De Bijbel van Spirituele Verlichting

Het zelf is een stabiel referentiekader in tijd van waaruit concepten over de realiteit gemaakt kunnen worden om keuzes, meningen en doelen mogelijk te maken.
(een oorsprong, een oorzaak, een begin)
 
Uiteraard zijn ze wederzijds afhankelijk.
Als er geen keuzes gemaakt hoeven te worden, geen meningen nodig zijn, dan heeft het zelf ook geen nuttige functie meer een kan dus oplossen.

Geloof dat ik nu op een plek ben waarin ik niks meer probeer te veranderen. (of waarin er niet geprobeerd wordt dingen te veranderen) .

In een lange stabiele relatie moet ik mij niet alleen realiseren dat ik de ander niet gelukkig kan maken, maar dat de ander ook niet gelukkig zal zijn. Dus niet denken dat ze gelukkig zal worden door wie ik ben, of gelukkig zal  zijn door wie ik ben. Dat ze gelukkig zal zijn omdat ik gelukkig ben, door het goede voorbeeld te geven.
Het is een accepteren dat de ander alleen geluksmomenten kent. Accepteren dat ik niet aan haar verwachtingen kan voldoen. Accepteren dat ik nooit in al haar behoeften zal kunnen voldoen op welk vlak dan ook.
Dat dat ook niet erg is.
Ze zullen altijd iets nastreven wat niet bestaat, zoals ik verlichting probeerde na te streven dat ook niet bestaat.
(relatie met haar=relatie met ego)
 
De ander zal nooit tevreden zijn totdat ie zich volledig realiseert dat ie iets zoekt wat niet bestaat. (zoals tevreden zijn)
 
Onrealistische verwachtingen over de ander, over jezelf, over ervaringen en gevoelens.
Net als begeerte een bron van lijden.
Je verwachtingen maar bijstellen is een slechte truc, die je in destructieve situaties vast kan houden. Leef in het onwetende onbekende.

Ik snapte maar niet waarom ik mijn gedachten/ verhalen belangrijk bleef vinden, terwijl ik wist dat het maar verhalen waren.
Ik snapte maar niet waarom ik mijn energie blokkades als een probleem zag terwijl ik wist dat het geen probleem was.
Ik snapte maar niet waarom ik de drang bleef hebben om behoeftes te bevredigen terwijl ik wist dat het mij toch niks zou brengen, dat dat een vorm van zelf afwijzing is.
Ik snapte maar niet waarom ik zoveel aandacht bleef geven aan dit dagboek, terwijl ik weet dat het allemaal onzin is, dat ik niet de zoeker ben/kan zijn.
 
Ik bleef dat onbewust proberen te veranderen. Te sturen. (alhoewel? was ik dat wel?)
Ook dat was ik niet besef ik mij nu pas.
Ook dat was nog steeds het ego mechanisme.
 
Het konijnenhol gaat dieper dan je je ooit zal kunnen voorstellen.

Ik lees sochtends voor het opstaan mijn eigen dagboek weer. Het is goed om herinnert te worden aan wat ik al weet, maar toch weer enigzins vergeten ben.
Zo hielp het mij vandaag herinneren dat ik onbewust van 2 een geheel probeerde te maken, of een connectie tussen de 2. Dit is echter niet mogelijk.
Daarbij ook weer bewust zijn daar het niet ik ben die dat doet. Het is wat gebeurt.
 
Het enige wat “ik” zou proberen te verenigen zijn 2 ideeën. Maw ik probeer de duale wereld van mijn denken te verenigen met de non-duale wereld van de realiteit. Onmogelijk natuurlijk.
Dit is dus ook op ervaringsniveau.
(omschreven als tijdelijke en het eeuwige zelf)

Wees harmonie, vrede (wat het niet is, dat is het (een idee) alleen relatief tov van het idee over dat er een conflict of iets is) i.c.m. blind vertrouwen, met een blokkade (wat geen echte blokkade is, immers hoe kan anders alles in evenwicht aan stromen zijn)  vleugjes van willen, irritatie en boosheid en het in evenwicht komen vanuit de dualiteit. Die het conflict aangaat. (en dus niet maar constant vrede probeert te zijn). Met alle verschillende fases die daarbij horen.
(een plek waar “ik” niks probeert te veranderen en leid naar het niks, wat resulteert in het volledig opeisen van “je” plek in deze wereld)

Merkte tijdens het mediteren duidelijk op hoe het zelf bewust probeert te zijn van zichzelf. De slang die zijn eigen staart opeet. Hoe het zelf van bewustzijn een iets doen maakt en zo de wereld op een indirecte manier ervaart. Zichzelf observeert, analyseert en interpreteert en dat spiegelt op de wereld. Hoe het zichzelf probeert te veranderd, te controleren. Onzinnig. (moest er regelmatig om lachen 🙂
Tevens dus die leegte van boeddha, het niks wat zich steeds duidelijker manifesteert.

Ik ervaar vandaag een ” gelukkig zijn ” dwars door alles heen. Zonder reden, zonder oorzaak , terwijl het ego mechanisme (dat nog steeds verlichting probeert te zoeken) op de achtergrond/voorgrond doet wat ie doet. Ik kijk ernaar uit en kan het niet meer serieus nemen. Het is slechts een grap.
(zit ook weer in een fase van hogere energie)
 
Ik merk op hoe ik het itt vorige keren niet meer afwijs.
Niet meer bang om geen controle te hebben
Niet meer bang om vreemd gevonden te worden
Niet meer bang om door het leven te gaan als iemand waarvan het lijkt alsof hij drugs opheeft.
Niet meer bang om het kwijt te raken.
(geen flauw idee hebbende wat er morgen zal worden ervaren)

Heb ik controle over mijn leven ?
– ja en nee
Kan ik iets doen om verlicht te zijn?
-ja en nee.
(ik zou het ook kunnen omschrijven dat je niet op een directe manier ” controle/iets kan doen ” hebt, maar het op een indirecte manier beïnvloed. )
 
Het is allebei.
 
Meditatie= leren niets doen = leren ontspannen.

Dat wat het einde (denkt) voelt naderen is het ego wat zijn eigen einde (denkt) voelt.
Ik ben er al.