Opeens een harde knal in mijn lichaam terwijl ik half lag te dromen in mijn bed vanochtend. Ik schrok ervan. Alsof er een kleine ontploffing was. Ik voel hoe dingen/energie weer in beweging is, maar ervaar het net iets anders, subtiel anders.
Alsof de identificatie nu gebroken is. Het overkomt mij niet meer. Het heeft niks met de energiestromen te maken.
Het is meer alsof bewustzijn geen lokatie meer heeft en niet meer observeert.
Grappig, ik maar ervan overtuigd zijn dat mijn energiestromen in balans moeten komen, maar het ging dus om de identificatie.
De knal komt dus spontaan, uit het niks. Dat is dus waar. Maar ook nu gaat het proces door. Maar zonder observeerder, zonder een lokatie van waaruit ik bewust ben.
Bewustzijn kan ik niet voelen en dus niet lokaliseren en identificeren.
Bizar hoe ik mij wat dat betreft voor de gek hielt hahaha.
Alle onrust en energiestromen lijken nu duidelijk tot rust te komen. Maar lijk nu duidelijker te ervaren dat het niks met mij te maken heeft. Ik er geen invloed op heb en het gewoon gebeurt.
Ben benieuwd…..
Er is geen lokatie meer van waaruit dingen ervaren worden. Geen lokatie van waaruit geobserveerd wordt. Gevoelt wordt.
Er is niks meer dat probeer te lokaliseren, er is niks dat probeert te identificeren. Dat probeert te voelen.
Geen verleden of toekomst. Geen wachten, geen afwachten. Ik ben wel benieuwd hoe alles constant in beweging is. Maar er is geen afwachten, geen wachten op iets. Er is niks vanuit waar gewacht kan worden haha.
Er is alleen hiernu.
(laat al die energiestromen dus maar gewoon met rust)
Ik heb het al eens eerder geschreven:
Het voelen wat er was, gebeurde niet door het biologische lichaam. De energiestromen zijn en worden gevoelt door het energetische lichaam. Ik ben dus niet dat wat voelt en dat wat wordt gevoeld. Nu weet ik dat niet alleen, nu besef ik het ook.
De blokkade heeft ook geen lokatie. Is niet te identificeren, of te voelen. Ik ervaar het wel, maar het is niet direct via voelen. Het is geen punt of lokatie. Iets waar de energie doorheen moet of door wordt tegengehouden. Er is geen begrenzing behalve het tijdelijke zelf dat zijn eigen grenzen ervaart. Het lost op in het eeuwige zelf dat geen lokatie heeft en verdwijnt dus niet via iets (derde oog, of kruin, of wat dan ook) , maar gewoon in het niets. Het tijdelijke zelf kan overal heen in verdwijnen.
Iemand proberen te zijn
Mooi om mijn eigen dagboek te lezen. Legt goed uit hoe ik mijzelf voor de gek blijf houden. Beter dan de boeken van volledig verlichten. Ook al ervaar ik alles nu anders dan een jaar of jaren geleden. De principes blijven hetzelfde, alleen op een ander niveau.
14:00
Alhoewel ik mijn identiteit, mijn verleden en later ook mijn toekomst, al jaren geleden heb losgelaten zit ik nu in een fase waarin ik begin te beseffen hoe ik constant probeer iemand te zijn. Een persoonlijkheid, een karakter.
(mijn idee hierover voed ik ook met mijn ideeën over wat ik doe gedurende de dag)
Uiteraard ook weer in reactie op hoe andere mensen reageren op mijn eigen overtuigingen, mijn idealen.
Zelfs als ik niet verlicht probeer te worden, probeer ik een verlicht iemand te zijn. Niet naar de buitenwereld om beter te zijn, of op te vallen. Aan de buitenwereld laat ik daarover niks merken. Maar naar mijzelf toe. Iemand die een bepaald iets ervaart, denkt, weet, reageert etc. Uiteraard gebaseerd op eigen gevormde ideeën (op basis wat ik gelezen en zelf ervaren heb).
Maar iemand proberen te zijn, een verlicht iemand. Ook dat is een vorm van streven naar verlichting.
Maar dat is niet eens het belangrijkste. Ik probeer dan ook een aardig, lief, vrolijk, accepterend iemand te zijn. Daar zijn altijd goede excuses voor.
Je wilt iemand een goed gevoel geven, iemand niet boos maken, of ongemakkelijk. Je wilt een goed mens zijn in een notendop.
Het is weer hetzelfde streven naar het goede wat dan juist alles in stand houd.
Niet alleen het streven naar een goed gevoel voor jezelf, maar ook juist een goed gevoel voor de ander. Ook een goed iemand zijn. En uiteindelijk een verlicht iemand zijn.
Onzinnig natuurlijk.
22:30
Valkuil: Alles is goed want ik ben iemand die verlicht aan het worden is. Zolang het proces er is en het vooruit lijkt te gaan is alles in orde.
Maw mijn persoonlijkheid, of mijn zelfbeeld is dan iemand die bezig is verlicht te zijn en te worden. Het is ook een manier om iemand te zijn. Iemand die het proces ervaart.
Verlicht worden wordt ervaren door het ego
Bewustzijn en iets voelen (intern) zijn 2 verschillende dingen.
Valkuil: Iets willen blijven voelen zodat je denkt dat er iets is om bewust van te zijn.
(m.a.w. angst voor de leegte)
Door er bewust van te zijn, wordt dan-> door het te voelen. Door het te voelen kan ik het accepteren en/of loslaten. M.a.w. bewustzijn is dan niet meer een zijn, maar een “doen”. Iets wat wordt gedaan.
Iets bewust van iets, wordt;
Niets bewust van niets.
Er is dus niet iemand die bewust is van iets, of iemand bewust van niets. Niet iemand die ervaart hij hoe verlicht wordt.
Verlicht worden wordt ervaren door het ego/tijdelijke zelf.
Verlicht zijn door het eeuwige zelf, daar waar niemand is.
Ik had mijn eigen dagboek veel eerder moeten lezen
Ik ben mijn eigen dagboek aan het teruglezen en zie dat ik echt een paar dagen voordat ik wat met Sjoukje kreeg hoe ik inzag dat we een connectie met een ander proberen te maken als bespiegeling hoe we een connectie met ons ware zelf proberen te maken.
Om daarna die relatie in te gaan en proberen een connectie met haar te hebben om het uit te maken omdat ze mij steeds afwijst door haar binding angst. Haha
Dan na de relatie denk ik geleerd te hebben dat een connectie met anderen slechts een bespiegeling is van onze zoektocht naar een connectie met onszelf (wat ook niet mogelijk is)
Echt bizar hoe ik dat allemaal niet doorheb. Ik had mijn eigen dagboek veel eerder moeten lezen en ook vaker moeten lezen. Dan was ik bewuster geweest hoe ik mijzelf voor de gek hou.
Las vanochtend ook mooi stukje over hoe onze hersenen zijn gemaakt voor beweging. Beweging is de enige manier om te beïnvloeden, onze overleving te verbeteren.
Beweging voelt als een inspanning en die identificeren de hersenen als IK. Dan probeert het de interne wereld ook te veranderen via inspanning, want daar is het voor gebouwd. Om via inspanning beweging te veroorzaken, via iets doen. Wat dus niet kan en juist averechts werkt haha.
Ook ontspanning wordt een doel om te bereiken via inspanning, onzinnig, een paradox. (denkfout)
12:00
Zolang er een leraar is, is er een leerling. De leraar kan je alleen doden (als je boeddha tegenkomt dood hem) als je de leerling dood. Ze zijn wederzijds afhankelijk.
De leraar verdwijnt als de leerling verdwijnt.
Alles wat de leraar zegt wordt door de leerling tot doel gemaakt. Er is geen doel. Ook de leerling en het doel zijn wederzijds afhankelijk.
Geen leraar, geen leerling, geen doel.
(dus niet stiekem geen doel hebben tot doel maken haha)
Zeg gewoon ja tegen alles
JA!
Zeg gewoon ja tegen alles. (vooral intern)
Meer is het niet.
Dat is het geheim.
Nu weet je het 🙂
Er hoeft niks te verdwijnen
01:00
Jezus fucking christ. Zit ik hier weer vast in een domme overtuiging. Er is geen zelf, alleen een “ik ben” , het eeuwige zelf. Het geheel dat niet afgescheiden is.
Maar ik ben het geheel en ook gewoon afgescheiden van het geheel. Ik maar denken dat waar ik mijn zelf op spiegel moet verdwijnen voor het zelf om te verdwijnen zodat het eeuwige geheel overblijft.
Domme lul die ik ben. Het is niet waar ik het op spiegel, het is de identificatie en interpretatie ervan die verdwijnt, dat is alles.
Het is alleen een overtuiging.
Niet dat wat ik identificeer en interpreteer en ervaar als zelf. Ik ben al gestorven haha. Dat is al mijn eeuwige zelf.
Ik ervaar dat wel als onderdeel van het geheel en als eeuwig stromend, maar ook als apart van het geheel en tijdelijk, veranderlijk.
Het is weer mijn domme duale denken en alle domme verhalen van verlichten over de goddelijke eenheid en eeuwige onbegrensde zelf dat ik weer slechts een kant van de munt projecteer op mijn toekomst. Het is natuurlijk beide. Ik ben het geheel en apart. Ik ben eeuwig en tijdelijk.
En niet de realiteit zelf die ik identificeer en interpreteer, maar het is het identificeren en interpreteren zelf wat onzin is.
Hahaha, ongelofelijk.
Lees net nog een keer de fases die Bernadette Roberts heeft doorlopen en het lijkt erop dat ik nu in de laatste fase zit. Die knal onlangs was het verdwijnen van de” seer” (de observeerder) in fase XI.
Ik ervaar de silence en stillness gewoon niet zoals zij dat omschrijven. En die leegte ervaar ik al lang als vol. Het is altijd slechts relatief geweest, nooit letterlijk (kan ook niet natuurlijk hahaha)
Dat zijn meer de ervaringen tijdens mijn meditatie. Ik hechte daar echter nooit zoveel waarde aan. Vaag.
Ja het is continu nieuw, altijd stromend.
Niet leeg, of stil of verbonden met alles, onbegrensd of wat dan ook. Allemaal persoonlijk relatieve interpretaties tov oude interpretaties. De omschrijving van het nieuwe hangt helemaal van je oude persoonlijke interpretatie af.
Ik bleef er maar van overtuigt, jaren lang dat mijn energie in balans moest komen. Dat de stroming van mijn levensenergie de oorzaak van de wrijving was en dat de rivier moest ophouden zo bewust te stromen, dan zou de wrijving ophouden en ik in balans zijn en verlicht zijn, vrij van alle ongemak.
Maar die eeuwig stromende levensenergie die ik zo bewust ervaar is het goddelijke. Dat zal nooit verdwijnen, alleen die onzin die ik erover vertel hahaha.
Die wrijving is alleen maar mijn overtuiging dat ik niet verlicht zou zijn en daarom nee bleef zeggen tegen het goddelijke, tegen mijzelf, tegen mijn levensenergie.
Ik zou alleen eenheid, het geheel moeten ervaren als ik verlicht ben. Ik ervaar ook een energiestroom die ik als apart ervaar als een zelf ervaar.
Maar er is niemand blijven verlichten maar zeggen, complete leegte, er is niks.
->allemaal verhalen, relatieve verhalen.
Hecht er geen waarde aan. Het is onzin.
Ik ben een zelf en het geheel.
Ik ben apart en het geheel.
Het is niet te lokaliseren en toch is het er wel.
Ik hechte meer waarde aan mooie verhalen dan echte ervaringen.
Verlichting is niet te ervaren, er zijn geen ervaringen en toch ervaar ik het volle leven.
Het is een mysterie, niet te begrijpen, compleet nieuw en toch weet ik alles en is alles vertrouwd, compleet hetzelfde.
Alles is veranderd en toch is er niks veranderd.
Wat is het geheim van gelukkig zijn ? Wat is het geheim van verlicht zijn ?
Zeg ja tegen alles. Wijs niks af.
(leer te beseffen wat dit betekent, het is namelijk niet letterlijk te nemen.)
Zou het zo simpel zijn ?
Ja zo simpel is het.
Ik hoefde alleen maar ja te zeggen, das alles.
Ongelofelijk dat ik mijzelf zo voor de gek heb kunnen houden. hahaha.
Volgen van je ware zelf
Volgen van je inner-gevoel -> ik ben het inner-gevoel -> volgen van je ware zelf.
Je hebt alle kennis al. Want je bent het zelf die je leid naar je ware zelf. Haha.
= een andere omschrijving van dat je je overgeeft aan jezelf, je ware natuur.
Ja zeggen tegen alles, is ja zeggen tegen het universum, het goddelijke, tegen je ware natuur, tegen jezelf.
Ja zeggen tegen alles is totale zelfacceptatie. (zonder zelfafwijzing)
Ja zeggen tegen alles is wat je bent.
Adyashanti zijn pad van verlichting
In zijn boek; Jezus de Mysticus vertelt Adyashanti zijn pad van verlichting. Hij vertelt het als volgt: (blz 235 H13)
Hij benoemt het begin van het proces als het overstijgen van het ego. Uitstijgen boven de identificatie met het ego.
Dat je het overstegen hebt wil niet zeggen dat het weg of geheel losgelaten is en dus kom je in de tijd van de beproevingen. Waarin het leven ons de beproevingen geeft die ons helpen om te oefenen en te belichamen wat we gerealiseerd hebben. (dit kan jaren duren)
Als we hiermee klaar zijn komen we tot een diep en intens gevoel van rust, van welbehagen, van welzijn.
Daarna is de eerste stap transfiguratie, vanuit dit welbehagen worden we getroffen door nieuwe energie, geestelijke kracht. Worden het licht door en door, we belichamen het stralende element, het element openheid van de spirituele realisatie zoals we nog niet hadden gedaan.
Er stroomt nieuw leven in ons, nieuwe vitaliteit.
Tevens komt er een keerpunt waarop we onze rol in het leven helder zien. Dit komt voor ieder van ons individueel.
Transfiguratie is de ontdekking van autonamie, niet isolement, maar een diep en intens gevoel dat je echt op eigen benen staat. (zijn lerares geeft verlichting de definitie: “op eigen benen staan”. Om hier te komen moet eerst de goddelijke straling alle oude conditionering die zich verzet tegen de geest uit ons systeem branden.
Het wordt niet alleen overstegen, het wordt letterlijk uit ons systeem gebrand. Dit is de dood van het ego.
Dan kan er iets buitengewoon unieks in je opbloeien. Niet door wat je hebt meegemaakt, niet door je cultuur, je maatschappij, van religie. Het is de manier waarop de geest zich manifesteert wanneer hij niet langer beperkt wordt door welke geconditioneerde opvatting ook.
Dat is wat transfiguratie symboliseert.
Tot slot komt dan nog de dood van het zelf.
Zelf is de handeling van het bewustzijn dat zich omkeert naar zichzelf en innerlijk reflecteert. Die zelfreflectie is zelf. Zelf is geen ding; het is de handeling waarbij bewustzijn zich omkeert en naar binnen kijkt. Wanneer men innerlijk een is, dan is er geen wrijving en geen conflict en ervaren we innerlijk een groot gevoel van vrede, welbehagen en welzijn. Met andere woorden, er is niets in jou of tussen jou en de wereld dat niet harmonieus is en alles is vredig. Waar de boog van bewustzijn zich naar toedraait en waar het innerlijk op reflecteert is een staat van diepe vredigheid, welbehagen en stralend ligt.
Maar op een bepaald moment in onze geestelijke ontwikkeling houd die boog van zelf op om naar binnen te kijken. Waarom hij dat doet is moeilijk uit te leggen. Wanneer bewustzijn zich niet meer naar binnen keert om te reflecteren, is er opeens geen gevoel van een persoonlijk zelf, omdat het persoonlijke zelf is waar zelf naar kijkt. In een gevorderde staat van geestelijke ontwikkeling, is ons zelf die staat van vrede rust en welbehagen, dat licht van bewustzijn. Het is een zeer verheven gevoel van ons eigen zijn. Maar wanneer bewustzijn ophoudt zich om te keren en naar binnen te kijken en te reflecteren op het vredige centrum, dan verdwijnt het gevoel van zelf helemaal. Dan zijn we de identiteit helemaal ontstegen.
In zeker zin gaat het hele proces van bewustwording naar een steeds waarachtiger identiteit. Het begint met ons ontwaken uit het ego tot goddelijk zijn – dat is een identiteitsverschuiving. En daarna wordt onze beleving van goddelijk zijn meer één, eenvoudiger en kalmer en verandert ons gevoel wie we zijn en wat we zijn, naarmate de essentie in ons van goddelijk zijn steeds helderder wordt. Uiteindelijk bereiken we een punt waarop we bereid zijn zelfs dat prachtige gevoel van zelf los te laten. Het is als van een klif afstappen , omdat het zo’n radicaal vertrek is wanneer zelf plotseling verdwijnt. Vanaf het moment waarop bewustzijn zich niet meer naar binnen keerst , is er geen persoonlijk gevoel van zelf of persoonlijke relatie met God meer.
Het is belangrijk om te begrijpen dat ik dit niet bedoel in filosofische, psychologische of theologische zin. Wat ik beschrijf is empirische kennis; er is niets abstracts aan. Het is niet iets waarin je gelooft of niet gelooft; maar iets wat je ervaren hebt of niet.
Omdat het wegvallen van het zelf als de uiteindelijke dood wordt ervaren, wordt het echt als een enorm verlies gevoeld. Het verlies van zelf lijkt niet op het overstijgen van het ego. Het ego is pijnlijk en verward en het is een opluchting om het achter je te laten, maar tegen de tijd dat zelf begint weg te vallen is er een stralend gevoel van jezelf. Wat je verliest is dus eigenlijk het mooiste dat je ooit ervaren hebt, het mooiste dat je ooit gekend hebt.
Je moet sterven voordat je sterft, opdat je kunt herrijzen als het stralende goddelijke zijn.
De kruisiging van Jezus belichaamt de dood van zelf en zelf is niet gemakkelijk te definiëren. Wanneer het ego overstegen is (hoewel zelf vernietigd) op het moment van verlichting en je door ontelbare beproevingen bent gegaan om elke nog aanwezige weerstand van het ego weg te branden, kom je uiteindelijk tot de onveranderlijke vrede van de getransfigureerde staat. In deze staat zijn zelf en God niet van elkaar te onderscheiden en is er een voortdurende aanwezige ervaring van harmonie en een-zijn met alle wezens.
De dood van zelf die Jezus zo sprekend belichaamt in de kruisiging is het wegvallen van de transfigureerde staat van eenheid met God. (universum) Wanneer zelf wegvalt, verdwijnt elke persoonlijke relatie met God ook, omdat alle relaties alleen binnen de context van zelf plaatsvinden.
Wat er eigenlijk wegvalt is je innerlijke leven. Voor de meeste mensen is het ondenkbaar om geen innerlijk leven te hebben en toch is het slechts de afwezigheid van bewustzijn dat nadenkt over de voortudrende verhalende activiteit van het denken. Wat er overblijft is een onderbroken stroom van eenheid, niet ervaren door een zelf, maar juist door die eenheid.
Zoals de veertiende-eeuwse Duitse mysticus Meester Eckhart zei: “Het oog waarmee ik God zie is hetzelfde oog als waarmee God mij ziet; mijn oog en Gods oog zijn één oog, één zien, één weten, één liefde”.
Verlichting bereiken hoeft dus maar 3 maanden te duren. Daarna was alleen mijn overtuiging: “ik ben pas echt bevrijd als er geen zelf meer is” wat in de weg stond. Tevens omdat ik het ego in de verhalen van verlichten spiegelde op dit zelf.
Dit in combinatie met de overtuiging: “zo makkelijk kan het niet zijn” Is dus alles wat mij in de weg stond. Na verlichting is het gewoon leren JA te zeggen tegen alles. Dan is er de harmonie die we zo zoeken. Daar is het zelf helemaal geen belemmering in. In tegendeel, het is juist de bron van periodes van extase en andere ervaringen. Maar ook dat is niet waar. Dat is het alleen als je het geheel bent waar het zelf onderdeel van is. De bron is dan de harmonie van het zelf en het geheel als een geheel. Dus de bron is het geheel, maar ervaart het door de aanwezigheid van zelf.
(maakt niet uit hoe je het omschrijft, het zal nooit echt kloppen)
Mijn denken maakt het geen-zelf tot doel om vrijheid te bereiken, harmonie te bereiken. Maar het enige wat in de weg stond was de overtuiging dat een staat van geen-zelf nodig is om vrijheid te bereiken, om harmonie te bereiken. Daarom is er geen doel, en is verlichting er alleen NU en niet in de toekomst. Verlichting is er ongeacht onze innerlijke ervaringen. Je zegt alleen JA tegen al die ervaringen en ook tegen het wegvallen van die ervaringen , hoe mooi ze ook kunnen zijn. Zoals ik al schreef, ik kijk ernaar uit. Wat er ook komt.
Blijf gewoon zoeken ervaren
Ik heb het idee dat het in balans komen van de energie, het samensmelten van het zelf, ervaren wordt als zoeken.
Dus ook het zoeken zelf is geen probleem en zit niet in de weg. Is zelfs juist een goed iets.
Dat zou weer een belangrijke valkuil zijn.
Want zodra je het gaat doen, voed je het en blijft het eeuwig door gaan. Als je het probeert te onderdrukken houd je jezelf voor de gek.
Het is alleen het identificeren met, het analyseren en proberen te begrijpen wat onzinnig is.
Blijf dus gewoon zoeken ervaren.
Het heeft niks met mij te maken, is niet iets wat ik doe, het gebeurt gewoon.
Alle verhalen die ik erbij verzon zijn gewoon onzinnig.
Het zelf lost op in zichzelf
Het zelf lost op in zichzelf
Dit gaat heel vredig. De enige die zich er druk om maakt is de toeschouwer. Onzinnig.