De Bijbel van Spirituele Verlichting

Het is een samensmelten van 2 werelden, die allebei verdwijnen. Iets geheel nieuws ontstaat er daardoor.
(wat is zich hier bewust van)

Het is heel simpel: Ik moet verdwijnen.

Er is geen werkelijke zelf, geen eeuwige zelf, geen “ik ben”. Allemaal onzin.
Er is geen zelf en geen niet-zelf.
Er is geen “wat is daar bewust van”
Er is geen “er is niks”
Er is geen bepaalde ervaring
 
Laat iedereen maar lullen.
 
Hoe is het om verlicht te zijn ? Wat ervaar je dan ? Etc.
Er is geen antwoord op deze vraag, want er is niks dat die vraag stelt in een wereld zonder meningen, ideeën en concepten.
Er zijn geen vragen en antwoorden.
 
En ik zal het ook nooit zelf kunnen ervaren. Want ik ben de energiestromen die botsen. Als alles in evenwicht en vrij is, ben ik er niet meer. Ik zal moeten verdwijnen.

Alleen ik cq ego kan een “ik” of zelf identificeren.

Energiestromen blijven heftig in het hoofd tekeer gaan. Ook bij het derde oog enzo. Wordt gedwongen te blijven mediteren en mijzelf rustig te houden.

Het is allemaal maar een verhaal. Niet eens mijn verhaal wat dat betreft.

De hele wereld moet verdwijnen.

De beste keuze is een illusie. Het is onmogelijk om een goede keuze te maken. Elke keuze die ik maak is tegen het geheel in, dat is de aard van een keuze maken. Als er geleefd wordt via het geheel, wordt er niet gekozen, dan gebeuren dingen gewoon. Voor een observant lijkt het alsof ik keuzes maak, maar dat lijkt maar zo. Er gebeurt wat gebeurt zonder te weten hoe er gekozen wordt.
 
(ik leer echter wel veel over het geheel, hoe het lichaam werkt bv, hoe onze hersenen werken, beïnvloeden via stoffen en hormonen. Ik informeer mij goed over dingen die ik doe. Ook dat gebeurt gewoon. Wat weer informatie levert en het geheel beïnvloed in wat er gebeurt. Maar hoe de keuze op een bepaald moment gemaakt wordt; geen idee. Zou net zo goed in mijn slaap kunnen zijn.)

Een connectie met iemand zoeken is een bespiegeling hoe je een connectie met jezelf zoekt, je ware zelf. Maar die connectie is dus niet mogelijk.
Die connectie zoeken of in stand houden ervan is wat juist in de weg staat.
Dus ook de connectie die ik denk te voelen met mijzelf zal moeten verdwijnen.
(als er geen zelf is, als ik moet verdwijnen, dan is dat natuurlijk ook de enige logische conclusie)
Er is niks. Dus ook geen connectie.
Ook niet met de wereld en anderen.
Die zijn immers alleen een bespiegeling van het zelf.
 
Als ik naar andere mensen kijk dan zie ik vooral mensen op zoek naar een relatie, maar die in werkelijkheid geen ruimte hebben in hun leven om iemand echt toe te laten omdat ze het te druk hebben met zichzelf en hun beslommeringen. (een relatie hebben betekent in mijn ogen niet dat je automatisch iemand ook echt toelaat in je leven)
Dit is natuurlijk een afspiegeling hoe het zelf geen ruimte heeft om het geheel toe te laten omdat het altijd te druk bezig is met zichzelf (of anderen) en zijn beslommeringen.
Wat gewoon weer een andere versie is van het verhaal dat er geen connectie mogelijk is.
 
Accepteer dus gewoon dat er geen echte relatie of connectie met mijzelf (en de ander) mogelijk is.
 
Verhalen………..