Helemaal alleen, maar de beste verjaardag ooit.

Vandaag jarig, ben 42 jaar geworden. De hele dag, zoals elke dag, alleen geweest. Mijn vader kwam nog langs, maar ik was wandelen en dus niet thuis. Denk dat dit een van mijn beste verjaardagen ooit is geweest. Heb echt het “ik ben er al” ervaring gehad (wat natuurlijk geen ervaring is, maar een zijn) vandaag. Nog nooit zo sterk en zo lang, was echt heerlijk.

Het is wel wat raar moet ik zeggen, door het leven gaan zonder een stem in mijn hoofd (niet dat er helemaal geen gedachten meer zijn) die mij vertelt wat ik moet doen of het beste is wat ik kan doen, die constant probeert te beslissen wat ik in de toekomst moet gaan doen. Die denkt te begrijpen waarom ik de dingen doe die ik doe en daar goede redenen voor weet te geven. Zonder stem in mijn hoofd die zich druk maakt om wat ik allemaal zou voelen, of moet doen om mij beter te voelen door iets in de toekomst te bereiken.
Dat laatste is eigenlijk niet zo vreemd, immers er wordt dan niet gevoeld dat er een probleem is, dus er is ook niks om zich druk over te maken haha.

Ook het besef “er is geen oplossing te bedenken” of nog belangrijker “wat ik ook denk, dat is het niet” is steeds sterker. Het besef dat ik mij er niet uit kan denken (of via inzichten) is er nu echt lijkt het. Daarom is dit dagboek nou ook echt wat in de weg zit. Het kan alleen maar een idee worden die je in de weg gaat zitten. Echter ook dit heb ik al jaren ergens geschreven in dit dagboek. (Wat geen reden is om het niet meerdere keren helemaal te lezen, dat zou weer een denkfout zijn hahaha) Alleen nu pas ervaar ik het ook echt. Van weten naar zijn.

Tevens wordt er niet meer geprobeerd een bepaald of goed gevoel te creƫren. Een ervaring te hebben. Besef nu volledig hoe dat de boel alleen maar saboteert. Er is nu alleen nog steeds die krampachtige tegenreactie na het beseffen dat ik al echt gelukkig ben cq alles al heb cq er al ben. Makkelijker om dat los te laten als ik alleen ben zonder verantwoordelijkheden, met veel meditatie.

De stilte waar ik mij nu vaag bewust van ben, maar niet ervaren wordt als stilte. Wel meer als een rust.

Een herinnering: De enige reden dat ik niet volledig verlicht ben, is de overtuiging dat ik niet volledig verlicht zou zijn. šŸ™‚ (die ik weer heb omdat het zo voelt, wat weer zo lijkt vanwege alle voorwaarden die er gecreĆ«erd worden/werden voor volledige verlichting haha)
Die overtuiging voed nml de illusie van het proces.

voelen = denken

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *