In een lange stabiele relatie moet ik mij niet alleen realiseren dat ik de ander niet gelukkig kan maken, maar dat de ander ook niet gelukkig zal zijn. Dus niet denken dat ze gelukkig zal worden door wie ik ben, of gelukkig zal zijn door wie ik ben. Dat ze gelukkig zal zijn omdat ik gelukkig ben, door het goede voorbeeld te geven.
Het is een accepteren dat de ander alleen geluksmomenten kent. Accepteren dat ik niet aan haar verwachtingen kan voldoen. Accepteren dat ik nooit in al haar behoeften zal kunnen voldoen op welk vlak dan ook.
Dat dat ook niet erg is.
Ze zullen altijd iets nastreven wat niet bestaat, zoals ik verlichting probeerde na te streven dat ook niet bestaat.
(relatie met haar=relatie met ego)
De ander zal nooit tevreden zijn totdat ie zich volledig realiseert dat ie iets zoekt wat niet bestaat. (zoals tevreden zijn)
Onrealistische verwachtingen over de ander, over jezelf, over ervaringen en gevoelens.
Net als begeerte een bron van lijden.
Je verwachtingen maar bijstellen is een slechte truc, die je in destructieve situaties vast kan houden. Leef in het onwetende onbekende.
De Bijbel van Spirituele Verlichting
Een dagboek over de weg van verlicht zijn