Stop met streven naar wereldvrede

Weird: Het wordt erg vaag allemaal dus kan het niet goed meer omschrijven. Het komt ongeveer op het volgende neer.
Ik voel een soort blokkade, een inspanning, een zelf. (al jaren) Het lijkt alsof dat er gewoon is, dus niet iets wat ik doe of creëer. (dus de energie zonder projectie, zonder het te benoemen of er een verhaal van maken)
Daardoor heb ik de overtuiging dat er wat gaat veranderen en alhoewel ik daar niks voor lijk te doen, is er toch iets dat iets doet. Dit lijkt te gebeuren omdat ik de overtuiging heb dat die blokkade of inspanning moet verdwijnen voor volledige verlichting of wegvallen van zelf en dualiteit.
Maar nu lijkt die inspanning er juist te zijn omdat ik de overtuiging heb dat er iets is dat doet, (maar niet dat ik dat doe, het gebeurt gewoon) wat moet gebeuren voor die inspanning om te verdwijnen.
 
Het hele verhaal en projectie is duidelijk iets wat ik doe (zo lijkt het) , dus die illusie is op zich wel te doorzien. Maar het lijkt helemaal niet alsof ik die inspanning doe of ben en dus dat dat een zelf gecreëerde illusie is. Het voelt als iets wat gewoon gebeurt en moet gebeuren zodat er iets zal gebeuren en veranderen. Het wegvallen ervan.
Maar nu merk ik op hoe het lijkt dat dat mechanisme er alleen maar is omdat ik de overtuiging heb dat er iets aan het gebeuren is en moet gebeuren zodat het wegvalt.
 
Verder dan dit kan ik het volgens mij niet op papier zetten. Want anders moet ik zeggen dat ik moet inzien dat er niets meer kan gebeuren of hoeft te gebeuren (“het doen” van “de ander”) zodat het mechanisme stilvalt waardoor er zal gebeuren wat ik veronderstel dat nog moet gebeuren.
 
Het hele mechanisme van verlicht worden is dus een illusie. De overtuiging dat er iets is waardoor het zelf aan het wegvallen is, is het mechanisme wat het idee van een wegvallende zelf weer voed en in stand houd.
Hahaha.
 
Aanpakken bij de bron, elke keer dat het voelt alsof er iets aan het gebeuren is, ook al lijkt het helemaal niet op iets wat jij doet maar gewoon gebeurt. Lijkt het alsof je ook fijn vind dat het gebeurt omdat je wil dat het gebeurt, omdat je het verhaal van “verlicht worden” of “wegvallen zelf” of “in balans komen” op plakt.  Wees bewust dat het mechanisme zichzelf voor de gek houd.
 
En omdat het een gewoonte is, valt het niet in een keer weg bij dit inzicht. Het zal zichzelf voor de gek houden uit gewoonte ,daar weer bewust van zijn en via dat mechanisme alsnog stilvallen. (volg je het nog 😉
 
Succes 🙂
 
13:00
 
Hoe je het leven ervaart wordt bepaald door de overtuigingen die je hebt over hoe het leven en de wereld in elkaar zit. Dit wordt bepaald door je opvoeding, maatschappelijke overtuigingen en je eigen ervaring. Echter wat je ervaart wordt bepaald door je overtuigingen en je overtuigingen bepalen wat je ervaart. Dit is een vicieuze cirkel.
 
Je ervaart stress en lijden veroorzaakt door externe omstandigheden omdat je ervan overtuigd bent dat externe omstandigheden stress en lijden veroorzaken. Deze overtuiging heb je omdat dit is wat je ervaart. Je ervaart dit omdat dat je overtuiging is.
 
Een overtuiging is niet gemakkelijk te veranderen. Immers het is een overtuiging. Niet een geloof, of iets waarvan je gewoon aanneemt dat het wel waar zal zijn. Het is een diepste overtuiging van binnen mede omdat het ook is wat je daadwerkelijk ervaart. Iedereen kan wel zeggen dat je niet bang hoeft te zijn, dat er niks is om bang voor te zijn. Maar jij voelt de angst en dat bevestigd dat er dus iets is om bang voor te zijn. Dat verzin je niet zelf natuurlijk !
(= de overtuiging) Die ander vind die afgrond misschien niet eng, maar ik wel en met goede reden. (= het verhaal dat we erbij verzinnen)
 
De enige oplossing uit deze vicieuze cirkel is een innerlijke drang naar de waarheid en heel veel eigenwijsheid en lef. Durven toegeven dat je het heel je leven fout hebt gehad. Dat alles waar je heel je leven in geloofd hebt niet klopt. Dat alles wat je in je leven gedaan hebt tot aan dit punt nutteloos is. (zo kan het voelen en is weer waar en niet waar tegelijk 🙂
Dat zelfs die ene overtuiging , die laatste houvast over hoe het leven werkt , dat zelfs die niet blijkt te kloppen.
 
De enige overtuiging die ik nu nog heb is:
De waarheid bestaat
Ik ben
 
Welke eigenlijk nietszeggende overtuigingen zijn omdat er niets over te zeggen is en eigenlijk geen betekenis hebben en dus in feite niet bestaan.
 
Kan je jezelf er dan gewoon niet van overtuigen dat het leven mooi en geweldig is ? Dan zal het leven toch ook mooi en geweldig zijn ?
Dit werkt helaas niet. Omdat je overtuiging altijd een zelf gecreeerde idee zal zijn over hoe het leven zou moeten zijn en zal dus (op lange termijn) niet overeenkomen met je ervaringen. Maw je zal opmerken dat je jezelf voor de gek houd.
Mensen merken constant op hoe ze zichzelf voor de gek houden. Daarom geloven we dat “wijsheid” komt met de jaren. (weer waar en niet waar tegelijk) Maar in feite blijven veruit de meeste mensen (99,99%) kwa ontwikkeling steken op de leeftijd van 12 jaar. De rest is slechts perceptie, een verhaal “dat we volwassen zijn geworden door onze ervaringen”.  M.a.w. ze blijven zich eeuwig voor de gek houden. Soms accepteren ze dit ook als een gegeven en hebben dat de overtuiging dat dit weer niet te veranderen is. (waarmee ze zichzelf weer voor de gek houden 🙂
 
Willen we als maatschappij volwassen worden dan moet we accepteren dat we alle problemen zelf veroorzaken. Maar dat is een overtuiging die maar weinig bereid zijn te accepteren :-). Immers wat is het leven nou waard als er geen problemen meer zijn om op te lossen ???
Dus waarom is er zoveel ellende in de wereld ? Omdat we het heerlijk vinden om problemen en conflict te creëren, dat geeft ons leven betekenis, dat geeft ons bestaansrecht. Dat dit vaak tot geweld, uitbuiting en vernietiging van onze leefomgeving leid is iets wat we accepteren of gewoon ontkennen.
In ons streven naar wereldvrede doen we alles wat juist deze wereldvrede in de weg staat.
 
Wereldvrede zal er pas zijn als iedereen gestopt is te streven naar wereldvrede.