De Bijbel van Spirituele Verlichting

Als ons leven wordt bepaald door de overtuigingen die we hebben, waarom er dan gewoon niet overtuigd van zijn dat er niks mis is ? Dat alles goed is en ik constant blij en content kan zijn, ongeacht wat er gebeurd. Dat emoties ook mooi zijn, ook verdriet, rouwen. ( emoties als irritatie, boos etc zijn heel kort bij mij, zijn vluchtig)  Dat verlies niet uitmaakt en ik overal van kan genieten.
(en dat kan, zolang je niet leeft via je denken)
Dan is er ook geen reden om te observeren en daarmee ervaringen te identificeren, zodat je denkt te weten en te begrijpen wat er gebeurt.

Waarom zou ik hoe ik mij voel eigenlijk af laten hangen van wat ik voel ?

Het kwartje valt. Het was alleen maar een overtuiging, het is maar een idee. :-))

Geloof dat ik nu ook echt begin te beseffen wat ik al jaren weet. Maw dat ik het nu ook echt ga ervaren.
(een soort helderheid, alsof de lucht opklaart en het weten dat er altijd al is geweest nu zichtbaar is)

Al die jaren heb ik onbewust toch geprobeerd iets te voelen, iets te ervaren. Wilde ik mijn omschrijving eraan mee geven. Bleef ik op zoek naar een bepaalde staat van zijn.
Het is echt allemaal onzin en dat zal het blijven tot in de eeuwigheid.
Alles wat wij verlichten erover kunnen zeggen is echt complete onzin. We kunnen niet anders, dat is nou eenmaal de enige vorm van communicatie.
Maar elke verlichte die iets zegt over wat het is, kan alleen maar onzin vertellen.
Het is geen gevoel, extatisch of niet. Het is geen ervaren, vredig of niet. Het is geen staat van zijn, liefdevol of niet. Geen vorm van hoger bewustzijn of zelfs transformatie.
 
Er is geen enkel referentiekader meer vanwaar er iets over gezegd kan worden. Het is gewoon onvoorstelbaar. Letterlijk.
Wat je er ook van voorstelt, wat je ook ervaren denkt te hebben, of voor speciale ervaring hebt gehad, of van hebt gehoord, dat is het niet. Punt.
Je kan het je niet voorstellen. Onmogelijk.
Ik ben het en ik heb geen flauw idee.
Als ik zeg het is het eeuwige onbekende is het onzin. Maar het bekende is het zeker niet. Is het thuis ? Vertrouwd ? Vredig ?
Die termen zeggen mij niks meer.
 
Wat veranderd er ? Alles en niks.
Er is alleen iets over te zeggen als je het vergelijkt met een bepaald verleden. Maar er is geen verleden (en toekomst).
Het hiernu dan ? Betekenisloos zonder verleden en toekomst.
 
Kan je het bereiken ? Kan je het willen ? Kan je iets doen om het te bewerkstelligen ?
Die vragen zeggen mij niks meer. Er is geen antwoord op. Het is onzinnig om het te proberen uit te leggen. Wat valt er uit te leggen ? Er is niks uit te leggen.
Het hele punt is juist dat je het zelf moet uitvogelen. Ik kan alleen vertellen dat de vraag onzin is. Waarom ? Alleen jij kan daar zelf achter komen.
 
Maar is het het waard ? Al die moeite ? Ook weer een onzinnige vraag. Ik heb nooit begrepen waarom je er niet voor zou kiezen. Nooit begrepen hoe je kan blijven vasthouden aan je pijn, je angst, je lijden, je stress.
Ik zal nooit begrijpen waarom je dit niet zou doen. Ik zal jou nooit begrijpen. Ik kan iemand anders nooit begrijpen. Ik kan alleen vertellen wat ik heb gedaan.
Voor mij is er geen andere keus. Er is niks anders dan dit. Letterlijk.
Dus vraag mij , of je hier voor moet kiezen en ik zou het niet weten. Ik snap nml niet hoe je hier niet voor zou kiezen, wat in feite zegt dat er helemaal geen keuze is. Ik heb nooit anders gekund. Al het het andere is namelijk onzin. Hoe kan je nou ooit voor iets anders kiezen als je ten volle beseft dat al het andere onzinnig is. Krankzinnig is.
 
Ik wilde tot nu toe graag kennis delen, erover vertellen, mensen laten weten dat er meer is. Maar ook dat komt nu onzinnig op mij over. Gelukkig heb ik alles wat erover te vertellen valt al opgeschreven.
Voor mij is het allemaal onzin. Maar ik weet dat dat voor anderen niet hoeft te zijn. Ik herinner mij nog vaag hoe ik ook dacht er behoefte aan te hebben. Immers dat is de reden waarom ik het gedaan heb.
 
Zal ik nog iemand kunnen helpen ? Hoe zou ik dat kunnen als ik niet meer kan begrijpen waarom de ander denkt wat nodig te hebben ? Zeggen: Alles is al goed, je hebt niks nodig haha. Ik vraag het mij echt af. Hoe kan ik nou iemand nog helpen als het onmogelijk is de ander te begrijpen, als elke vraag onzin is voor mij. Zou ik dat gewoon zeggen als antwoord bij alle vragen ? De vraag is onzin. Maar ja, ook dat is natuurlijk onzin. Immers het is de vraag die mij hier gebracht heeft. Zonder die vragen, zonder die eigenwijsheid alles te betwijfelen had ik nooit geweten dat het allemaal onzin is hahaha.
 
Geniet van je reis 🙂
 
PS ook niemand in het dagelijks leven die iets aan mij ziet. Soms wel eens een opmerking over hoe vrolijk ik ben, of soms vragen waarom ik zo lach (lach je mij uit ? Zo grappig ben ik toch niet ? Haha)
HSPers vinden mij altijd wel interessant, maar gewoon als aardige betrouwbare gozer. Verder niks.
Al die verhalen hoe bijzonder het is om een verlicht iemand te ontmoeten ? Speciale energie die ze zouden hebben etc.
Ook onzin, gewoon persoonlijke perceptie, een projectie van het denken.
Als je mij zou tegenkomen zou je niks aan mij merken. Mijn familie heeft ook geen flauw idee bv. Het zou ze sowieso niks zeggen.
Ik ben dus net zo gemiddeld en gewoon als iedereen anders. Dat je anders zou willen (speciaal, beroemd, heel succesvol etc) is voor mij niet te begrijpen.
Dat je een verlicht iemand speciaal vind is voor mij ook niet te begrijpen. Er is niks normalers dan dat. Alle anderen zijn juist speciaal, jij bent juist speciaal.
Speciaal ben je zolang je nog niet verlicht bent. Uniek. Bijzonder.
Verlicht zijn is juist heel normaal en heel gewoontjes zijn.

De waarheid is niet alleen niet te vertellen of te communiceren in enige vorm. Het is ook op geen enkele manier waar te nemen of te ervaren. Het is enkel wie we zijn.

Ik heb geen flauw idee wie ik ben
Ik heb geen flauw idee wat ik ben
Ik heb geen flauw idee wat ik wil
Ik heb geen flauw idee wat mijn persoonlijkheid is.
Ik heb geen flauw idee wat ik ga doen
Ik heb geen flauw idee wat ik behoor te doen
Ik heb geen flauw idee wat ik voel
Ik heb geen flauw idee wat ik ervaar
Ik heb geen flauw idee wat er gaat gebeuren
Ik heb geen flauw idee hoe ik ga reageren op iets of iemand
Ik heb geen flauw idee wat de gevolgen zullen zijn
Ik heb geen flauw idee wat de ander vind, gaat vinden, of zal reageren.
 
Wil ik een relatie ? Geen idee. Wil ik gaan reizen ? Geen idee. Wat ga ik zo doen ? Geen idee. Wat voor werk wil ik doen ? Geen idee. Hoe ga ik beleggen, of moet ik beleggen. Geen idee.
 
Ik weet niks en kan niks weten.
Er is niks.
Niks om mij druk om te maken.
Niks om bang voor te zijn
Niks om na te streven
Niks om te doen
Niemand om te zijn
 
Pure bevrijding 🙂

Wat is verlichting ?
Je gewoon niet meer druk maken over hoe je je voelt.

Ik ben niet wat onderscheid maakt tussen de dingen. (zelf, niet zelf. Tijdelijk, niet tijdelijk. Observeerder, geobserveerde. Dat wat voelt en dat wat gevoeld wordt. De gedachte en bewustzijn van die gedachte.)
Het is onzinnig om dit te doen, om het te identificeren of proberen te begrijpen.
Het is tijdelijk. Het weten is wat erachter zit.
Het is kennis die verdwijnt met het verdwijnen van het onderscheid. Kennis die je loslaat, met het loslaten van het onderscheid. Het is dan ook niet meer te delen met anderen 🙂
(wat ook onzinnig zou zijn haha)
 
Er is dus niks wat verlichting ervaart. Ten eerste bestaat het natuurlijk niet, dus kan het niet ervaren worden. Daarnaast is er geen ik die het kan ervaren. Het is niks dat niks ervaart. Er is geen onderscheid.
 
Mensen willen alleen geloven dat wat ze kunnen begrijpen.
Ook willen ze veel dingen niet begrijpen vanwege de consequenties die daarbij horen, uit angst natuurlijk. Het defensiemechanisme van ontkenning. Ontkenning van de realiteit.

Maar hoe doe je dat dan ?
Als je op de bank zit en je hebt de drang om op te staan, om ergens heen te gaan. Hoe blijf je dan zitten ?
Simpel, je blijft gewoon zitten haha.