De Bijbel van Spirituele Verlichting

Ik realiseer mij nu pas goed hoe sinds mijn ervaring van 2 maanden geleden nu alles is omgekeerd.
 
Ik geef mij niet over aan de leegte, de leegte geeft zich over aan mij.
 
Ik ervaar niet alsof ik aan het sterven ben, ik ervaar hoe ik geboren wordt.
 
Ik besef mij niet meer “ik ben niet”, ik besef mij nu juist: ” ik ben”.
Van ik besta niet, naar ik besta.
 
Van beseffen dat mijn bestaan nietig en onbelangrijk is, naar ik ben alles en doe er toe.
Sterker nog, ik ben is het enige wat er toe doet, de rest is niet belangrijk en nietig.
 
Van de controle loslaten, naar de controle krijgen.
 
Van “niets doen” naar “doen”.
 
Niet meer bewust zijn van niets, maar juist bewust zijn van alles.
Van alles is een illusie, naar alles is echt.
 
Maar het is vooral het realiseren van de waarheid:
 
IK BEN !

“iets willen” of begeerte begint nu weg te vallen. (dus ook verlichting willen)

Ik ben… God, ik ben alles. Er is niks/niemand anders.

Ik weet niks en kan niks weten.
(ook niet op het niveau voelen en ervaren)

Mijn grote euvel, vnml in relaties, is altijd geweest dat ik mij teveel bezig hield met het geluk van de ander. Een sterke innerlijke drang om de ander gelukkig te zien. Alhoewel ik in mijn laatste relatie dat geen macht meer heb gegeven, durfde of kon ik niet volledig mijzelf zijn zonder de ander te kwetsen.
Nu het zelf wegvalt, is het vnml de ander die wegvalt. Daarmee ook de innerlijke drang om de ander gelukkig te zien. Ik lijk te merken dat het gekwetst zijn van mensen nu ook niks meer met mij te maken heeft.
Maw ik durf nu eindelijk echt mijzelf te zijn, mijn plek op te eisen. Begrijpend dat ik het enige ben wat er toe doet.
Paradoxaal veranderd dit verder niks voor andere mensen. Hun ervaring blijft gewoon precies hetzelfde.
Het is alleen mijn ervaring die veranderd.
 
Ook had ik erg moeite met de afwijzingen van de ander, zeker in een relatie. Ik wist dat het niet persoonlijk was en betrok het niet op mijzelf (alsof het mijn schuld was, dat er iets mis met mij zou zijn) , toch werd ik er nog wel boos om. Boos op de ander dat die de liefde afwees. Uiteraard een bespiegeling hoe ik dat zelf nog deed, hoe subtiel en klein ook.
Ik merk dat ook dat wegvalt.
Het ego heeft conflict nodig, het kan niet anders, juist ook om te groeien. Daar hoort ook pijn en angst bij. Ik merk dat ik dat nu ook begin volledig te accepteren, het zie als een goed iets als ze tegen mij ingaan. Het ook niet meer ervaar als een afwijzing. (ook al is dat het in zekere zin wel)
 
Een belangrijke factor in dit geheel zal het feit zijn dat ik geen echte connectie meer met iemand anders probeer te maken. (wetende dat dat een illusie is)
Ik heb nog steeds met bepaalde personen een klik en met anderen niet, maar ik wil op dat gebied niks meer. Het is goed zoals het is.
 
14:00
 
Geloof dat er verder niks meer te zeggen is. Het hele verlichtingsproces verliest zijn betekenis. Daarmee ook de verhalen die er over te vertellen zijn.
 
17:00
 
Ik wordt mij opeens bewust van het thema wat ik aantrek in de tv-series en films die ik kijk en de boeken die ik lees. Grappig hoe dat werkt. Ik kies die uit zonder erbij na te denken, op gevoel. Opeens zie ik hoe echt elke serie, film en boek van de afgelopen weken gaat over loyaliteit. Persoonlijke loyaliteit.
Uiteraard naar elkaar toe, tussen vrienden en relaties. Dit is natuurlijk weer een bespiegeling naar mij persoonlijk.
Het is wat ik vanochtend schreef over mijn plek opeisen ( en dus niet mijzelf verraden in de angst anderen te kwetsen) . Het gaat over loyaal zijn naar mijzelf.
Mooi hoe dat werkt 🙂
Het lijkt op een voltooiing van een volledige zelfacceptatie. Waarin ik dus volledig loyaal ben aan mijzelf en mijzelf niet meer verraad, voor de gek houd en afwijs.

Apart hoe ik steeds aandacht blijf geven aan de weerstand tegen gewoon zijn. Hoe ik blijf vasthouden dat ik wat moet doen met mijn leven. Hierdoor dit dagboek in stand blijf houden, het blijf voeden.

Het is bizar hoe ik mijzelf voor de gek blijf houden.
Ik ben niet meer bang voor de leegte en het onbekende, ik ervaar hoe ik datzelf ben. De rust en de stilte.
Toch blijf ik “de ander” , het ego , mijn tijdelijke zelf, voeden met energie. Omdat het alles tot doel blijft maken en ik nog steeds verslaafd ben aan het ervaren via dit egomechanisme.
Ook het gevoel van “zelf” is of was verwarrend. Het gevoel “ik ben” werd weer gelijk gespiegeld op energie die ik voelde, ervaarde.
Daardoor is het proces vermoeiend.
Sinds vandaag weer 3* per dag 50m mediteren, om de illusie te doorzien. Gewoon stil te vallen.
Er blijft een weerstand tegen, om gewoon niks te doen en geheel stil te vallen, maar erger ik blijf deze weerstand voeden, waardoor ik weer rust tot doel ga stellen. Het is ongelofelijk hoe subtiel deze loop, vicieuze cirkel nog aanwezig is en zichzelf in stand probeert te houden.
Gelukkig trekt die stilte nu wel aan mij, dat maakt het op zich wel makkelijker als ik eenmaal doorzie hoe ik op subtiele manier de boel nog saboteer.

Ik betrap mijzelf hoe ik steeds het moment waar ik mij bevind beoordeel.
Hoe ik iets identificeer als “de ander”, wat nog zou moeten verdwijnen.
Ik blijf dus niet neutraal.
Hoe onzinnig is het eigenlijk om het hiernu te beoordelen ? Waarmee zou ik het moeten vergelijken ? Juist, het enige waar ik het mee kan vergelijken is een zelf verzonnen toekomst of verleden of een idee hoe het zou moeten zijn. Onzin.
 
00:00
 
Ik zit in de vage situatie van sterven en geboren worden tegelijkertijd.
Het tijdelijke zelf, wie ik heel mijn leven dacht te zijn, de ervaringen die ik voor normaal aanneem, blijft sterven. Niet door overgave, acceptatie of al die bullshit. Het sterft door het niet meer te voeden, door niet meer te creëren.
Tegelijkertijd geef ik mijn ware eeuwige zelf de ruimte, daar waar geen ervaringen zijn.
Het is wat verwarrend.
 
Begrijp nu wel hoe mijn vluchtgedrag de afgelopen jaren het ego is blijven voeden. Die drang is er nog steeds. Ik reageer er nu alleen nauwelijks meer op. Al blijft dat onwennig.
 
Die hele “ik ben verlicht” ervaring ben ik kwijt en ik herinner mij hem nog amper. Het was denk ik gewoon een soort binnenste buiten keren waardoor ik in contact kwam met mijn ware zelf. Het proces is dus nog niet afgelopen. Het ego zal nog stilvallen doordat ik het niet meer voed, niks meer creëer. Ik heb echter niet het idee dat dat veel zal veranderen.

Tijdens de ochtendmeditatie merk ik op hoe “ik ben verlicht” een oordeel is over het moment waarin ik mij bevind.
Heel mijn leven heb ik altijd de behoefte aan bevestiging gehad. Als iemand die er toe doet bevestigd wat ik al wist, dan was het goed. Viel de twijfel weg.
Ik merk hoe ik onbewust vanuit mijn oude tijdelijke ik op zoek ben naar bevestiging van een ervaring die er zou moeten zijn.
Zoals vele malen al geschreven; onmogelijk.
Hoe subtiel ik mijzelf voor de gek kan blijven houden.
Bevestiging dat ik het juiste doe. Dat wat ik ga doen ook is wat ik wil. Bizar dit. Hoe kan ik die onzin nog geloven?
 
Ja, het gaat allemaal vanzelf en er is niet iets wat ik kan doen.
Maar als ik dat letterlijk neem en wat er over is van het ego en tijdelijke zelf serieus neem (dat gaat automatisch) dan blijf ik het voeden en blijft de levensoude vicieuze cirkel in stand.
Dus ook nu gaat het proces door en moet ik gewoon bewust zijn in alles wat ik doe.
 
10 min later:
Sterker nog. Ik leef nu vanuit mijn werkelijke zelf , terwijl ik nog mijn tijdelijke zelf ervaar. Maar ik voed het tijdelijke zelf, ik neem het nog serieus.
Dus er is zeker wel iets dat ik kan doen. Het is wel een niet-doen. Ik moet het ego niet meer voeden en serieus nemen.
Maar het is een vorm van controle, van kiezen. Ik kies ervoor om niet te doen.
 
Mijn sub- titel voor mijn website die ik heel lang geleden heb bedacht is dus een mooie vanuit deze context;”verlichting is een keuze” .

Het eeuwige ware zelf is geen zelf.
Is er niemand ? Is er iemand ?
Er is “ik ben” , maar dat is niet iemand.
De observeerder valt weg.
 
Wat gezegd is gezegd en ik ben bang dat er niet meer over te vertellen is.