
 
Illusie van controle
Illusie van motivatie
Oordelen
Dualiteit: Beter, minder
Een identiteit via een moraal.
Etc.
 
Mijzelf belangrijk vinden
Mijn gedachten belangrijk vinden
Mijn mening belangrijk vinden.
 
Ook dat lijkt nu weg te vallen.
Lekker belangrijk wat ik er van vind :-))

Klaar met al die ongein
Laat maar lekker razen in de rust die ik ben.

Ik zit weer in een fase dat ik alles mooi en geweldig vind. Wel leuk is dat.
 
Merk op hoe de boel geblokkeerd wordt als er geconcentreerd wordt, of als er iets belangrijks wordt gevonden. Een bepaalde handeling, of een idee of gedachte, of het willen uitvoeren van een idee of gedachte.
Hoe het focussen gebeurt door te blokkeren, waarna weer ontspanning volgt.
Ook uit gewoonte.
 
Ben echter niet meer bang om de controle te verliezen. Probeer het niet meer te verklaren of een reden te geven. Probeer niet meer een oorzaak te zoeken of te verzinnen. Niet meer bang om mij te vervreemden van andere mensen. Vind het niet meer erg om minder efficiënt te lijken, geen “normaal” leven te lijden. Niet meer bang voor de mening van andere mensen etc.
 
Vind het niet erg dat er vleugjes van problemen en irritatie lijken te zijn soms. Vind mijn gedachten en wat ik denk niet erg, ook al is het onzin. Dat het lijkt alsof er nog een blokkade zit. Deze lijkt nu juist weer een bron van goed gevoel, (wel bewust dat dit niet zo is) dus wat dat betreft.
 
Probeer het niet vast te houden, of te herkennen, of terug te vinden als het een momentje weg is.
 
Dit ebt waarschijnlijk toch allemaal vanzelf weer weg. Geniet er gewoon van zolang het kan 😉
 

Opnieuw het besef dat na het zolang loslaten van de illusie van controle, zit ik mijzelf in de weg met verhalen en overtuigingen over die illusie van controle. Het is weer tijd om de controle over mijn leven te nemen. Alleen nu vanuit het geheel.

Waarom zou ik niet gewoon alles geweldig vinden?
(Niet door wat ik voel of ervaar, maar ondanks wat ik voel en ervaar. Maar juist ook wat ik voel en ervaar (zowel intern als extern, zowel ik als een ander) ook al vond ik dat vroeger helemaal niet fijn om te ervaren. Of vind de ander of alle anderen dat niet fijn)
Zelfs als er de mening is dat dat helemaal niet geweldig is.
Waarom het niet geweldig vinden dat ik mij  druk kan maken. (altijd zinloos) Of een energieblokkade voel. Of mij soms nog laat beïnvloeden door het ego.(wat in werkelijkheid niet bestaat)
Hahahaha

Ben eindelijk weer mijn plek op deze wereld aan het opeisen. Leven vanuit mijn werkelijke zelf zou je het kunnen noemen. Ik ervaar een soort van zelf maar ook weer niet. Het is meer een zelf ervaren zonder het “dat ben ik” gevoel en/of gedachte. Niks wordt geïdentificeerd als “dat ben ik”. Het is meer een algemene ervaring in de ruimte.
Nu in de vrijheid om zelf te bepalen wat ik doe. Zonder een slaaf te zijn van mijn emoties, mening en gedachten.
Zonder mij zorgen te maken over energiestromen, blokkades en meningen.
Maar die zijn er gewoon nog. Ook nu veranderd het in feite niks. Ook mijn leven veranderd er niet echt door, behalve dat ik nog meer voor mezelf durf op te komen en mijn plek inneem. (zonder dat dit ten koste gaat van anderen. Anderen hebben juist ook baat van de positieviteit die dit creëert en uitstraalt)
Hoe dan ?
Geen idee, het gebeurt gewoon.

Ik heb al een paar dagen last van de spieren in mijn rug. Op zich niks ernstigs, heb ik wel vaker gehad. Doe het wel al een paar dagen rustig aan. Geen dansen bv.
Ik wordt echter vanochtend wakker en sta op en terwijl ik na de badkamer ga, schiet er een ontzettende pijn in mijn rug, een soort kramp. Ik kan bijna geen adem halen en ik wordt letterlijk op mijn knieën gedwongen terwijl ik mijzelf vooroverbuig om mijzelf een houding te kunnen geven om dit te kunnen doorstaan. De pijn is erg en ik kan mij niet bewegen en concentreer mij maar gewoon op de ademhaling.
Na een tijdje begin ik door te krijgen dat het met de energiestromen te maken heeft. Die worden heftig en het voelt alsof die energiestromen door mijn ruggengraat geperst worden.
 
Na een half uurtje ofzo, waarin gedachten opkomen hoe ik hier in hemelsnaam uit moet komen, kan ik mij weer bewegen en beweeg mij op handen en voeten naar de slaapkamer om mijn telefoon te pakken om die iig bij mij te hebben mocht de situatie niet veranderen.
Na een tijdje kan ik weer opstaan en ga ik gelijk zitten om mijn 50 min zitmeditatie doen in de hoop dat dat alles dan een beetje normaliseert. Na 50 min gebeurt dat inderdaad enigszins.
 
Merk wel dat de transformatie die dit met zich meebrengt relatief groot zal zijn. Ik zou morgen ook weer gaan dansen (dagcurcus bachata) , die heb ik maar gelijk afgezegd. Ik heb alle rust nodig om dit te laten gebeuren en heb hier verder geen keus is.
 
Het lijkt alsof ook het hebben van een mening helemaal wegvalt. Zelfs over hoe ik mij nu voel. (wat voor een deel al “niks” is) Alsof eigenlijk alles wat er nog was aan het wegvallen is.
 
Ik kan er verder niks van maken, niet omschrijven, iets over zeggen. Er is gewoon niks.
Kan wel zeggen dat heel deze ervaring verre van prettig is.
Heb wel het idee nu dat dit hele proces gewoon niet sneller kan, omdat het lichamelijk niet mogelijk is.
Wel leek het weer alsof die energie bezit moet nemen van mijn ruggengraat.
Maar verder elke ervaring die “IK” had, het verhaal wat erbij hoorde, lijkt nu bijna verdwenen.
Geloof dat in tegenstelling tot wat ik eerder dacht , toch ook het gevoel van een “zelf” lijkt te verdwijnen.
Nou zal het wel merken verder.
 
Ps. Het is natuurlijk nog steeds de slang die zijn eigen staart eet, de vicieuze cirkel van het  leven. Het ego wat zichzelf belangrijk vind.
 
17:45
 
Waarom zou je “het niks” niet gewoon God noemen. Zou dat het pad eigenlijk niet veel makkelijker maken ?  (uiteraard niet een God van een of ander boek of religie of geloof)
(dit komt in mij op omdat het vanochtend leek alsof ik op mijn knieën werd gedwongen en te buigen alsof ik aan het bidden was, mij moest onderwerpen)

Het voelt (weer) alsof ik overgesprongen ben.
De leegte wordt nu ervaren als vol
Ik ben het goddelijke is wat nu ervaren wordt
Energiestromen en blokkade en de verhalen die erbij horen zijn niet meer persoonlijk, maar ook niet onpersoonlijk (net als het lichaam). Niet apart van het geheel, maar ook geen blijvend onderdeel.
Er is geen gevoel van zelf, maar ook geen gevoel van niet-zelf.
Die concepten hebben gewoon geen waarde meer.
 
Ik ben het goddelijke
Daar waar concepten, meningen, ervaringen en verhalen geen waarde meer hebben.