Categorie: Dagboek 6

Geplaatst op

ontkennen = erkennen

Gister tijdens wandeling:

Nog steeds bang om overweldigd te worden door energiestromen als ik alles loslaat. Blijf het langzaam onder controle loslaten, maw blijf de controle willen houden, zelfs over het loslaat proces ervan.
Ik koppel het verliezen van controle aan de energiestromen van het ego. Alsof die energiestromen er verantwoordelijk voor zijn dat ik de controle zal verliezen. Alsof het volledig loslaten van het ego zulke energie zal laten stromen dat ik dat niet aan zou kunnen en tegelijk normaal functioneren. Dat het gevoel te heftig zou kunnen zijn. (zoals je wel eens met een xtc-pil hebt)
Maar het is natuurlijk andersom; door de controle op te geven begint die energie te stromen, niet andersom. Het is dus niet die energie die verantwoordelijk is daarvoor. Het is weer het ego wat zijn angst voor het loslaten van de controle koppelt aan iets externs, in dit geval zijn eigen energie. (het ego is dus bang de controle over zichzelf te verliezen 🙂
Het is weer een overtuiging die in werkelijkheid een illusie is !

Ik blijf maar alles willen observeren , alsof IK moet zien wat er gebeurd, zodat er op gereageerd kan worden. Het is nog steeds alsof IK kijk, ipv mijn ogen. Als IK voel, ipv mijn lichaam. Alsof IK ademhaal, ipv mijn lichaam(reflex).

Herinner me ook opeens weer iets wat ik gelezen heb over het feit dat als je ergens in je lichaam iets naars voelt, dat je dan het lichaam daar gaat aanspannen als reactie (=onderdrukken). Dat zal ik ook met mijn hersenen doen waar ik het laatste restje ego-energie nu voel. Wat het automatisch wil analyseren, voelen, controleren, observeren, weg krijgen. Dit triggerd het ego, dit triggerd gedachten.
Het is wel apart om alles te omschrijven, kan dat alleen in negatieven. Niet-gedachten, niet-willen, niet-blokkeren. Maar het geheel kent geen negatieven, alleen ons denken. Dus kom je uit op gedachten, willen, blokkeren.
Ontkennen = erkennen

Zal dus positief moeten leren omschrijven. Dus omarm de realiteit, laat de energie vrij stromen, heb vertrouwen, omarm de leegte, laat het gewoon gebeuren, accepteer wat gebeurt, de rivier van het universum. Wees gewoon bewust van de energiestromen van het geheel.

Ik moet stoppen met focussen van wat ik niet wil ! (voelen)

Vaag, in een opwellende gedachte moest ik denken aan een website die ik ooit ben tegengekomen (theotherenlightment.com om weer ergens op te zoeken hoe het zat met dat aanspannen van je lichaam als je ergens wat voelde/ kwijt wilde (hersenen → denken)
En daar kwam ik op het artikel dat we niet in negatieven kunnen denken; ontkennen → erkennen. Iets wat ik 5 dagen geleden realiseerde. Een bevestiging dat ik moet stoppen te focussen op wat ik niet wil, dat is gedoemd te mislukken.
Zoals niet-willen, niet-gedachten, niet de ego-energie.

Al die jaren, maanden focus ik mij op wat ik niet wil, op wat niet-waar is, op overtuigingen die niet-waar zijn. Maar je zit vast in de paradox , immers elke vorm van focus is onwaar, “gewoon zijn” is het doel. Maar dat heb ik nog nooit ervaren, dus hoe ga je naar iets toe waarvan je niet weet wat het is ? Wat alleen uit te leggen is in negatieven ? Altijd weer die paradoxen.
Maar zit nu in een fase waarin ik oude gewoonten los moet laten en dus:

Ik moet stoppen met focussen op wat ik niet wil !

Omarm alles, de leegte (incl ego), alle energiestromen (incl ego) en laat alles zijn, laat alles stromen. Er is geen hiernu, alleen een rivier.

Dit komt trouwens overeen met mijn theorie die ik ontwikkeld had over gevoel, emoties, denken. Je gevoel vertelt je waar je wel heen wilt, waar je heen moet. Je emoties vertellen je wat je niet moet doen. (uiteraard klopt dit niet zo zwart/wit, ook hier weer interpretatie-afhankelijk) het is een leidraad wat ik gebruikte.
Volgens een artikel op die website wint negatief het van positief bij informatieverwerking van de hersenen . Vandaar deze neiging op focussen wat ik niet wil, ipv te omarmen wat ik wel wil → de realiteit.
Kan trouwens net zo goed schrijven:

Ik moet stoppen met focussen op wat ik wel wil !

De realiteit is immers niet-willen, op een positieve manier geschreven is dat: gewoon zijn.
Ook nog steeds moeite met het loslaten van de overtuiging dat ik iets moet doen/veranderen om verlicht te zijn. Nou moet er op zich wel iets veranderen (immers oude verslavingen opgeven) , maar dat zal niet gebeuren door specifiek dingen te doen die ik bedenk en dingen die ik op een dag moet voltooien.
Overgeven aan de slow-motion is belangrijker dan bepaalde dingen doen op een dag, ook meditatie, het is immers al meditatie.
Het is onzin om de slow-motion te onderdrukken om genoeg tijd te hebben voor meditatie, wandeling en op tijd weer eten. Het is meditatie, het is verlichting. Onzin om meditatie/ verlichting op te geven om verlichting te bereiken.
Geef gewoon over aan de willekeur van het geheel.
(wat geen willekeur is, maar gewoon zo lijkt)

Ik moet stoppen met focussen op wat ik niet wil voelen ! Accepteer alles.

15:00

Moet opeens aan de uitspraak van Eckhart denken:
“Ik kan niet meer leven met mijzelf”
Ben de strijd, het analyseren, wat wel en niet hoort, helemaal zat. Ben er klaar mee, is toch allemaal onzin. (Ook Katie was vanuit een ernstige depressie tot inzicht gekomen)

Geplaatst op

Elke fase heeft zijn eigen regels

Heb gister nogal wat getikt tijdens de wandeling, zelfs tijdens de zitmeditatie vanochtend. Ik schrijf/ tik het gelijk in mijn telefoon zodat ik niet ga proberen een gedachte vast te houden:

Het gaat niet om iets snappen, om iets te begrijpen, om mij over te geven aan iets, om mij in het hiernu te begeven, om mijn werkelijke ik te vinden, of wat voor onzin dan ook. Het gaat erom dat ik besef dat het allemaal onzin is, dat ik alleen kan blokkeren en onderdrukken en dat ik die hele “IK” die ik gecreëerd heb helemaal niet nodig heb !
Dat de hele IK die ik gecreëerd heb om de illusie van controle te creëren juist verantwoordelijk is voor al mijn angsten. Dat die hele IK die ik gecreëerd heb niks kan doen, behalve saboteren. Dat IK niks te kiezen heeft. Heel die IK creëren is gewoon onzinnig. Het is onzinnig om met die IK dan die IK te observeren en proberen te snappen, er valt niks te snappen, ik weet alles al.
Kortom ik moet heel die IK loslaten en beseffen dat ik er niks aan heb en dus niet nodig heb. Alles gaat vanzelf. Het enige wat ik al die tijd gedaan heb is met die gecreëerde IK diezelfde “IK” proberen te begrijpen.

Die IK kan alleen maar problemen scheppen, het kwaad. We zijn van nature goed en proberen de wereld mooier en beter te maken.
Maar dat kunnen we niet, we kunnen de wereld alleen slechter maken, het kwaad creëren door te onderdrukken en/of te blokkeren. Laat het universum zijn werk doen, heb vertrouwen in het goddelijke, in het geheel en al het kwaad/slechte uit de wereld zal verdwijnen.
Stop met het streven naar het goede en drijf mee op de rivier van energie van het goddelijke universum. Vecht niet tegen het kwaad, accepteer het en het zal vanzelf verdwijnen, vanzelf in evenwicht komen. Vechten ertegen kan alleen vanuit het creëren van meer kwaad. Zo houd het zichzelf in stand.
Alleen liefde, onvoorwaardelijke liefde, acceptatie, het omarmen, zal het niet meer voeden waardoor het vanzelf verhongerd en ophoud te bestaan. Het kwaad bestaat alleen omdat je blijft oordelen en daarmee blijft voeden. Stop het te voeden en het zal doodgaan van de honger.
Omarm die dood.

Het ego wil nou eenmaal dingen, veroorzaakt gedachten en wil problemen oplossen (Dus niet alle gedachten worden de zelf gecreëerde IK geschapen) Geeft niet, doorzie de illusie zonder er tegen te vechten, vechten ertegen kan alleen vanuit het ego. Streef niet naar een leeg hoofd, of een goed gevoel, streef nergens naar, accepteer en het zal vanzelf gebeuren.
Bemoei je er niet mee 🙂
(Dit kan dus pas als je doorhebt hoe je “niks” kan doen ! Als je je IK en behoefte aan controle hebt opgegeven !)

Het bewustzijn wordt aangetrokken tot het negatieve, tot het probleem. Als klein kind is het bewustzijn dus de hele tijd aangetrokken tot het ego, tot je gedachten die problemen ziet en oplost.
Het bewustzijn gaat dan denken dat het is waar het bewust van is → de problemen → de blokkade → je ego → je gedachten + energie in plaats van “het geheel”.
Omdat het universum uit zichzelf evenwicht creëert moeten problemen dus constant opnieuw ontstaan om te blijven bestaan.
Daarnaast probeer je die energie vast te houden, omdat je denkt dat je die (negatieve) energie bent. (ego+problemen) Maar je weet dat het zal oplossen, weer in evenwicht komt als je niks doet, dus blijf je op zoek naar liefde, geluk, macht en kennis om je (verkeerde) zelf te voeden en probeer je te behouden wat je bent (conservatisme) om je (verkeerde) zelf levend te houden.
Op het moment dat je doorhebt dat je niet bent daar waar je bewust van bent en dus niks meer probeert te doen, kom je vanzelf in evenwicht.

Daarom had ik dus de overtuiging: “Ik moet bewust zijn van mij ego, het voelen, observeren om weg te laten stromen, los te laten “ (wat ook klopt, als in stoppen met vluchten → zwart/wit denken)
Maar omdat ik onbewust nog dacht mijn IK/ mijn ego nodig te hebben (voor controle, voor motivatie) bleef ik in conflict. (bang om los te laten)
Alsof ik met mijn bewustzijn door te focussen op het negatieve en te accepteren het probleem zou oplossen. Een subtiele vorm van controle, proberen te controleren.

Bewustzijn wordt aangetrokken door het negatieve (blokkade). We kunnen dit creëren en versterken en zo dat waar we bewust van zijn sturen cq controleren. (illusie van controle)
Dit proberen we dus ook bij het positieve, maar dat kunnen we niet. We kunnen niks positiefs creëren en het bewustzijn zal zich weer op het negatieve richten (problemen oplossen)
Kan dus alleen trainen overal bewust van te zijn en niet alleen het negatieve. (in dit geval de ego-energie) Dan kan ik ook die rust/ innervrede voelen.
Makkelijker om dan niet te proberen van mijn ego-energie af te komen (“het probleem”) en gewoon te accepteren wat is. Wees gewoon bewust van alles, zonder voorkeur, zonder oordeel.
(laat de focus op het negatieve vallen om dat vervolgens los te laten (die focus) en daardoor bewust te zijn van alles. (dus ook hier er niet tegen vechten)

Daarom zijn er geen regels op te stellen, of adviezen te geven. Sowieso moet iedereen zijn eigen pad bewandelen (ook al is die hetzelfde), maar daarnaast heeft elke fase zijn eigen regels en overtuigingen die losgelaten moeten worden. Dus elk advies werkt alleen in een bepaalde fase en heeft daarnaast het probleem van interpretatie; het is jou verantwoordelijkheid om erachter te komen wat ermee bedoelt wordt.
Daarom is het zo belangrijk dat ik elke avond al die boeken blijf lezen, zodat ik elke keer weer op het advies kwam wat ik op dat moment nodig had om weer een overtuiging los te laten. Sterker nog mijzelf liet aantrekken tot het juiste advies wat ik op dat moment nodig had !
(kwam dan vanzelf op mijn pad door mijn inner-gevoel te volgen)

Moet dus niet focussen met mijn denken en/of gedachten. Dit is via blokkeren en trekt bewustzijn zodat het lijkt alsof ikzelf focus op het probleem. Maar je focust dus op je denken en/of gedachten die zich weer focussen op wat je doet.
Door te kiezen veroorzaak je blokkade/negativiteit wat bewustzijn aantrekt → controle
Bewustzijn denk dat het is waar het zich bewust van is en gelooft dat het het ego/zelf is.
Hierdoor lijkt focussen te gebeuren door het denken, iets wat je doet. Weer een illusie !
Laat dit los en bewustzijn zelf zal zich focussen op wat ik doe.

Kwam net een gedachte binnen dat de leegte die ik soms heb gevoeld, misschien wel bewustzijn is zonder de energie van het leven (mijn ego) ?

Geplaatst op

ego is verslaafd aan het creëren van problemen

Inzichten uit het geheel komen tot je via een gedachte → positief.
Vrije wil → problemen veroorzaken/ blokkeren, het zorgt voor het constant creëren van gedachten. Problemen oplossen geeft hetzelfde gevoel als het krijgen van een inzicht, maar komt voort uit lijden/ blokkeren. Hier leg ik het verband dus ook weer verkeerd. Ik dacht door dingen te doen, door te sturen, door te willen kan ik gedachten krijgen met zulke inzichten.
Dit kan dus niet, weer een poging tot controle. (komt vanzelf, uit zichzelf)

Het ego is dus eigenlijk verslaafd aan het veroorzaken van een goed gevoel en probeert dit zelf te veroorzaken. Daarom probeert het alles te begrijpen, zodat het zelf dat proces kan nabootsen wat een goed gevoel oplevert.
Maar het ego is dus eigenlijk verslaafd aan het creëren van problemen, want dat geeft een doel in het leven, een toekomst met een goed gevoel als het probleem opgelost wordt.

Het is bizar hoe sterk dit mechanisme is, hoe overtuigend. Nog steeds !! heb ik moeite om te accepteren dat het leven probleemloos is.
Maar gaat steeds beter 🙂

Gezien het feit dat seks, of in mijn geval zelfbevrediging, een poging tot controle is heb ik dit ook losgelaten. Nu al meer dan 2 weken. Vooral ’s ochtends vroeg in bed kan de spanning nogal eens opbouwen (zoals alle mannen weten) , maar door gewoon weer meditatief te zijn ebt dat vanzelf weer weg. Merk duidelijk dat de behoefte aan porno kijken uit het ego komt.
Het is natuurlijk een verlengde van de verslaving om een goed gevoel te creëren, met een poging om de energiestromen te controleren.

Geplaatst op

ik ben het universum, zonder oorzaak.

Normaal gesproken kies IK ervoor om te denken, dus blokker IK (mijn energie) om het denken in werking te zetten (via inspanning). (intern een probleem veroorzaken wat het denken triggerd die dan extern een probleem kan oplossen → een bespiegeling van het interne probleem)
Hierdoor denk ik een directe relatie te zien: denken is iets wat IK doe.
Dus als ik nu iets laat gebeuren waarbij ik denken nodig heb (of denk nodig te hebben 🙂 , triggerd dat automatisch een blokkade om mijn gedachten te triggeren wat ik weer als mijn denken zie.
Maar heb al geleerd dat mijn gedachten niet mijn denken is en denken is niet iets wat ik doe, maar gewoon gebeurt. Toch heb ik nog die automatische trigger door de overtuiging dat IK het denken moet activeren om iets uit te voeren. (zoals nu tijdens pilatus)
Weer een automatisme die doorbroken dient te worden.

Dat het ego (incl energie+gedachten) een probleem zou zijn omdat het problemen veroorzaakt is natuurlijk ook een overtuiging, een verband die er eigenlijk niet is wat alleen zo lijkt. Het is alleen mijn overtuiging dat het onbehaaglijke gevoel van het ego een probleem is wat het echte probleem is. Er is immers niks op te lossen 🙂
Echter een overtuiging loslaten lukt niet alleen via het denken of gedachten, je moet het voelen. Op het moment dat je ook daadwerkelijk ervaart dat het zo is, zal je de overtuiging vanzelf loslaten.

Kreeg ook weer een bevestiging waarom het belangrijk is om de boeken van verlichte mensen te blijven lezen. Dit doe ik nog steeds elke nacht (zo’n 15 min) voor het slapen gaan. Lees nu voor de 4e of 5e keer “The book of Nothing” van Osho. Hierin spreekt hij over dat wat veroorzaakt wordt en dat geen oorzaak heeft (caused en uncaused) Dat de bron van wie ik ben geen oorzaak heeft.

Dit triggerde vanochtend tijdens de 45 min zitmeditatie weer een inzicht. Ik denk nog steeds in alles als in oorzaak → gevolg, daarom kan ik nog steeds niet accepteren dat ik verlicht ben. Die inner-vrede zal er zijn als de balans in energie weer is bereikt, is mijn huidige overtuiging. Dit zal vanzelf gebeuren als ik gewoon niks doe. Dit is echter denken in oorzaak → gevolg, begin → eind.

Maar bewustzijn, de bron van wie we zijn heeft geen oorzaak. Het heeft geen begin, geen eind, is eeuwig. Mijn inner-vrede/ liefde/ geluk is geen resultaat van verlichting, niet het gevolg van verlichting. Het is er al, zonder reden, zonder oorzaak, zonder begin, zonder eind. Het is het universum, het is God.

Ik richt mij echter constant op de illusie, op het negatieve, op het zogenaamde probleem, de blokkade, die ik denk te zijn. Maar ik ben niet dat waar ik mij bewust van ben, ik ben dat wat bewust is en zelfs dat niet, ik zal nooit kunnen weten wat ik ben. Ik kan het alleen ervaren zonder het ooit te kunnen begrijpen.
Ik ben het universum, ik ben God, ik ben zonder oorzaak, eeuwig (zonder tijd) en niet te bevatten.

– Ik merk dat ik mij erger aan mensen die willen veranderen, maar daar dan niet voor gaan, zich niet committeren, blijven aankloten. Dit is dus hoe ik mijzelf zie. Ik blijf aankloten, proberen via hoe ik leef, intern dingen te veranderen, te accepteren. Ik durf mij niet te committeren voor 100%.

Geplaatst op

De onwetendheid en beperktheid van mijn ego

Ik irriteer mij nog steeds af en toe aan de domheid van mensen (niet veel meer, maar soms) Dit is mede omdat ik moeite heb te accepteren dat ik slimmer ben. Maar er zit meer achter denk ik.
Ten eerste wordt in de maatschappij “slimmer” beoordeeld als “beter”, dit gaat in tegen mijn weten dat iedereen gelijk is. Moet mij realiseren dat het feit dat ik accepteer dat ik slimmer ben dan anderen niet betekent dat ik accepteer dat ik beter ben. Dat is een overtuiging opgelegd vanuit de maatschappij. Ik moet die overtuiging laten vallen dan zal ik ook zonder moeite kunnen accepteren dat ik slimmer ben.

Maar misschien is wel belangrijker dat ik nog steeds veel probeer te begrijpen, te bevatten via mijn denken, via mijn gedachten. Maar dat gedeelte van het het geheel, dat wat ik denk te zijn, de zelfgecreëerde IK, is eigenlijk heel dom t.o.v. De alwetende wijsheid van het geheel. Dus zou mijn irritatie heel goed een afspiegeling kunnen zijn over de domheid van mijn IK, van mijn ego. De onwetendheid en beperktheid van mijn ego. De domheid van mijn ego, de gedachten die daaruit voorkomen.

Geplaatst op

oorzaak-gevolg denken

Zou de ego-energie die ik voel niks anders dan de constant stromende energieën in mijn lichaam zijn waar ik mij mee identificeer. Dat het niet gaat om die energie letterlijk los te laten zoals bij het pijnlichaam, maar slechts om het loslaten van de identificatie. Dat die energiestromen blijven stromen en samensmelten tot 1 geheel ? Dat alles al in balans is ?
Maar dat ik dat gewoon niet besef ? Niet bewust van ben ?
Of is dat ook weer 1 , identificatie is de onbalans en beide zijn gelijk ?
Worden beide tegelijk losgelaten ?

14:00
“IK” loop alles wat ik doe een reden te geven, alles wat ik doe een doel te geven, te verklaren → onzinnig.
IK kan alleen in oorzaak → gevolg denken, alles wat ik nu doe bepaald wat ik daarna doe, dus probeer ik te controleren wat ik nu doe om zo mijn toekomstpad zelf te bepalen → vrije wil → alleen blokkeren → alleen saboteren → alleen lijden.

Geplaatst op

God is een bespiegeling van onze ware aard

Gisteravond tijdens de zitmeditatie:
IK zit mij maar te focussen op het negatieve, op de blokkade, op de ego-energie, wat ik zie als mijn IK, die ik moet loslaten. Ik zit dus GVD! De hele tijd mijn IK te bevestigen !
Te zeggen dat ik dat ben, ik moet die IK loslaten.
Het gaat nergens over deze paradox !
Er is geen IK, er valt niks los te laten !
Wanneer stop ik nou eens met de illusie om een IK te blijven projecteren, een IK die een vrije wil zou hebben om te blokkeren.
IK moet dus stoppen met blokkeren en zo bevestig ik weer ! De illusie. IK ben constant aan het bevestigen dat ik besta ! Om het daarna los te willen laten, te stoppen met blokkeren.
Maar dat is weer die IK bevestigen !
Wat ik voel is niet echt ! Er is geen IK om los te laten ! Ik blijf maar vasthouden aan de overtuiging dat IK besta, bestaan heb. Het gaat nergens over !
Dat is niet wie ik ben ! Of was !
Er verdwijnt niks !
Jezus !

*Het ego is “een” oorzaak van het denken en daaruit voorkomende gedachten, maar het is niet DE oorzaak. Denken zal altijd op zoek blijven gaan naar oorzaak en gevolg en gedachten veroorzaken. Dit heeft geen oorzaak of wordt niet veroorzaakt, het is zijn aard.

*Overtuigingen zie ik als een product van het denken en bewustwording via gedachten. Oorzaak → gevolg = ego. IK zie dit als een probleem en probeer dit via de oorzaak op te lossen. Vanuit IK dus. Onmogelijk. Het geheel ziet geen problemen.
Maar overtuigingen zijn niet alleen een product van het denken, van het verkeerd verbanden leggen die er niet zijn, stellen van doelen die niet nodig zijn en lijden veroorzaken.
Overtuigingen is dat wat je ervaart, een overtuiging loslaten doe je niet via je denken, maar door je ervaringen. Door te ervaren dat het een illusie is, door het te doen.
Niet IK moet doen, maar het geheel moet gewoon ervaren.

Ik heb geen begin, geen eind. Ik heb geen oorzaak, geen doel, geen reden. Ik ben gewoon. Dit geld ook voor wat ik doe.

*Ik kan wat ik heb gedaan en ga doen alleen beleven via het denken, mijn gedachten. Ik beoordeel en analyseer mijzelf in het verleden en zoek daar naar oorzaken om verbanden te trekken naar de toekomst. (om dit te verklaren, te beïnvloeden, te reproduceren, te beoordelen en te verbeteren)
Dit is dus alleen mogelijk op basis van een zelf gecreëerde IK, een concept van wie ik ben.
Hoe meer ik vooruit ga, hoe meer ik de oorzaak hiervoor bij het denken leg, op basis van mijn gecreëerde IK uit het verleden en in de toekomst. Hoe meer waarde ik aan die IK geef, hoe meer ik eraan blijf vasthouden als dat het is wie ik ben.
(of iig een belangrijk onderdeel van wie ik ben, dat het bepaald wie ik ben !)
Ja, dat is het !
Het denken ziet oorzaak en gevolg, het creëert een IK om dat te analyseren, te verklaren, te begrijpen. Dat probeer ik dan te controleren en zo mijn levenspad te beïnvloeden.
Ik denk dus dat die zelf gecreëerde IK bepaald wie ik ben ! Of ga worden ! (en deze verander ik steeds !) (accepteer dat ik niet kan weten wie ik ben, accepteer mijzelf wat ik ook doe, heb gedaan of nog ga doen)
En daarom is het onmogelijk om mijzelf te analyseren via bewust denken, via gedachten. Ik kan dat nml alleen door een concept van mijzelf te creëren. (en die is veel te simpel om ook maar in de buurt van de werkelijke realiteit te liggen, dus zinloos !)

*Ik denk dat mijn verleden bepaald wie ik nu ben. Maar alles beïnvloed alles. Dus het verleden van het hele universum bepaald wie ik nu ben. Via genen, hormonen, DNA etc, mijn ervaringen, de ervaring van iedereen.
Het zijn niet mijn acties nu die bepalen wat ik zal worden, of die mijn levenspad bepalen. Alles beïnvloed alles en alles is wat mijn levenspad zal bepalen.
Wat voor inkomen ik zal krijgen, het weer, de mensen die ik tegenkom, dingen die op mijn pad komen. Kennis, geluk en liefde de op mijn pad zal komen en de onveranderlijke ik → bewustzijn. Dat wat is zonder oorzaak.
De zon, de maan, het weer, de natuur, mensen, dieren, wat ik doe, alles bepaald mijn levenspad. Wat ik zal ga doen en wie ik zal worden.
Dit kan je niet controleren, is niet maakbaar. Alleen hoe je het ervaart kan je zelf bepalen en de basis hoe je ervaart is zonder oorzaak, onafhankelijk van alles (=gelukg/ liefde) . Het leven bied elke dag tegenslagen en bied elke dag kansen.
Kies voor het leven, kies voor liefde, kies voor overgave, kies voor geen keuze, kies voor geen vrije wil, kies om te stoppen met kiezen.
Alleen het ego trekt negativiteit aan, hierdoor bewustzijn aangetrokken tot negativiteit → de wereld is tegen je.
Kies voor het geheel , voor overgave, voor liefde en bewustzijn zal liefde/geluk aantrekken → de wereld is voor je.
Vertrouw.

*Er zijn ook mensen die zeggen van hun angsten af te komen door hun gedachten niet meer te geloven. Zij zullen hun oude pijnen langzaam loslaten net als ik mijn ego nu (en niet in 1 maand zoals ik). Echter ik ben mijn oude pijnen, mijn angstgevoel kwijtgeraakt door mijn gedachten te geloven.
Dus hier is mijn denken weer primitief en probeert te herhalen wat al eerder heeft gewerkt. Dus probeer ik van mijn ego af te komen door mijn nieuwe gedachten te geloven. Een overtuiging te vervangen met een nieuwe overtuiging. Het ene idee te vervangen met een ander idee.
Dit werkt niet.
Het is puur het feit dat ik het ego niet meer voed dat ik toch langzaam, deze loslaat, door het universum wat uit zichzelf weer in balans komt.
Als ik de illusie daadwerkelijk echt zou doorzien zou het waarschijnlijk net zo heftig en snel zijn geweest als bij mijn oude pijnen. Het is gebrek aan lef, aan commitment, aan het willen doorgronden van dit alles wat me doet vasthouden aan het ego, mijn zelf gecreëerde IK.

*Met dit dagboek heb ik mijzelf nut willen geven, heb ik mijn leven een doel willen geven. Door dit te willen doorgronden en te kunnen uitleggen aan anderen.
Het zou mijn leven nut geven.
Zal moeten accepteren dat het nutteloos is, dat het niet te doorgronden is, niet uit te leggen is. Het is alleen te beleven door het zelf te ervaren.

Iedereen heeft dezelfde overtuigingen en iedereen heeft zijn eigen overtuigingen. Iedereen moet zelf ervaren hoe zijn overtuigingen niet kloppen. Je hoeft in principe alleen de basis te weten: (Katie, Eckhart, Osho, Ingeborg)
– Je gedachten zijn niet echt, niet de realiteit
– Wie je denkt dat je bent is slechts een concept van je denken/gedachten
– De dood is een illusie
– Controle is een illusie
– Angst is een illusie
– Je voelt het verleden en projecteert dat op het nu
– Je projecteert jezelf op anderen en de wereld
– De wereld ben jij zelf
– Je bent zonder oorzaak, zonder begin, zonder eind.
– Ik ben ondoorgrondelijk
– Accepteer dat wat is
– Accepteer het niet-weten, het niet-begrijpen

Vanuit hier zal je het allemaal zelf moeten uitvogelen. En ik moet accepteren dat alles wat IK heb gedaan nutteloos is en altijd nutteloos zal zijn. → bevrijding.
Het is mijn eigen wens en wil om alles, om God, het universum, wie ik ben, te willen doorgronden. Wat gemotiveerd heeft tot dit dagboek en dit spiegelde ik op anderen met het excuus dat het anderen kan helpen.
Dan kan ik wel weer analyseren waarom ik alles wil doorgronden, maar ik ben zonder oorzaak, het denken is zonder oorzaak, het is zijn aard.
Het feit dat ik dit koppel aan mijn ego, is wat het probleem is.
Ik koppel de dingen die ik doe, vanuit een motivatie, vanuit het ego. Maar het analyseren, willen begrijpen, toekomst willen voorspellen, anderen helpen, kennis delen etc zal niet verdwijnen met het ego. Het is de aard van wie we zijn zonder oorzaak.

Pas als je denkt te kunnen sturen, te controleren, wordt het een probleem. (uit motivatie angst of verslaving aan het goede gevoel). Ik heb sinds het verlossen van mijn oude pijnen geen echte angst meer. Het is meer de verslaving willen controleren wat mij motiveert. Het streven naar het goede wat mij in de weg zit.
Ik probeer te streven naar dat wat al is. Onzin 🙂

Wat mij heeft doen vasthouden aan het ego is de wil tot controle en de wil alles te willen doorgronden. Ik was bang (in de vooronderstelling) dat al die mechanismen gemotiveerd waren vanuit het ego. Dat als ik het ego zou loslaten, ik ook al die mechanismen zou loslaten, mijn motivatie zou verdwijnen. Ik was nog steeds in de veronderstelling dat IK! de oorzaak was !
IK was de oorzaak van alle motivatie, van het willen begrijpen, willen analyseren, (willen controleren) willen anderen helpen, kennis te delen etc.
maar dat is niet los te laten, dat is onze aard !
Het heeft geen oorzaak, geen IK die verantwoordelijk is. Het is allemaal zonder oorzaak.

Het gaat niet om de mechanisme zelf, maar om het idee, de overtuiging dat IK daar de oorzaak van ben.
Er is geen oorzaak, geen reden en geen doel, geen begin en geen eind.

Probleem is dat we niet kunnen accepteren iets niet te begrijpen, iets niet zelf in de hand te hebben. Dat we verbanden leggen tussen gebeurtenissen die er helemaal niet zijn en deze als waar aannemen. Dat we niet het onderscheid kunnen maken tussen concepten van de realiteit en de realiteit zelf. Tussen wie we denken te zijn en wie we zijn in de realiteit. Dat wat we ervaren alleen echt lijkt omdat we geloven dat het echt is. En dat IK hier de oorzaak van ben ! Maar dat ben je alleen, dat ervaar je zo, omdat je gelooft dat je dat bent.

We kunnen niet leven zonder begin en eind, zonder oorzaak, zonder controle. Dus creëren we een God voor al deze eigenschappen. God is dus niks anders dan een bespiegeling van wie we zelf zijn, onze ware aard.

Ik ben bewustzijn = Ik ben het universum = Ik ben God

Ik ben zonder oorzaak, zonder reden, zonder doel, zonder begin, zonder eind.
(creatie is een illusie, er is alleen transformatie)

Geplaatst op

De paradox van het loslaten

Nog steeds bang om mij helemaal over te geven aan de slow-motion, aan het lagere levensritme zonder de motivatie van het ego. (→ ook al is dat tijdelijk, een illusie)
Voelt nog steeds alsof het volledig toelaten van mijn levensenergie te intens zal zijn als ik dat niet afrem (waardoor ik blijf vasthouden aan mijn ego, al 2 jaar lang !) , omdat IK dan geen controle meer heb over wat ik doe. Geloof dan in de optie dat ik veel niet meer zal doen als die motivatie wegvalt, alsof mijn leven dan in de soep kan lopen omdat ik mij niet genoeg zou aanpassen aan onze maatschappij. Omdat ik dan nergens meer om geef, waar de rest om geeft.
Waarom lijkt dat zo echt ? Diep van binnen weet ik dat het allemaal onzin is, maar toch durf ik mij daardoor niet volledig over te geven, of die energie toe te laten (stoppen met blokkeren).

Ik probeer nog steeds mijzelf te overtuigen dat het goed is om de controle los te laten. Dit is onmogelijk, zal gewoon in het diepe moeten springen en vertrouwen.

Ik blijf dus mijzelf proberen te overtuigen dat het goed is, probeer mij er nog steeds een voorstelling van te maken om mijzelf het groene licht te geven dat het goed is. Dan geloof ik dat als IK het goed vind, als IK stop met die blokkade na er genoeg vertrouwen in te hebben ontwikkeld, dat IK dan de controle durf los te laten. Maar dat moment zal nooit komen, het denken zal altijd een voorstelling van de toekomst proberen te maken, ons ervoor proberen te beschermen, proberen te begrijpen, mij proberen te overtuigen. Dat is mijn aard !
Het is het idee, dat hij (het ego-> denken die controleert) ook bepaald dat ik los moet laten. De overtuiging dat dat de oorzaak is, dat dat ook de controle heeft ipv slechts een adviesfunctie die je naast je neer kan leggen.

Het is de paradox, het idee, de overtuiging, dat IK los moet laten, de blokkade moet opheffen. Want door dit te geloven geef je het ego juist de controle ipv het te ontnemen !

Het is ook de simpele overtuiging dat als ik mij over geef aan de slow-motion dat dit voor altijd is ipv slechts tijdelijk. Het is weer het simpele brein die de effecten van nu rechtstreeks doortrek naar de toekomst → een illusie.

De overtuiging dat als IK het begrijp, dat IK dan ook weet wat IK moet doen, om los te kunnen laten, de controle op te geven. Weer vast in de paradox.

De overtuiging dat er een reden is dat ik nog niet verlicht ben en dat IK zal weten wanneer ik dat ben, weet dat ik het nog niet ben omdat ik dat nog niet zo voel. En dat IK pas klaar ben als het zover is, ipv andersom. Dat IK achter de oorzaak moet komen waarom IK het nog tegenhoud.
De oorzaak van het ego. Maar net als mijn ware aard heeft het ego geen oorzaak, het is slechts een overtuiging. Er is geen IK die de oorzaak hiervan is, of een IK die bepaald wat ik denk, geloof of ervaar en dus de controle heeft over mijn overtuigingen. Geen IK die de vrije wil heeft en geen IK die die kan opgeven. Geen IK die kan blokkeren, geen IK die dat kan loslaten.
Er is geen oorzaak.

Die IK is slechts een idee van het denken, die de overtuiging heeft dat alles een oorzaak heeft, dat alles een begin heeft en om die behoefte , die overtuiging te voldoen heeft het een (“God” gecreëerd) een Ik gecreëerd die het begin is, die de oorzaak is.
Er is geen begin, geen oorzaak, er is geen IK.

Zoals we een God verzinnen om de wereld te verklaren, een begin te geven, een oorzaak een doel. Zo hebben we ook een IK verzonnen om onszelf te verklaren, een begin te geven, een oorzaak, een doel. IK = God. Beide bestaan niet, beide zijn alles.
Ik = Universum

18:00

Toevallig hoe ik dit nu eindelijk echt besef dat er geen IK is op 1e pinksterdag. Toen het vorige belangrijke inzicht kwam op hemelvaartdag bedacht ik me al dat zoiets zou kunnen gebeuren.

Aan de ene kant is er eigenlijk niks veranderd, alles voelt nog hetzelfde, de ego-energie, alle mechanismen, heb nog dezelfde behoeften; dingen willen begrijpen, kennis willen delen, anderen helpen, relatie etc
Aan de andere kant voelt alles ook anders. Nu als er niks gebeurd met die behoeften, maakt mij dat niet uit. Dat veranderd niks. Wat gebeurt dat gebeurt.
Het enige wat echt anders voelt is dat ik eindelijk klaar ben met zoeken, dat ik niks meer hoef te doen. Er is niemand meer die wat kan doen haha 🙂
Al die tijd heb ik geleefd alsof er geen IK was, maar bleef zoeken naar wat ik wilde vinden en legde verbanden die er niet waren en dacht dat er van alles moest gebeuren.
Maar nu niet meer, ben nu klaar, ben klaar met zoeken. Voel nog steeds mijn ego, maar het heeft geen macht meer, geen controle. Wel invloed, maar niet bepalend. Alles bepaald.
Klaar met zoeken naar de ware aard van ons bestaan.
De heilige geest heb ik eindelijk ontvangen hahahahah 😉

Geplaatst op

weinig veranderd

Slaap al een tijdje echt maar 6 uur per nacht ofzo. Ben de wekker maar weer om 7:00 gaan zetten. Meer tijd om overdag dingen te doen, makkelijker om dan over te geven aan dit lagere levensritme.

Verder weinig veranderd, al voel ik nu idd wel een soort van vrede, vrede met wat is. Blij dat de zoektocht over is. Maar wat dat betreft voel ik mij wel al heel lang goed. Heb altijd zin om op te staan en zin in de dag. Eerst omdat ik mij goed voelde over waar ik heen ging en nu nog steeds. Maar dat komt omdat ik al heel overtuigd was dat het zou lukken, dus wat dat betreft voelde het altijd al goed. Maar nu ik alle antwoorden heb voelt het gewoon extra vredig, het verstrekt gewoon het gevoel wat ik al had op dat gebied.
Voelde vanochtend tijdens de meditatie (blijf nodig om te trainen) weer echt hoe ik even zonder binding met het lichaam was. Het was slechts vaag aanwezig op de achtergrond en dan alleen de delen die op iets steunden, zoals mijn voeten, kont en hand. Heel apart, maar voelt goed. Heb in die 45 min nog amper gedachten.