Categorie: Dagboek 6

Geplaatst op

De wereld ben jezelf

Omdat er alleen het ego en het geheel is, geheel = de hele wereld/universum, probeert het ego eigenlijk het hele universum te controleren, te beïnvloeden.
Het probeert het lichaam te sturen, het denken, het “ik ben” en daarnaast zijn omgeving, anderen. Het probeert anderen te overtuigen zoals het ook zichzelf (“ik-beeld”) probeert te overtuigen. Omdat er geen verschil is tussen “IK” en “anderen”, is hoe je de wereld ziet hetzelfde als hoe je jezelf ziet.

Hoe je de wereld probeert te helpen, te verbeteren is hoe je jezelf probeert te verbeteren, te helpen.
Hoe je de wereld vertrouwt, is hoe je jezelf vertrouwt. De tekortkomingen die je in de wereld ziet zijn je eigen tekortkomingen. Je ergert je niet aan de wereld, je ergert je aan jezelf.
Dat we de wereld willen begrijpen en willen ordenen is een bespiegeling hoe we onszelf willen begrijpen. De liefde die we zoeken bij anderen is dus alleen bij onszelf te vinden.

Er zijn geen anderen, je bent een geheel, jij bent de wereld.

Geplaatst op

proberen niet-te-doen

Nadat ik gisteravond mijn comedies had gekeken was ik van plan de tv uit te zetten en een boek te gaan lezen, iets kriebelde en zei me dat ik wat op tv moest kijken. Na een tijdje zoeken kwam ik op een film op net8 over de schizofrene professor Nask. De film was een hint naar hoe de hele mensheid schizofreen is, hoe we niet in staat zijn onze ideeën/ gedachten te onderscheiden van de realiteit. Toch mooi hoe ik naar zoiets getrokken werd en hierdoor nog eens gewezen werd op mijn eigen schizofrenie.

Als ik mijn dag begin kom ik door mijn dromen en gedurende de dag in “het doen” van het ego. Dan komt de reactie dat ik “niet-doen” moet worden en dan ga ik dat letterlijk nemen en heb geen zin meer om dingen te doen. (en ga dus tv kijken, internetten, enzo) Zo blijf ik vastzitten in de loop van “doen” , want proberen “niet-doen” is gewoon hetzelfde als “doen”.
Alleen door je over te geven kan je mee gaan drijven op de rivier van energie van het univsersum. (en dat is dus niet iets wat je kan “doen”)
Elke poging om iets te doen, niet-te-doen, te voelen, niet-te-voelen, te begrijpen, te vinden, houd een erkenning van het ego in en dus het vasthouden aan dat idee.

Geplaatst op

Toekomst voorspellen

Gister tijdens het wandelen (zonder loge) werd ik mij bewust van iets:

Het geheel kan soms bewust worden van de richting die het opgaat (de toekomst). Dit komt tot mij via een gedachte. Dan kan je dat moment de hele tijd proberen het te accepteren of juist niet. (mijn lot veranderen)

Het denken probeert echter ook een eigen richting te verzinnen in de hoop dat de rivier van (levens) energie dan ook die kant op zal gaan (proberen te sturen → controle)
Dat kan uiteraard niet.

Daarnaast probeert het ego ook zelf de toekomst te voorspellen. Dus ipv soms (spontaan) bewust te worden/ zijn van de richting die je opgaat vanuit het geheel, probeert het ego dit ook weer te controleren en zelf de toekomst te voorspellen. (constant patronen te zien/ontdekken)

Geplaatst op

Intentie

Gisteren tijdens de wandeling:
Ik krijg een gedachte over wat ik ga doen of wil doen of waarschijnlijk ga doen. (de gedachte is dus het resultaat van dat wat al in beweging is) dan koppelt het ego zijn valse hoop aan die gebeurtenis. Het ego zit in de staat van: “Ik wil dit niet voelen nu, (ik wil geluk/liefde voelen) als ik dat straks doe of dat gebeurt “dan voel ik mij weer goed”. Maar die 2 dingen hebben niks met elkaar te maken. Het denkt dat als de gedachte over de toekomst waar wordt, dat alles dan goed is.
Als de pad van de rivier (je (nabije) toekomst) veranderd bv door nieuwe ervaringen of informatie, dan gebeurd nog steeds wat gebeurd. (vasthouden aan je oorspronkelijke intentie gaat dan tegen de stroom van de rivier in en veroorzaakt dan juist stress en lijden, het is dus een constant aanpassen) Daar heb je geen controle over en is ook niet belangrijk. Je hebt immers alles al wat je nodig hebt.

Geplaatst op

bewust worden is geen voelen

Ik moet niet de fout maken dat ik “bewust worden” interpreteer als voelen en daarmee kan volgen hoe de dingen gaan/ hoe ze werken.
Hoe het geheel leeft.
En dus weer begrijpen.
Niet de fout maken dat “bewust worden” interpreteer als dat ik gedachten nodig heb zodat ik weet wat mijn volgende stap zal zijn → vertrouwen

Geplaatst op

aanvaarden van mijn lot

Ik kan mijzelf niet helpen, het gaat zoals het gaat.

Daarmee is het geheel alwetend en de informatie waar ik mij bewust van ben via gedachten is slechts een fractie van die informatie, dat ook uit het geheel komt.
Waarom proberen beslissingen te nemen op basis van een fractie van de beschikbare informatie ? Ipv op basis van alle informatie. Waarom proberen beslissingen te nemen op basis van dualiteit in een non-duale realiteit ?
Ik kan mijzelf alleen maar saboteren, blokkeren en/of onderdrukken. Dit zal altijd negatiever zijn dan het aanvaarden van mijn lot, aanvaarden waar de rivier mij heen brengt.

Geplaatst op

het ego als ouder

Onbewust denk ik het ego nodig te hebben als moraal kompas, terwijl het juist de oorzaak is voor alle ellende in de wereld en mij afsnijd van de liefde waaruit onze levensenergie bestaat en dus verantwoordelijk is voor al het slechte in mijn leven.
(maar ik vergeef het hem 😉

Denk nog steeds mijn ego nodig te hebben om alles wat ik doe als goed of slecht te bestempelen. Ik gebruik mijn ego als vervanging voor mijn ouders als kind zijnde. Als kind is het de taak van mijn ouders om alle informatie die ze hebben over te dragen aan mij en mij sociaal wenselijk gedrag te leren. Dit kan alleen vanuit de dualiteit van woorden, dus dit is goed en dit is slecht. Ik zie hier geen andere oplossing voor trouwens.
Het ego is dus als een ouder die mij (het kind) vertelt wat ik moet doen, (dit is volgens mij de theorie van een date van mij) wat goed en slecht is.
Beetje kansloos gezien het is op basis van die informatie die ik zelf al heb, zelfs slechts een fractie daarvan.
Omdat het ego alleen het geheel kan zien, ziet het dus geen verschil tussen anderen en mij en probeert het weer de behoefte van het kind-zijn, de behoefte die ik vroeger had, nu te vervullen.
Bizar eigenlijk en slaat nergens op 🙂

Geplaatst op

energie entiteit

Nog steeds denk ik het ego nodig te hebben om beslissingen te nemen, over wat ik ga doen, behoor te doen, om de toekomst te voorspellen als in:
– wat moet ik vandaag allemaal doen, wat moet er gebeuren
– waar moet ik mij op voorbereiden
nog steeds niet genoeg vertrouwen in mijzelf , in het geheel.

Voelt ook weer alsof er een energie-entiteit dat gebonden is aan mij (mijn lichaam of wat dan ook), maar zich alleen in de voorste helft begeeft, de voorstel helft van mijn hoofd en keel (boven schouders) Van nature wil dit naar binnen stromen, maar dit hou ik dus tegen/onderdruk ik → ego.

Als mijn bewustzijn vastgeplakt zit aan deze energie-entiteit waarvan het dus voelt dat het afgescheiden is, voor mij is, zich voor mij begeeft en ik mij daar op concentreer, dan stopt mijn ademhaling en voelt het als ik dood zou gaan als ik dat zou volhouden. Alsof het ego verantwoordelijk is voor het feit dat ik leef, ik adem haal.
(zou dat met meditatie, concentratie op ademhaling te maken hebben ? )
Als ik mij op die energie-entiteit concentreer (door te voelen) en toelaat dat het “naar binnen” stroomt, dat hierdoor mijn adem stokt.
Uiteraard neemt de reflex het dan over.
Als ik dat een tijdje volhoud door te concentreren op die energie-bal/strook en die niet de ademhaling laat overnemen, maar vertrouwen op mijn reflex. Dan voelt het alsof mijn bewustzijn het dan langzaam kan loslaten en de energie naar binnen stroomt en verspreid.

Waarschijnlijk kan het ego, “dat idee”, die energie-bal pas loslaten als ik ervan overtuigd ben dat ik het ego nergens voor nodig heb en het mij alleen kan saboteren, kan onderdrukken.

Geplaatst op

Het enige wat er mis is, is te denken dat er wat mis is

Nog steeds denk ik het ego nodig te hebben om mijn leven te sturen. Ik heb geen stress meer, nooit meer beledigd, geen angst gevoelens meer, heb elke dag zin om op te staan, ook op maandag ;-). Maw ik heb eigenlijk geen echte conflicten meer in mijn leven, geen echte dingen meer die ik wil, alles is goed. Ik drijf dus praktisch mee op de rivier van het leven, maar ondanks dat denk ik het ego nog steeds nodig te hebben om beslissingen te maken, om mijn leven bij te sturen of niet eens dat. Niet eens zozeer bijsturen, maar om het richting te geven.

Ik loop weer tegen een belangrijke weerstand op. Om die laatste vorm van controle op te geven. Het is heel raar om te leven zonder doel, te leven zonder motivatie (vanuit het ego) , zonder te bepalen of iets goed of slecht is, om alles maar op zijn beloop te laten en dus maar vertrouwen op het geheel.
Dit ondanks dat ik weet dat het ego en de daarmee samenhangende behoefte aan controle alleen maar kan saboteren, voor negativiteit kan zorgen, door te onderdrukken. (blijdschap en vreugde, geluk etc is niks anders dan een moment waarin je ego er niet is omdat het zijn “doel” heeft bereikt → daarna gaat het weer een nieuw doel verzinnen en begint alles weer van voor af aan)

Het enige wat er mis is, is te denken dat er wat mis is.

Maar die overtuiging dat ik die motivatie nodig heb, die motivatie vanuit het ego om te leven, om het richting te geven is er nog steeds. Wat neer komt op: “ik moet wat doen om mij gelukkig te voelen”.
Ik heb echt nog steeds het idee dat als die motivatie wegvalt ik dan stil val ofzo, dat ik dan niet meer in beweging zou komen ofzo. Weird !

Geplaatst op

Alleen het ego kan bewust zijn van het concept ego

Het feit dat ik stop met ademhalen als ik mij alleen bewust ben van het ego-energie, doet mij denken aan dat boeddhisme verhaal over 3 leerlingen die moeten stilstaan als hun meester dat zegt en dan in een greppel moeten stilstaan (terwijl de meester onwetend binnen zit). Dan begint water de greppel in te stromen en klimt de eerste snel uit de greppel, de 2e op het laatste moment en de 3e blijft staan en wordt nadat hij stopt met ademen alsnog gered door zijn meester, waarna hij verlicht is. Vraag mij af of ze op deze situatie doelen, of ziet mijn denken weer verbanden die er niet zijn ? (alhoewel het eigenlijk niet uitmaakt)

Ik merk dat het helpt als ik mij tijdens meditatie puur bewust wordt van de lucht die in- en uitstroomt door mijn ademhaling en dus niet van mijn lichaam dat ademhaalt. Zou ik onbewust echt denken dat ik het ego nodig heb om adem te halen ? Vraag mij af in hoeverre deze connectie is gemaakt door alle meditatie door op mijn ademhaling te concentreren. Het lijkt mij daarom belangrijk (en dat doe ik al een tijd) mij nergens op te concentreren (op niks, op alles) , gewoon bewustzijn.

Ook lastig is, is het feit dat ik vanuit dualiteit blijf leven, voelen. Op zoek naar verlichting, mijn ware zelf. Maar dan zoek je het niet-ego en erken je dus het ego. Zoeken naar je ware zelf is zoeken naar je identiteit en illusie. Zoeken naar verlichting is zoeken vanuit je ego.

Alleen door volledige overgave aan het geheel, volledig loslaten van controle, volledig loslaten van “willen”, volledig loslaten van “willen weten wat ik kan verwachten”.
Het is moeilijk om alles te accepteren zoals het is, als ik zo op zoek ben naar verlichting. Moeilijk om het ego te accepteren en gewoon te laten zijn, terwijl ik weet wat mogelijk zou kunnen zijn.
Blijf in die paradox vastzitten dat “ik wil wat mogelijk is, ik wil verlichting” en het feit dat dit willen juist dat is wat mij afsnijd van het geheel en het ego in stand houd. Ervoor zorgt dat ik denk het ego nodig te hebben.

Gewoon bewust zijn van het geheel en het ego. Het ego is immers een concept, een idee, zolang ik mij daar bewust van ben leef ik nog vanuit het ego. Alleen het ego kan bewust zijn van het concept ego. Voor het geheel is er alleen het geheel, gewoon zijn.

17:00
Het is echt een mooie zomerdag en heb net 2,5 uur in het baleibos gewandeld. Daar kreeg ik opeens weer een versie van de gedachte die allemaal op hetzelfde neerkomt:

Het ego denkt dat hij afgescheiden is van het geheel en in feite is dat zo, want zo voelt het, zo gedraagt het zich (reageren wij) en dus lijkt het echt, alsof het echt bestaat. Maar feitelijk kan dat helemaal niet, het ego is natuurlijk ook gewoon een onderdeel van het geheel. Alleen het ego denkt dat hij afgescheiden is, het is slechts een idee, een overtuiging, die echt voelt maar helemaal niet waar is.
Het enige wat ik kan doen is dat (waan) idee laten vallen, die overtuiging laten vallen. Iets wat feitelijk niet bestaat, geen onderdeel is van de realiteit. Ik kan dus niet letterlijk wat laten vallen, of loslaten of proberen onderdeel te laten worden van het geheel of wat dan ook. Elke poging daartoe houd namelijk erkenning van het (waan) idee in dat het ego afgescheiden is van het geheel, erkenning van die overtuiging.

Dit hele dagboek en alles wat er geschreven wordt over het laten vallen van je ego, een worden met het geheel is allemaal grote onzin, want om dat te kunnen moet je eerst erkennen dat het ego bestaat en afgescheiden is/voelt. En dat is nou juist het probleem HAHAHAHA.

Wat een waanzin allemaal :-))
Wederom: Het is echt allemaal onzin: ALLES !!