Categorie: Geen Begin

Terug van vakantie waarin de relatie is uitgegaan (zij heeft het uitgemaakt).
Dus komende tijd:
Geen relatie
Geen vrienden
Geen familie (dat is altijd al zo)
Geen verantwoordelijkheid
Geen werk
Geen plannen

Heb natuurlijk weer terugval gehad, ook door seks. Ben nu bijna weer terug waar ik was. Het is toch ook wat eng en vreemd om niks meer te creëren. Ook geen toekomstplannen.
Innerlijk niks doen wordt nu toch ook wel extern geprojecteerd waarin ik ook feitelijk vrij weinig doe.
Rare is, 5 jaar geleden of nog langer, helemaal in het begin. Kan ik mij wel herinneren dat ik bang was zonder zelf/ego niks meer te doen. Dat je dan op de bank zit en niks meer zal doen. Zonder motivatie om iets te doen. Grappig dus dat daar gewoon een kern van waarheid inzit haha.
Uiteraard is het maar een fase, maar toch. Humor 🙂

Niks meer creëren
Geen problemen
Geen plannen
Geen verhalen
Geen ervaringen
Geen gevoelens
Geen meningen

Ben blij dat de relatie uit is. Ben blij dat ik geen seks meer heb. Vooral tijdens de vakantie ben ik erachter gekomen dat ik door ons hsp zijn ik geen eigen gevoels wereld meer had als ik met haar samen was. Ik deelde letterlijk een gevoels wereld samen met haar. Dat is vrij belastend als iemand zich nog volledig identificeert met haar pijnlichaam en ego en zoveel angsten heeft.
Ik begrijp nu dat dat ook verklaart waarom ik zo goed ben in bed. Ik voel dan gewoon wat zij voelt en speel daar op in. Hierdoor weet ik precies wat ik moet doen en omdat ik beter daarmee in contact sta, weet ik beter wat ze willen dan zijzelf.

Echter verklaart dat ook waarom ik op dat gebied ook geen zelfdiscipline had en kon hebben. Als ik mijn gevoels wereld zo deelde was het voor mij onmogelijk om te weten wat nou van mij is en wat niet. Mijn lichaam reageerde gewoon op de sterke begeertes die zij had. Die natuurlijk anders zijn en andere prioriteiten hebben dan de mijne.

Als ik niet al mijn energie kan behouden voor dit proces , dan is het een behoorlijke hel.
Relatief natuurlijk. Met al mijn energie behouden kan het soms ook echt heerlijk zijn.

Geloof dat ik geen oordeel meer heb over mijzelf. Slecht noch goed. Verlicht of niet. Succesvol noch onsuccesvol.
Wie ik ben (in verhouding tot de ander) wordt in feite bepaald door de verhalen en emoties van de ander. Door de projectie van de ander. Ik ben nog slecht nog goed, nog verlicht nog niet verlicht 🙂

Kijk naar de projectie van de (ex) vriendin bv. Eerst was ik een persoon met enorm veel liefde en keek ik regelmatig erg gelukkig uit mijn ogen. Later werd ik een persoon die haar onzeker en dom kon laten voelen en te negatief was. Er was niks veranderd behalve haar projectie.

Dualiteit = zelf = zelfafwijzing

Alleen accepteren en voelen is geen oplossing, omdat het zelf ervoor kiest om je af te wijzen. Het zelf moet dus zelf inzien dat zijn afwijzing averechts werkt en mij niet beschermt of gelukkig kan maken. De zelfopoffering.

Vandaag leek de kern van het zelf/zelfafwijzing doorgeprikt.(de zeer harde en vaak onaangename harde energiepunt in mijn hoofd) Plotseling (tijdens het wandelen), maar gaat ook nog steeds geleidelijk. Het is uiteraard niet te omschrijven , maar het lijkt erop dat de dualiteit en zelf(afwijzing) nu definitief aan het oplossen is.

Grappig dat ik dit onbewust toch voelde aankomen. Sabbatical genomen van de hondenopvang plus de rest, helemaal vrij en klaar om wat nieuws te doen. Uiteraard probeerde mijn hersenen deze onbekende toekomst extern op te vullen. Allemaal plannen die ik zou kunnen gaan doen, die de verandering zouden kunnen zijn die ik voelde aankomen. Het was natuurlijk weer gewoon een externe projectie (met mijn nog “ik wil hier niet zijn gevoel”) van een interne aangelegenheid.

Denk dat ik daarom nog wel heel sporadisch boos kon worden op anderen als ze mij bleven afwijzen (wat iedereen natuurlijk doet, in verschillende mate en gradaties) . Waarom ik zo boos was geworden op de afwijzing van de vriendin. Ik was klaar met de afwijzing van mijn zelf. Met mijn zelfafwijzing.

Ook wordt er opgemerkt hoe er geen voorwaarden meer worden gecreëerd waaraan ik zou moeten voldoen om een goed of gelukkig persoon te zijn. Geen voorwaarden aan wat ik zou moeten denken, zou moeten voelen of zou moeten doen. Dit valt natuurlijk samen met het feit dat er geen persoon meer wordt gecreëerd waar voorwaarden aan worden opgelegd. Ik ben geen verlicht of liefdevol persoon of gelukkig persoon. Wie ik ben wordt niet bepaald door mij, maar bepaald door de ander. Die is de maker van wie ik ben. Het is zijn/haar projectie , beeld en oordeel. Voor sommige mensen ben ik heel liefdevol en gelukkig en voor anderen heel confronterend en bedreigend, iemand die ze een negatief gevoel (van eigenwaarde) geeft. Ik ben beide en beide niet 🙂

Voorwaarden, voorwaarden, voorwaarden. Ik creëer mijn eigen wereld en alle voorwaarden die er zijn; om gelukkig te zijn, tevreden te zijn, succesvol te zijn, liefdevol te zijn, een goed persoon te zijn, om het beeld wat mensen van mij zouden moeten hebben. Etc etc.
Alles creëer ik zelf. Alle voorwaarden waarbinnen ik kan falen of ontevreden/ongelukkig ben en andersom. (Hoe ik mij zou moeten voelen en/of zou moeten ervaren) Wanneer ik het juiste doe.
Wat een onzin. Het is altijd onzin.
Geen voorwaarden meer creëren.

Zonder voorwaarden geen afwijzing. Zonder afwijzing geen zelf.
Afwijzing= voorwaarden voor acceptatie

Geen zelf = zonder voorwaarden = onvoorwaardelijke acceptatie.

Het lijkt erop dat ik geen beslissingen meer kan nemen. (Zijn altijd in de verleden/ toekomst, al is het maar een paar seconden) . Zou wel vreemd zijn als dat echt wegvalt haha.
Er is dus alleen doen of niet-doen.

Eigenlijk heel logisch natuurlijk. Immers de wetenschap heeft al aangetoond dat dat een illusie is. 🙂

18:00

Geloof dat ik mijn intenties moet loslaten.
(-> geen begin)

Gewoon gelukkig zijn, zonder voorwaarden.
(-> ik ben er al)

(Grappig genoeg zit het proces dit juist in de weg hahaha. Of beter gezegd; de overtuiging, dat het proces naar gewoon gelukkig zijn leid. Het is dus juist precies andersom 🙂 (heb ik al (jaren) eerder geschreven, kennelijk blijf ik dat vergeten hahaha)

Vannacht vreemd gedroomd. Ik droomde dat een vreemde entiteit mijn lichaam overnam en dat ik mij daar maar beter aan kon overgeven haha.
Er is iig veel in beweging. Maar dat wat er een mooi sprookje van kan maken lijkt nu ook te verdwijnen. Ik heb dus geen flauw idee wat ik ervaar.

Heb het afgelopen tijd wel zwaar gehad. Vooral herrie en geluid vallen mij zwaar, nogal lastig als je midden in de Randstad woont. Als ik rijk was geweest had ik een huisje in het bos gehuurd. Maar zonder inkomen kan ik ook geen geld gaan uitgeven, zeker omdat ik geen flauw idee heb hoe lang dit nog gaat duren.
Voel mij nu weer goed. Maar ben blij dat ik alleen ben en zonder verantwoordelijkheden.
Mediteer weer 3 keer per dag, ook een uur voor het slapen gaan. Dat is nodig zodat ik niet met teveel opgehoopte energie wakker wordt.

13:30
Tijdens meditatie:
Projectie naar buiten klapt naar binnen:
Hé! Geluk zit van binnen! Al die tijd al 🙂
Hahahaha geweldig, wat een grap hahaha.
(weten -> ervaren)

01:30

Gewoon gelukkig zijn, zonder voorwaarden, is ook een hele logische tactiek om verlicht te zijn. Immers het hele mechanisme bestaat met als doel om ons gelukkig te maken (dat is onze overtuiging en ervaring) , als ik al gelukkig ben, dan heeft het hele mechanisme geen functie meer. Hahaha.
Humor.
(-> ik ben er al)

Wel apart na mijn ervaring van vanmiddag, komt er gelijk nog steeds een soort krampachtige tegenreactie. Soort schrikreactie van het zelf. -> oh nee!! Ik ben al gelukkig! Zonder reden, zonder dat IK er iets voor gegaan heb. Afwijzen!!
Heel bizar.
Ik moest hier in meegaan, ik kon er niet tegenin gaan. Maar merk dat de tegenreactie nu maar een halve dag lijkt te duren, waar die vroeger dagen kon duren.

Ben er al.
Elk gevoel wat anders doet voelen is een illusie. (Ook al is het gevoel echt)
Accepteer het gevoel (ik ben er nog niet) met het besef “ben er al” .

(nieuwe versie van “dankbaarheid” en “gewoon gelukkig zijn”)
Dus afhankelijk van hoe ik mij voel noem ik het mijn gevoelens/emoties accepteren vanuit dankbaarheid,” gewoon gelukkig zijn” of “ben er al.”
Is allemaal hetzelfde. Uiteraard niet als idee vanuit het zelf. Maar als wat ik ben, een zijn. Met hetzelfde gevolg dat het stilvalt.

PS Ik merk op hoe dit opschrijven gelijk de boel saboteert. Het wordt een dan een idee wat de boel juist blokkeert.

20:00
Geloof dat het tijd is om aan mijzelf toe te geven dat dit dagboek mij niet meer helpt en juist in de weg gaat zitten. Ben benieuwd of ik er daadwerkelijk mee kan stoppen.

Vandaag jarig, ben 42 jaar geworden. De hele dag, zoals elke dag, alleen geweest. Mijn vader kwam nog langs, maar ik was wandelen en dus niet thuis. Denk dat dit een van mijn beste verjaardagen ooit is geweest. Heb echt het “ik ben er al” ervaring gehad (wat natuurlijk geen ervaring is, maar een zijn) vandaag. Nog nooit zo sterk en zo lang, was echt heerlijk.

Het is wel wat raar moet ik zeggen, door het leven gaan zonder een stem in mijn hoofd (niet dat er helemaal geen gedachten meer zijn) die mij vertelt wat ik moet doen of het beste is wat ik kan doen, die constant probeert te beslissen wat ik in de toekomst moet gaan doen. Die denkt te begrijpen waarom ik de dingen doe die ik doe en daar goede redenen voor weet te geven. Zonder stem in mijn hoofd die zich druk maakt om wat ik allemaal zou voelen, of moet doen om mij beter te voelen door iets in de toekomst te bereiken.
Dat laatste is eigenlijk niet zo vreemd, immers er wordt dan niet gevoeld dat er een probleem is, dus er is ook niks om zich druk over te maken haha.

Ook het besef “er is geen oplossing te bedenken” of nog belangrijker “wat ik ook denk, dat is het niet” is steeds sterker. Het besef dat ik mij er niet uit kan denken (of via inzichten) is er nu echt lijkt het. Daarom is dit dagboek nou ook echt wat in de weg zit. Het kan alleen maar een idee worden die je in de weg gaat zitten. Echter ook dit heb ik al jaren ergens geschreven in dit dagboek. (Wat geen reden is om het niet meerdere keren helemaal te lezen, dat zou weer een denkfout zijn hahaha) Alleen nu pas ervaar ik het ook echt. Van weten naar zijn.

Tevens wordt er niet meer geprobeerd een bepaald of goed gevoel te creëren. Een ervaring te hebben. Besef nu volledig hoe dat de boel alleen maar saboteert. Er is nu alleen nog steeds die krampachtige tegenreactie na het beseffen dat ik al echt gelukkig ben cq alles al heb cq er al ben. Makkelijker om dat los te laten als ik alleen ben zonder verantwoordelijkheden, met veel meditatie.

De stilte waar ik mij nu vaag bewust van ben, maar niet ervaren wordt als stilte. Wel meer als een rust.

Een herinnering: De enige reden dat ik niet volledig verlicht ben, is de overtuiging dat ik niet volledig verlicht zou zijn. 🙂 (die ik weer heb omdat het zo voelt, wat weer zo lijkt vanwege alle voorwaarden die er gecreëerd worden/werden voor volledige verlichting haha)
Die overtuiging voed nml de illusie van het proces.

voelen = denken