De illusie van tijd

Blijf nog steeds series/films over tijdreizen, dimensies etc aantrekken.
Dus dacht laat ik eens een verhaal verzinnen vanuit die interpretatie.
 
Het ego is een zelf gecreëerde wereld , een bespiegeling van de realiteit. In feite ervaren wij het als een aparte dimensie. Daarom ervaren wij ook dat we aparte wezens zijn van het geheel.
We proberen de realiteit te verbeteren via onze zelf gecreëerde werkelijkheid. We proberen dus de ene dimensie te veranderen via de ander. Wat natuurlijk niet kan. We denken de controle te hebben over de realiteit door onze zelf gecreëerde werkelijkheid proberen te controleren.
We proberen een connectie te maken tussen de 2 werelden.
Etc.
 
Omdat wij nog de een, nog de andere dimensie zijn, maar dat wat bewust is van beide. Ervaren wij het verschil als tijd. De ene dimensie (realiteit) is het hiernu en de andere dimensie (het ego, het zelf) verleden en toekomst. Uiteraard geïnterpreteerd door ons denken.
We proberen constant het hiernu te verbeteren via verleden/toekomst. Maar het enige wat we doen is de realiteit opofferen voor een illusie. Omdat we de illusie verwarren met de realiteit.
 
Echter de dimensie van het zelf/ego blokkeert de realiteit en is daarom zelfdestructief. De ironie van het zelf dat zichzelf als probleem ziet, maar dit spiegelt op de realiteit (waar geen problemen zijn). Daarom kunnen problemen alleen opgelost worden in de toekomst, omdat ze alleen in die dimensie bestaan. Soms proberen we het via het verleden door deze een andere interpretatie te geven. Door iets te verwerken, een plekje te geven, etc. Dan hopen we op die manier de realiteit van hiernu te verbeteren. De realiteit van het hiernu waarin we denken te lijden.
Maar (de oorzaak van) het lijden ligt altijd in het verleden en de oplossing in de toekomst, in de andere dimensie.
 
De illusie van het zelf, is de illusie van tijd. Het zelf bestaat alleen in een dimensie van tijd. Een referentiepunt waartegen de rest relatief wordt waargenomen, geïnterpreteerd, beoordeeld.
 
Ik heb nu het idee, dat met het wegvallen van het zelf/ego, ook de ervaring van tijd zal wegvallen, omdat er geen referentiepunt van relativiteit meer is. (het een tov het ander, zowel het een als de ander zijn een illusie van de dimensie van het tijdelijke zelf)
 
Vandaar:
Het is er niet en is er nooit geweest.
Dit geld in de dimensie zonder tijd, de realiteit.
 
Daarom moet je eerst sterven om herboren te worden. Is het altijd onbekend.
Immers de dimensie van het tijdelijke zelf, die van verleden en toekomst zal nooit de dimensie van het eeuwige zelf, de realiteit van het hiernu kunnen kennen.
 
Omdat er geen referentiepunt meer is , is er sprake van non-dualiteit en kan daar verder niks over gezegd worden omdat alles in die dimensie zijn betekenis verliest, ook tijd.