Op mijn knieën gedwongen

Ik heb al een paar dagen last van de spieren in mijn rug. Op zich niks ernstigs, heb ik wel vaker gehad. Doe het wel al een paar dagen rustig aan. Geen dansen bv.
Ik wordt echter vanochtend wakker en sta op en terwijl ik na de badkamer ga, schiet er een ontzettende pijn in mijn rug, een soort kramp. Ik kan bijna geen adem halen en ik wordt letterlijk op mijn knieën gedwongen terwijl ik mijzelf vooroverbuig om mijzelf een houding te kunnen geven om dit te kunnen doorstaan. De pijn is erg en ik kan mij niet bewegen en concentreer mij maar gewoon op de ademhaling.
Na een tijdje begin ik door te krijgen dat het met de energiestromen te maken heeft. Die worden heftig en het voelt alsof die energiestromen door mijn ruggengraat geperst worden.
 
Na een half uurtje ofzo, waarin gedachten opkomen hoe ik hier in hemelsnaam uit moet komen, kan ik mij weer bewegen en beweeg mij op handen en voeten naar de slaapkamer om mijn telefoon te pakken om die iig bij mij te hebben mocht de situatie niet veranderen.
Na een tijdje kan ik weer opstaan en ga ik gelijk zitten om mijn 50 min zitmeditatie doen in de hoop dat dat alles dan een beetje normaliseert. Na 50 min gebeurt dat inderdaad enigszins.
 
Merk wel dat de transformatie die dit met zich meebrengt relatief groot zal zijn. Ik zou morgen ook weer gaan dansen (dagcurcus bachata) , die heb ik maar gelijk afgezegd. Ik heb alle rust nodig om dit te laten gebeuren en heb hier verder geen keus is.
 
Het lijkt alsof ook het hebben van een mening helemaal wegvalt. Zelfs over hoe ik mij nu voel. (wat voor een deel al “niks” is) Alsof eigenlijk alles wat er nog was aan het wegvallen is.
 
Ik kan er verder niks van maken, niet omschrijven, iets over zeggen. Er is gewoon niks.
Kan wel zeggen dat heel deze ervaring verre van prettig is.
Heb wel het idee nu dat dit hele proces gewoon niet sneller kan, omdat het lichamelijk niet mogelijk is.
Wel leek het weer alsof die energie bezit moet nemen van mijn ruggengraat.
Maar verder elke ervaring die “IK” had, het verhaal wat erbij hoorde, lijkt nu bijna verdwenen.
Geloof dat in tegenstelling tot wat ik eerder dacht , toch ook het gevoel van een “zelf” lijkt te verdwijnen.
Nou zal het wel merken verder.
 
Ps. Het is natuurlijk nog steeds de slang die zijn eigen staart eet, de vicieuze cirkel van het  leven. Het ego wat zichzelf belangrijk vind.
 
17:45
 
Waarom zou je “het niks” niet gewoon God noemen. Zou dat het pad eigenlijk niet veel makkelijker maken ?  (uiteraard niet een God van een of ander boek of religie of geloof)
(dit komt in mij op omdat het vanochtend leek alsof ik op mijn knieën werd gedwongen en te buigen alsof ik aan het bidden was, mij moest onderwerpen)