Ik snapte maar niet waarom ik mijn gedachten/ verhalen belangrijk bleef vinden, terwijl ik wist dat het maar verhalen waren.
Ik snapte maar niet waarom ik mijn energie blokkades als een probleem zag terwijl ik wist dat het geen probleem was.
Ik snapte maar niet waarom ik de drang bleef hebben om behoeftes te bevredigen terwijl ik wist dat het mij toch niks zou brengen, dat dat een vorm van zelf afwijzing is.
Ik snapte maar niet waarom ik zoveel aandacht bleef geven aan dit dagboek, terwijl ik weet dat het allemaal onzin is, dat ik niet de zoeker ben/kan zijn.
Ik bleef dat onbewust proberen te veranderen. Te sturen. (alhoewel? was ik dat wel?)
Ook dat was ik niet besef ik mij nu pas.
Ook dat was nog steeds het ego mechanisme.
Het konijnenhol gaat dieper dan je je ooit zal kunnen voorstellen.
