De Bijbel van Spirituele Verlichting

Verwarring is er alleen als je het probeert te begrijpen. Als je het niet probeert te begrijpen is er ook geen verwarring.
Gewoon weten.

Het zelf probeert zichzelf op allerlei manieren bestaansrecht te geven. Een belangrijke manier is om overal een mening over te hebben en deze ook belangrijk te vinden. Een mening over hoe dingen behoren te zijn, hoe anderen behoren te zijn, hoe ik behoor te zijn. Hoe ik mij behoor te voelen etc. Of een mening over wat ik voel , wat ik ervaar. Uiteraard weer vanuit de dualiteit van het denken. Het is maar een mening, ook al lijkt het jou eigen mening te zijn. Ook die mening is maar onzin. Het is totaal onbelangrijk wat ik van mijzelf of mijn ervaringen vind 🙂

De enige manier om verlicht te zijn, is het volgen van jezelf. Het is onmogelijk ooit verlicht te worden door een ander, een verlichte meester, te volgen.

Zelfs als je denkt er bijna te zijn; na alles wat er is gebeurt, is doorzien , is losgelaten, is verdwenen, blijft de verbazing over hoe ongelofelijk ver de illusie gaat.
Het is letterlijk onvoorstelbaar. Probeer het dan ook maar niet. Probeer het maar niet te begrijpen, voor te stellen of enig beeld van te vormen. Nutteloos.
Al zou ik er dagen over praten, nog zou je er niks van kunnen begrijpen of voorstellen.
Ik ben er, en heb nog steeds dat probleem haha.
 
01:00
Dat is ook weer het onzinnige van alles. Van iets proberen te bereiken, iets te ervaren, iemand proberen te zijn, op een bepaalde manier te willen reageren, te denken, te ervaren, te voelen.
Het is alleen maar het tijdelijke zelf dat het tijdelijke zelf probeert te veranderen en te beïnvloeden. Onzinnig, het verdwijnt vanzelf. Alles voor niks 🙂

Onze hersenen hebben een IK nodig als vast en constant referentie punt, waartegen het alles relatief kan wegzetten en daarmee proberen te begrijpen. Immers alles is relatief. Hoe kan je de wereld begrijpen als er geen referentie punt meer is waarmee je het vergelijkt ?
(of “de ander” als referentiepunt natuurlijk)
 
In feite verdwijnt er niks. De energie waar ik mijn zelf op projecteer, die ik identificeer als een blokkade. Die energie is oneindig en zal meestromen met de energie van het universum. Als ze beide gelijk zijn is er geen frictie meer (geen strijd, conflict, lijden) , is er geen referentie meer, dus lijkt het verdwenen. Maar het enige wat verdwijnt is het verschil in beweging tussen de 2. Hierdoor lijkt het alsof het zelf als het ware oplost in het geheel. Ze stromen gelijk en zijn daarom niet meer te onderscheiden, niet meer afgescheiden van elkaar.
Dat is de harmonie, het in harmonie leven met het universum. Je levensenergie zal helemaal gelijk meebewegen met het geheel.

Waarom gaat het proces nog door, waarom zo geleidelijk. Lijkt het zo langzaam te gaan ? Waarom ben ik niet klaar met verlichting ?
Omdat dat is wat ik wil.
Ik wil dat het zo geleidelijk gaat, ik wil mijzelf voor de gek houden. Dat is vertrouwd.
Ik ben echt een idioot haha

Alles wat ik afgelopen jaren heb geschreven geld ook nu nog steeds voor mij.
Ik ervaar hoe het proces door blijft gaan, hoe het zelf steeds meer lijkt te verdwijnen. Ik weet dat ik niks kan “doen” om verlicht te zijn. Dus val ik weer in de valkuil dat het vanzelf gebeurd.
Maar ik blijf mijzelf voor de gek houden, doordat ik het proces blijf voeden. Alleen nu op een heel subtiel niveau. Het duurde weer even voordat ik mij hiervan bewust was.
Zo kan ik het eeuwig uitstellen natuurlijk. Het proces zelf is dan ook een verslaving van het ego. Immers het blijft leven zolang het proces doorgaat.
 
Het lastige is in deze fase dat het onbekende ook vertrouwd aanvoelt op zich. Hierdoor kon ik weer lastiger het onderscheid maken tussen gewoon bewust zijn en observeren vanuit het ego. Maw ik bleef de observeerder voeden.
Op een heel subtiel niveau blijf ik mij richten op de externe wereld. Blijf ik het ego voeden door het te gebruiken als mijn verbinding met de externe wereld, met anderen. Met het oplossen van problemen in die wereld.
Ik weet dat ik hetzelfde zou doen zonder ego, maar gebruik onderbewust toch het ego om die dingen te doen. Toch nog gelovend dat dat nodig is voor het beste resultaat, de beste efficiëntie. Zelfs al gaat het om hele basale dingen. Ook denkende dat het allemaal vanzelf wel zal wegvallen in het proces.
Dus voor een deel was ik het mij wel bewust, maar dan maakte ik mijzelf wijs dat ik toch niks kan “doen”. Dat het gewoon bij het proces hoort en vanzelf zal wegvallen.
 
In deze fase vind ik het moeilijk om bewust te zijn tussen het eeuwige zelf en tijdelijke zelf. Omdat beide nu “gewoon” aanvoelen. Ik weet dat ik besta, dus heel subtiel komt dan de projectie weer tot leven. Uiteraard ook weer voor een deel denkende dat het vanzelf wel zal wegvallen.
 
Ook blijf ik mij richten op mijn interne wereld. Op wat ik voel en ervaar.  Overtuigd als ik ben dat ik al verlicht ben (wat waar is, en niet waar is) en het stilvallen van het proces, de energiestromen, wegvallen van de frictie zal resulteren in verlichting. (wat waar is en niet waar is).
Ik blijf het observeren vanuit het ego, ook al denk ik dat ik er niks mee wil begrijpen, en er geen verhaal op plak. Het is zo subtiel, maar onbewust zou ik het zo waarschijnlijk eeuwig kunnen rekken.
 
Ik ervaar nog mijn begeertes en mijn willen. Zowel gericht op de externe als interne wereld. Heel subtiel, dat wel. Ook denk ik er niks mee te doen. Er niet tegen te vechten, gewoon te accepteren en weer weg te laten ebben. Maar ik hou mijzelf voor de gek. Voor een klein deel reageer ik er wel op. Ook dat is geen probleem, gewoon accepteren en niet tegen vechten, zal vanzelf wegvallen is dan de gedachte.
 
Het betekent echter dat ik nog steeds niet volledig de onzin ervan inzie. Anders zou het niet gebeuren.
Het betekent dat ik dit nog steeds onbewust wil. (en dus niet verlicht wil zijn) ik kan hier de gebruikelijke redenen voor verzinnen: Controle, vertrouwd, geeft een doel en betekenis aan het leven, aan wat ik ervaar.
 
Heel bijzonder hoe dat werkt.
De loop, de vicieuze cirkel blijft dus nog levend haha.
Als ik eerlijk ben naar mijzelf, dan moet ik toegeven dat ik zelfs nu nog steeds iemand probeer te zijn. (of iets probeer te ervaren)
Ongelofelijk:-)

Dat wat verlichting zoekt zal nooit verlichting ervaren. Verlichting is er als dat wat verlichting zoekt is verdwenen.
(dat wat zoekt niet meer laten zoeken is dus geen oplossing)

Het is onmogelijk je op het hiernu te concentreren of te focussen, te richten. Het hiernu is wat ik ben en het is onmogelijk om mij op mijzelf te focussen.
Ik kan mij alleen richten op het niet-hiernu, op het niet-eeuwige zelf. Op het tijdelijke zelf en de ander, de wereld.
Ik kan het hiernu dus weer alleen blokkeren. (door iets te doen)