Bericht

Geplaatst op

het denken probeert zichzelf te controleren

21:30

Heb vandaag een behoorlijke openbaring gehad tijdens het wandelen. Naast het feit dat ik beter door mijn mijn kan ademen, terwijl ik eens een keer geen last heb van mijn neus schreef ik het volgende in mijn telefoon:

Gedachten hebben alleen een functie in communicatie met anderen om wereldbeelden over te brengen. Daarom voelen we ons via het ego verbonden met anderen, dat is zijn functie. Het kan zich alleen verbinden via communicatie , het denken. Daarom voelt het niet-denken alsof je je verbondenheid met anderen moet loslaten. Terwijl we allang een geheel zijn en alleen het ego denkt apart te zijn. Als er niemand anders is gaat je ego maar tegen jou aanpraten. (alsof je iemand anders bent)

Dus we hebben niet alleen geen controle over de wereld, maar zelfs geen controle over onszelf !
Mijn definitie van vrije wil klopte dus meer dan ik eigenlijk zelf wilde.
Sterker nog, er is niemand om te controleren !
Het zelf is slechts een concept van het denken !

De hele tijd probeer ik vanuit mezelf mijn denken onder controle te krijgen, maar dat was slechts mijn denken die dus zichzelf probeerde te controleren.
(net als mijn economie-verhaal van 22-6-2013)

Echt alles is een illusie !

Er is geen zelf, alles is 1 en het denken is daar een onderdeel van, maar net als alles dus niet te controleren. Er is dus ook geen zelf om trots op te zijn voor alles wat ik dacht gedaan te hebben.

Wat een deceptie eigenlijk !

Ik doe dus helemaal niks, zat mezelf al die tijd voor de gek te houden. Moest na die teleurstelling daarna toch ook wel lachen, echt gelachen om de adsurditeit ! Het gaat echt nergens over allemaal. Verlichting is ook niks, slechts een concept van het denken !

23:00

Wat zijn we dan eigenlijk nog een primitief organisme. Niet heel veel meer dan een dier met handige duimen. Wat bewustzijn nog precies is zal wel altijd een raadsel blijven.

Geplaatst op

verbondenheid met andere mensen

Zit nog steeds vast in de paradox van doen. Dat ik iets moet doen of begrijpen om verlichting te bereiken. Dat ik problemen moet oplossen.
Maar ik ben op het punt dat er niks meer te begrijpen valt, er is uiteraard niets te doen.

Moet nog wel leren ervaren dat alles 1 is en het denken niet iets apart is, zoals de omschrijving van het ego doet vermoeden. Maar het ego bestaat natuurlijk in wezen niet, net als het “zelf” een illusie van het denken is. Moet het denken als het ware integreren in het geheel.
Heb denk ik nog steeds het idee dat ik alleen via het denken verbonden ben met andere mensen. Die verbondenheid met het denken moet ik denk ik nog opgeven. Al gaat dat automatisch als ik niks meer probeer “te doen”, “te bereiken”.

13:00

Voelt toch dat de kern van het probleem de angst voor de dood en dus het hiernu is. Geen vertrouwen in het hiernu en daarom probeer ik “problemen op te lossen” en “te doen”.
De waarheid zie ik, nu alleen dus niet meer bang zijn. Ik hoopte natuurlijk dat het ontrafelen van de waarheid er voor zou zorgen dat die angst zou verdwijnen , maar dat werkt dus niet zo.

Geplaatst op

overgave

Heb al een paar ochtenden dat zo gauw ik wakker wordt de energie gelijk begint te stromen in mijn lichaam. Slaap al een tijd 7 uur of minder per nacht. Maar maak me er niet meer druk over. Het gaat zoals het gaat.

Gister tijdens het wandelen had ik weer een belangrijk inzicht: (iets wat ik al vele malen heb gelezen, maar nu pas echt begrijp) :

Acceptatie/overgave is niet iets doen, iets bereiken. Het is de angst voor de dood vanuit het ego toelaten en accepteren en dus juist niks doen/niet reageren. Ik hoef verder niks te begrijpen en te ontrafelen, alleen maar te weten dat die angst een illusie is.

Die angst uit zich heel subtiel. Vooral als een gevoel van “haast”, als “iets moeten bereiken”, als “ik moet problemen oplossen”. Pas nu voel ik ook af en toe weer de ouderwetse angst zoals bij de oude pijnen. Of dat vanuit het ego komt of nieuw opgebouwde angsten die ik nu weer loslaat, ik heb geen idee. Is ook niet belangrijk.

Geplaatst op

on-leren

Het is nog steeds moeilijk te aanvaarden dat het leven juist zoveel mooier is door niet meer zo hard te proberen. Het enige wat in de weg staat is het conflict dat ik zelf veroorzaak. Stop te proberen/te controleren en het conflict zal verdwijnen en de mooiheid van het echte leven zal boven komen drijven.

Merk nu duidelijk dat de acceptatie van die angst de sleutel is. Steeds doorhebben dat die een illusie is.
Elk gevoel van haast, problemen oplossen, bang dat iets niet gaat lukken of niet op een bepaalde manier zal gaan, het is allemaal een illusie.

Accepteer dat je niets kan doen, dat er geen controle kan bestaan, alleen conflict. Laat het leven voor je werken. Ons hele leven worden we geleerd hard te werken om er wat van te maken. Het is juist precies het tegenovergestelde, het veroorzaakt alleen maar conflict.

Dat het leven ons zomaar brengt wat we nodig hebben, moeiteloos kan zijn, dat lijkt een grote illusie, een droom die niet waar kan zijn. Maar dat is de realiteit. Hard werken is juist de illusie.
Paradoxaal voelde het wel als heel hard werken aan mezelf om daar achter te komen ! 🙂
Maar het is niet zozeer hard werken , als wel gewoon tegen de gewoontes van het leven ingaan. Alle kennis loslaten , on-leren. Niet meer wegrennen voor je angsten.

Geplaatst op

de oplossing komt naar je toe

Gister opdracht gegeven tot 2e website verhuizing, uiteraard weer veel lopen kloten, veel fouten en de websites zijn nu nog steeds uit de lucht. Maar net als met de beurs ga ik dan doen met mijn denken. Zo van als ik maar genoeg en hard denk dan maak ik wel een oplossing.
Ik merk dat ik hierdoor ook de verdere dag in “doen/haast” val.

Moest vanochtend opeens denken aan wat ik in een leesboek had gelezen (weet niet meer welke) daarin stond over het oplossen van een probleem op de boeddhistische wijze.
Die zien het als dat de oplossing al bestaat en alleen nog gevonden dient te worden. Dat werd toen verklaard als een denkwijze die je beter zou helpen daarmee.
Maar nu begrijp ik wat ze bedoelen daarmee. Het gaat er weer om dat je niks “doet”, “maakt” het is niet dat je je omgeving zo controleert dat er een oplossing ontstaat.
Je maakt alleen gebruik van de mogelijkheden die het leven bied. De oplossing is daar. Je moet het alleen zien. Je moet de realiteit gebruiker die er is, niet de illusie hebben dat je die zelf creëert met je denken.
Je hoeft dus niks te doen, als je er open voor staat komt de oplossing vanzelf naar je toe. (zie ook “slimme onbewuste” etc) (zoals het bekende nachtje erover slapen)

Merk nml dat als ik achter de computer zit of anders problemen probeer op te lossen, dat ik dan gelijk de energie in mezelf verander door de manier waarop ik denk. Door te proberen te doen, te controleren veroorzaak ik gelijk conflict / negatieve energie. Als ik een “ik” probeer te creëeren die het leven dan beter moet maken door die problemen op te lossen, ipv een geheel te blijven die de oplossing zoekt die toch al bestaat.

Geplaatst op

Bang voor het niet-denken

Lijkt vandaag een zonnige dag te worden, kan ik wel gebruiken, lekker dagje zon. Was erg moe gister en de hele dag geen meditatie gedaan. Vanochtend wel weer. Heb best goed geslapen en voel me nu beter. Na een lange periode van 7 uur slaap of minder per nacht, zal nu wel weer een periode met meer slaap komen.
Heb nu weer 1 hond in huis en dat geeft toch meer rust. Heb wel spijt dat ik in juli 3 weken met 3 honden in huis zit. Maar ach, komt wel weer goed, gewoon verder niks bij doen.

Merk dat ik duidelijk bang ben voor de onwerkelijkheid van het niet-denken. Korte periodes is prima, tijdens het wandelen wel gewend, maar verder ben ik er nog duidelijk bang voor. Kijk echter nu weinig tv, weinig actief op internetforums, zelfs nu amper op facebook. Nu nog af van de verslaving om de beurs te blijven volgen als afleiding van de stilte.

Langzaam accepteren dat het hiernu veilig is en dat ik het denken niet nodig heb om me te beschermen. Het hiernu moet me eigenlijk juist beschermen van het lijden van het (denken->) ego.

Geplaatst op

prikkels

Zit nu weer in een fase dat het kwa energie rustig is in mijn lichaam en dat het denken steeds aangaat door gebrek aan andere prikkels, om de stilte van het niet-denken te verjagen. Het is een soort verslaving. Net als roken, het doet niks, maar het geeft ff een paar minuten rust, terwijl je het ook vaak puur uit gewoonte doet of door associatie.

Gisteravond schreef ik in mijn telefoon voor het slapen gaan:
Het denken doet dus niks, het leert niks, begrijpt niks. Doen of controleren via het denken is zinloos, onmogelijk. Leren/dingen begrijpen is een functie van de hersens, het onbewuste. Daarom kunnen we alleen leren van onze eigen fouten, via eigen ervaringen of via kennis die we opdoen van anderen.
Denken is een middel om kennis over te dragen van de ene naar de andere persoon (zoals een boek!) dat is zijn enige echte functie.
Communicatie
Met die kennis kunnen de hersenen leren, maar daar heb je geen controle over (via het denken)
het denken is slechts een reactie of visualisatie op processen in de hersenen. Die processen hebben we op korte termijn geen invloed op. (alleen door te trainen kunnen we die processen enigszins veranderen)

Geplaatst op

een gevoel van haast

vandaag een dagje geen hond, wel ff lekker. Ik heb echter alweer de hele ochtend dat “haast” gevoel. Dat gevoel dat ik pas rust in mezelf kan voelen als ik de dingen op mijn to-do lijst heb gedaan. Ik wil vandaag de vloer dweilen, boodschappen doen en ff shoppen in het stadshart voor wat spulletjes. Het is nu 11:00 en dan heb ik het gevoel dat ik me moet haasten omdat ik anders niet genoeg tijd heb om alles te doen.
De websites draaien eindelijk na de verhuizing. Ik had alles zelf kunnen oplossen als ik maar ff de rust had genomen en rustig had nagedacht. En dan maak ik mezelf nu wijs dat ik pas rust in mijn hoofd heb als alle websites verhuisd zijn.
Dat lijkt zo echt. Het is geen illusie uit het verleden, het zijn dingen die ik nu echt moet doen.
Maar er gebeurt natuurlijk niks als ik geen tijd zou hebben om alles te halen in het stadshart of als ik de websites niet verhuis. Ik kan dat allemaal in rust doen, maar toch is daar dat gevoel van “haast”, van “moeten doen”. Pas vrede en rust als dat gedaan is. Maar er moet altijd wat gedaan worden en dus zal er dan nooit vrede en rust in mezelf zijn.
Ik mis dus dat vertrouwen , het vertrouwen dat het leven nu goed is, veilig is en dat ik daar verder toch geen controle over heb.
Die dingen die ik zou moeten doen, die haast is slechts het denken die een reden verzint om een intern gevoel te verklaren en het daarmee versterkt, een vicieuze cirkel.
Die cirkel moet doorbroken worden.
Ik moet de illusie van mijn gedachten door hebben en het gevoel accepteren zonder erop te reageren.

Geplaatst op

Illusie van motivatie

Werd vanochtend weer wakker met energiestromen, als ik na een uurtje ofzo opsta dan voel ik het vanzelf weer wegzakken. Ondanks dat ik weet dat er geen zelf is, toch komt die illusie gewoon weer terug en merk ik dat ik weer meer via het denken ga leven. Heb mijn meditatie afgelopen dagen verwaarloosd en moet dat nu weer goed oppakken, het lijkt me het beste hulpmiddel om dat patroon te doorbreken.
Het blijft apart hoe ik er bang voor ben dat ik niks meer zal doen, als ik die illusie van “doen/haast” doorbreek.
Ik lijk er nog steeds van overtuigd dat ik die illusie nodig heb als motivatie om goed voor mezelf te zorgen, financiële inkomsten te vergroten etc. Dat ik op een of andere manier zo langzaam ga leven dat ik geen tijd meer heb om alles te doen wat ik moet doen, als ik die illusie zou doorbreken.
Het slaat uiteraard nergens op, maar toch geloof ik dat nog als ik eerlijk naar mezelf probeer te zijn. Misschien maar weer eens tijd om de 4 vragen van Katie erop los te laten ?

Geplaatst op

een identiteit behouden

Voelde gister weer dat onbehaaglijke zieke gevoel, was best moeilijk om dat gewoon te accepteren en er niet voor weg te vluchten via het denken die dingen verzint om het beter te maken.
Heb wel 3* 20 min meditatie gedaan gister en de wandeling natuurlijk. Uiteindelijk lukte de acceptatie (niet-reageren) redelijk. Heb een bewogen nacht weer gehad met veel energiestromen. Soms ben ik ook bang voor die energiestromen , alsof verlichting een intensiteit gaat brengen waardoor je wat uit je pan door het leven gaat, alsof je met drugs op door het leven gaat. Maar dat is natuurlijk onzin, dat zijn slechts golven van het oplossen van het ego en met schokken doorstromen van de energie. Net als met het oplossen van de oude pijnen denk ik dat het gewoon zal normaliseren en juist opluchting zal geven / bevrijding.
Maar blijf toch die angst voelen om een bepaalde staat te bereiken.
Die angst dat ik dan totaal geen controle meer zou hebben. Moet me meer realiseren dat die angst een illusie is en zich gewoon manifesteert met waar ik mee bezig ben, wat dat ook is.
Merk dat vooral in de ochtend ik constant loop te denken wat ik moet doen die dag; gaat het nog allemaal lukken? Doe ik wel genoeg of moet ik alles even laten en me richten op mijn zelfontwikkeling? De meest simpele keuzes blijven me dan bezig houden. Dit wordt dan minder in de loop van de dag als het programma meer vast komt te staan en ik de illusie beter lijk te ontmaskeren, al zullen die 2 wel samenhangen.

12:00

zat me opeens te bedenken terwijl ik de afdroog deed en de planten water gaf.
Naast de angst die ik spiegel op het concept verlichting is er eigenlijk ook nog de deceptie die ik voelde toen ik me realiseerde dat er geen zelf is. Geen controle is en geen zelf om te (proberen) te controleren.
Wat ik me nog niet genoeg realiseer is dat dat automatisch betekent dat er geen identiteit is.
Ik voelde deceptie , dat we als mens niet meer waren als een organisme in interactie met onze omgeving als geheel, als onderdeel ervan. Dat alles wat we dachten te zijn, een illusie is. Dat er geen zelf was om trots op te kunnen zijn.

Ik realiseer me echter nog niet genoeg dat er dan ook geen identiteit kan zijn. Hierdoor val ik weer makkelijk terug, want dat kan alleen via het denken. Leef ik nog veel via het denken, probeer ik het leven nog via het denken te beleven.

Ik had het ook over prikkels die ik miste, de verslaving, de gewoonte, etc

Maar de kern is waarschijnlijk dat ik er nog niet aan toe was/ben om mijn identiteit op te geven. Dat ik maar vasthoud aan dat denken om mijn identiteit te behouden en daarmee een vorm van “zelf” te creëren.