Categorie: Dagboek 5

Geplaatst op

nazi-misdaden

Het is niet alleen belangrijk om je eigen gedachten niet te geloven, het is ook belangrijk de gedachten van anderen niet te geloven. Je wilt zo graag het juiste doen, dat zelfs als je je eigen gedachten niet geloofd, je soms die van anderen gaat geloven over goed en kwaad.
Maar het juiste doen is een illusie, een bedacht iets. Het kan alleen bestaan in dualiteit, in strijd, in lijden. Het enige juiste dat je kan doen is de ballen hebben om je gedachten niet te geloven, je controle op te geven, je angsten omarmen en loslaten, de dood (van je ego) te accepteren.

Ik heb net “De duisternis tegemoet” gelezen van Gitta Sereny en daarin komt duidelijk naar voren hoe nazi-misdaden alleen konden gebeuren door de “angst voor de dood”.
Doordat zwakkelingen onder dwang van hun angst (en de gedachten die dat voortbrengt) ervoor kiezen om te handelen naar die angst en voor zichzelf kiezen ipv het “juiste” te doen.
Op het einde van het boek komt duidelijk naar voren hoe onze gedachten proberen ons te beschermen maar daar in feite ons te gronde richten. Franz Stangl (nazi-officier die een vernietigingskamp leidde) heeft om zijn eigen hachje te redden en uit angst om te falen, afgewezen te worden, het onbegrijpelijk gedaan. Meegewerkt aan het doden van miljoenen joden.

Hij werd afgewezen door zijn vader, die hem een nietsnut noemde. Dus hij wilde koste wat het kost goed zijn in wat hij deed om maar niet afgewezen te worden. Hij was te zwak, te weinig zelfvertrouwen om hier doorheen te prikken. Ook hier weer die angst die er bijna voor zorgde , of heeft er half voor gezorgd dat zijn vrouw hem daardoor juist afwees. Juist door wat hij deed vanuit angst om afgewezen te worden.

Telkens komt in het boek naar voren hoe ons denken al zijn eigen acties constant rationaliseert. Zelfs in de ergst mogelijk denkbare situaties. Dit kan dus heel ver gaan. Het denken beschermt ons dan niet van de realiteit zoals in het boek lijkt, maar tegen zijn eigen handelen die dat veroorzaakt heeft. Dat is kromme eraan, dat het ook echt een beschermingsmechanisme kan zijn. Op het moment dat Stangl de hoop (Valse Hoop) heeft opgegeven, zijn zegje heeft gedaan, sterft hij aan een hartaanval.
Of eerder, nee, het is eigenlijk juist de stress van zijn gedachten over wat hij gedaan heeft wat hem dood. Zijn lichaam kan de angst/stress van het denken niet meer aan en zijn hart stopt er mee. Geen hoop meer. Het denken probeert je dus alleen te beschermen tegen zichzelf.

De schrijfster, Gitta Sereny, is goed en haalt veel naar boven. Ze mist echter zijn reden om te vluchten, nml het helpen van zijn vrouw. Hij had al opgegeven zichzelf nog te kunnen helpen, maar had alleen nog de kracht zijn vrouw te helpen. Maar op zich heeft ze gelijk, het was allemaal niet gebeurd als de mensen de ballen hadden gehad er niet aan mee te werken. Indirect hebben miljoenen mensen uit pure zelfbescherming meegewerkt aan deze massamoord omdat ze niet hun eigen verantwoordelijk durfden te nemen. Zo kan het dat in oorlogstijd in het leger zo’n situatie kon ontstaan, 1 man van boven beslist en de rest durft door de situatie geen verantwoordelijk te nemen. Befel ist Befel.

Geloof zou moraal moeten brengen, maar is juist de oorzaak van het gebrek aan moraal onder de meeste omstandigheden. Ook in dat boek komt dat duidelijk naar voren. Ook hier wordt achteraf alles weer gerationaliseerd.
Wat ik echter niet snap n.a.v. Dit boek is dat men zo boos is op de nazi’s die hier aan mee hebben gewerkt, ze geloven kennelijk niet dat het uit zelfbehoud was. In onze ogen was dat het ook niet, maar in hun ogen was het dat wel.
(al zal Stangl later wel zichzelf de schuld geven. Toen hij zijn woedeaanvallen kreeg tov domme mensen en de opmerking maakte “ze zijn ze vergeten te euthanaseren”. Hier was hij natuurlijk kwaad op zichzelf dat hij zo dom had kunnen zijn en dus verdiende geeuthanaseerd te worden om uit zijn lijden te worden verlost. Hij was kwaad geworden op zijn eigen zwakheid, omdat hij geen “nee” had durven zeggen)

Maar al die duizenden Joden die uit zogenaamde zelfbehoud, om die zeer minieme kans (want dat was het!) om te overleven hebben meegewerkt aan dat vernietigingskamp en dus medeverantwoordelijk voor de massamoord op al die miljoenen Joden. Kennelijk kunnen mensen dat wel begrijpen. (Ik niet)
Het viel mij op dat de Joden zelfs niet al te boos waren op “de verklikkers” in het kamp. Normaal het ergste wat men kan doen, in feite erger dan wat nazi Stangl heeft gedaan. Maar daar zijn ze dan niet boos op, omdat ze begrijpen dat ze dat deden om te overleven, om hun eigen hachje te redden.
Ze deden dat zelf ook, ze verraden miljoenen soortgenoten of lotgenoten uit zelfbehoud en kwaad zijn op de verklikkers zou kwaad zijn op zichzelf en dat waren ze niet.

Een van de overlevenden zei ook dat je alleen kon overleven met een bepaalde instelling, een sterke wil om te overleven. Zo sterk dat je bereid bent om iedereen te verraden uit zelfbehoud. Mee te werken aan massamoord om zelf een minieme kans te houden om te overleven, of gewoon een paar dagen langer te leven. Hier vanuit mijn ligstoel in de zon in een resort in Egypte kan ik mij niet voorstellen dat te kunnen doen. En gezien de verhalen waren er ook maar weinig mensen daartoe bereid, maar het gebeurde wel en dat maakt ze in mijn ogen net zo fout als Stangl zelf, ook al hebben ze het alleen maar gedaan uit overlevingsinstinct (wie weet wat dat bij mij zou zo doen in zo’n situatie, zeker als ik nog niet had nagedacht en geloofd in eigen verantwoordelijkheid. Dus ik kan het ze niet kwalijk nemen, maar dat geld ook voor Stangl)
Maar eigen verantwoordelijkheid is de enige manier om al het lijden uit de wereld te helpen !

Het doorbreken van de illusie van het denken dat ons probeert te beschermen tegen zichzelf. (→ de angst voor de dood)

11:30

Waarom koppel ik mijn gedachten eigenlijk zo direct aan het ego ? Ja, je hebt de viceuze cirkel tussen de emoties die je voelt (energie) en de gedachten die dat veroorzaakt en daarmee het ego weer voed.
Maar als ik mijn gedachten niet geloof zal het het ego niet meer voeden. Als ik niet meer reageer op de emoties die ik voel zal het geen gedachten produceren. Verlicht zijn is “niks”, “leegte”, “niet-denken”, maar dat betekent niet dat er helemaal geen gedachten meer zijn, of dat gedachten zelf het probleem zijn. Het probleem begint pas het feit dat je je gedachten geloofd. En daar is onze vrije wil. We hebben de vrije wil om onze gedachten te geloven of niet. De rest is een illusie van controle.
Dus als je dan iets wil doen, dan is dat het enige wat je kan doen, je gedachten niet geloven.
(eigenlijk geen “doen”, maar weer een “niet-doen”)

Ik moet wat voelen ?

Geen idee, misschien zijn er vele situaties waarbij het lijkt alsof ik niks voel. (dat wat lijkt alsof ik niet meer besta)

Ook vreemd is de bevestiging die ik mij de hele tijd geef en nodig heb. Constant bevestiging van mijzelf nodig dat het goed is.
→ zal wel door overwinning angst/pijnlichaam komen toen ik dat de hele tijd deed, tegen mijzelf zei.

20:00

Het is bizar, ondanks alles wat ik weet, doe ik dit hele proces nog steeds vanuit mijn “IK”, mijn “zelf”.
Ik moet niet reageren op mijn emoties
Ik moet ze loslaten
Ik moet geen gedachten meer hebben
Ik moet mijn gedachten niet meer geloven
Ik moet dit en dat voelen
Ik moet dit en dat uitvogelen, begrijpen, voelen hoe het zit.

Maar het belangrijkste, de kern, is die angst voor de dood, die identificatie met het zelf en dat niet los durven laten.(en ook gewoonweg nog niet snappen of willen snappen, omdat alles proberen te begrijpen nou ook eenmaal leuk is, het is het enige doel dat ik nog echt heb, die er toe doet. Leven zonder doel is nog zo onwerkelijk)

Het gaat dus in de kern dus eigenlijk om je identificatie los te laten met je gedachten, gevoelens, lichaam, reacties in jezelf en op externe dingen. (→ weer die dualiteit)
Je kan je gedachten niet stoppen, je emoties niet niet laten reageren, of je lichaam besturen zoals je wil. Je kan alleen kiezen om een gedachte te geloven of niet, om je te identificeren met een zelf of niet. Al het andere is een illusie van controle (uit angst)
(en nu niet proberen: “Ik moet me niet met mijzelf identificeren”-> vast in een paradox)

Wees bewust.

Geplaatst op

ego mechanisme

Je voelt het onbehagelijke gevoel van je emoties en denkt daardoor dat er wat mis is, dat je wat fout hebt gedaan. Dan komt het denken in actie en gaat een oorzaak verzinnen, iets wat je fout hebt gedaan, of niet-goed genoeg.
Dan gaat het denken het rationaliseren om het probleem op te lossen, het gaat redenen bedenken om het probleem wat het zelf heeft veroorzaakt (→ dat wat je niet goed genoeg hebt gedaan, of fout hebt gedaan) weer te niet te doen en dus redenen dat wat je fout hebt gedaan, toch juist was. Als je dat is gelukt voel je je weer even goed.
Maar de emoties blijven uiteraard en dus zal je blijven twijfelen of het nou fout was of niet , of wat je dan fout hebt gedaan → stress.

Geplaatst op

alter-ego = ego en blijf dat een functie geven

Heb net het boek “Karen, de vrouw met 17 persoonlijkheden” van Richard Baer uit. Gaat om een vrouw die vanaf baby zijnde zwaar wordt mishandelt, misbruikt en gemarteld, verkracht wordt etc. Ze ontwikkelt 17 alter-ego’s om dit het hoofd te bieden en de realiteit aan te kunnen.
Het verhaal lijkt te zeggen dat ze van baby af aan geen liefde heeft gekend, maar het toch overleefd. Blijft de vraag of een baby dan wel echt liefde nodig heeft (wat nu algemeen wordt aangenomen, de basis zou zijn voor onze oude pijnen), misschien is aanraking gewoon voldoende ? Maar ja, gezond zal je er niet uitkomen natuurlijk.

Het aparte aan dit verhaal is, dat het hele verhaal van haar alter-ego’s direct te spiegelen is op ons ego. Het is een beschermingsmechanisme om ons te beschermen tegen de realiteit die we anders niet aankunnen (denken niet aan te kunnen) Alhoewel het ongelofelijk is hoe deze vrouw dit heeft overleefd, hebben haar overlevingsmechanismen er ook voor gezorgd dat het misbruik haar hele jeugd en later haar huwelijk juist in stand bleef. Dus hoewel het haar heeft helpen overleven, heeft het ook het lijden in stand gehouden, het heeft de daders beschermt die daardoor hun gang konden blijven gaan. Ook zij heeft alles zelf gedaan en zelf uitgevogeld hoe het mechanisme van haar alter-ego’s werkt. Elk alter ego heeft zijn eigen functie om haar tegen de pijn te beschermen.

Ook een belangrijke overeenkomst is het feit hoe zo’n alter-ego haar probeert te beschermen, maar er ook voor zorgt dat ze niet verder kan groeien. Dat werkt precies hetzelfde als bij ons ego. Geestelijk blijven we steken op een jaar of 12 en blijven ons hele leven kinderen op zoek naar liefde, erkenning, aandacht, speciaal zijn etc. Alleen ons lichaam wordt ouder.
Ik zie spirituele groei als het volwassen worden van ons denken. In feite zijn we natuurlijk al volwassen, maar durven we ons kind-zijn , onze identiteit niet los te laten. Grappig ook dat elke keer als ze een alter-ego integreert ze de wereld anders gaat zien, ook de gevoeligheid voor geluid en licht dat erbij hoort.

De angsten die de vrouw in het boek uit over het integreren van haar alter-ego’s zijn precies hetzelfde als waarom wij onze ego intact houden. Uit angst, bescherming, bang voor wat er gebeurd als we al die pijn of onbehagen maar gewoon toelaten, als we geen “hulp” meer krijgen.

Gister schreef ik in mijn telefoon hierover, vlak nadat ik het boek uit had:
– ik blijf mijn ego net als een alter-ego een functie geven, ik weet wel dat ik dat (ego) niet ben, maar koppel het aan mijn gedachten en zie het als mijn verbinding met het verleden en toekomst, dat ik nodig heb voor mijn functioneren. Vroeger had het een functie, je beschermen, maar dat is nu niet meer nodig, je bent immers geen baby meer. Ik denk dat ik het nog aan mijn gedachten koppel, maar gedachten zijn niet aan het ego gekoppeld. Ze komen zowel uit het geheel als het ego. Veruit de meeste uit het ego dat constant bang is voor het hiernu, de realiteit. Maar ze komen ook uit het geheel dat tot inzicht komt.
Ik moet dus echt gaan beseffen dat het ego zelf nutteloos is. Maar dat het niet hetzelfde is als mijn gedachten of de oorzaak ervan, al lijkt dat soms zo. Het is echt alleen opgeslagen energie gecreëerd door gedachten uit het verleden. Het zijn dus niet echt de herinneringen zelf die ik kwijt raak. (ook al lijkt dat wel eens zo in de leegte die ik soms kort voel)
Ik verlies dus niks (of alles haha) (geen functies ofzo)

Nog wat gedachten die ik afgelopen week in mijn telefoon heb gezet:

Moet niet eens meer proberen alleen te voelen, dat is doen via ego → controlere
Moet gedachten niet zien als een andere tijdsdimensie, is ook hiernu.
Ik probeer als ik vastgeplakt zit aan de wegstromende ego-energie en het allemaal begint samen te trekken, los te laten door iets anders te voelen, als het ware over te stappen om van iets anders bewust te zijn om dat los te kunnen laten. Maar dat kan natuurlijk niet, er is niks. Dus laat alles los en omarm de leegte.
Concentreren op niks of alles of ademhaling is doen. Wees bewust van niks of alles.
Volgens mij moet ik beseffen dat ik het ego niet nodig heb om met de externe wereld en in contact te staan. Ik zie mijzelf nog als een aparte entiteit tov de wereld/anderen.

Toch raar dat na alles wat ik weet, nadat ik een jaar geleden al opschreef dat het bestaan, het ego nutteloos is, dat ik er nog steeds functies aan toeschrijf. Dat ik nog steeds de nutteloosheid van zijn bestaan niet erken ! (net als de alter-ego’s die al lang geen functie meer hadden en toch haar bleven verwonden)

Geplaatst op

Alles begint bij het wensen van dingen

Naast dat ik gedachten koppel aan het ego, koppel ik ook doen en willen aan het ego. Alhoewel het ego veel van deze dingen triggerd is het niet daadwerkelijk de oorzaak. De oorzaak ligt in mijn wensen, de dingen die ik wil.

Zoals Karen in het boek “17 persoonlijkheden” uitlegd, het begint met een “wens”. Een alter-ego , een ego is geboren uit een wens. Het ego gaat dan daarmee aan de slag, creëert een beschermingsmechanisme, gaat op zoek naar liefde, geluk, kennis. Het begint echt bij de wens:
– Ik wil niet bang zijn, angst voelen
– ik wil geen onbehagen voelen
– ik wil niet moe zijn
– ik wil niks fout doen
– ik wil gelukkig zijn
– ik wil verlicht zijn

het is de wens wat de oorzaak is, niet het ego, die komt daarna pas. Die wens komt dus niet uit het ego, het beschermingsmechanisme komt uit het ego. Het ego gaat dan dingen willen om die wens proberen te vervullen.

Osho:
So many people come to me and they ask: “how to stop tought”. They want to stop the thoughts directly. They cannot be stopped. Thought exist because desire exists. Unless you understand desire and drop desire, you will not be able to drop thoughts, because thoughts aree byproducts.
First the desire comes in. Thinking comes as a help. The mind says: Now i have to look into thing, into how it should be managed”. Now there are a thousand and one problems to be solved, only then desire can be fullfilled. Thinking is a device of desire to fullfill itself. You cannot stop thinking directly. Buddha’says: Desire is like oil in a lamp. If the oil is no more, the falme will disappear on its own.

Op het moment dat je leeft in het hiernu en de realiteit accepteert heb je niks meer te willen. Op het moment dat ik wat wil accepteer ik de realiteit niet meer. Op het moment dat ik wat wil verwijder ik mijzelf van de realiteit en veroorzaak ik lijden en stress, dualiteit. Willen verdwijnt in de realiteit en veranderd in “doen”. Het is een illusie dat je eerst dingen moet willen voordat je wat doet.

Daarnaast is mijzelf disidentificeren met mijn lichaam, gedachten, gevoel niet zoeken naar wat ik wel behoor te voelen/zijn , waar te nemen, of bewust van te zijn. Ik voel mijn lichaam, merk mijn gedachten op (accepteer deze voor waar of als niet-waar) etc, maar erken alleen dat ik er geen controle over heb. Dat is het enige wat mijzelf disidentificeren inhoud. Er veranderd verder niks, je erkent alleen dat je geen controle hebt, dat je niet kan aansturen. Je bent gewoon bewust van het geheel. Ik ben mij gewoon bewust van mijn lichaam, mijn gevoelens, mijn gevoel, emoties etc
Ik erken dat ik geen controle heb, het niet kan aansturen.
Ik kan gedachten voor waar of onwaar aannemen en ik kan dingen proberen te wensen. Maar beide gaan in tegen de realiteit en veroorzaken dus ons lijden.

Alles begint bij het wensen van dingen.

Ik wil niet …… voelen. Ik wil mij gelukkig voelen.

Geplaatst op

wegstromen energie geeft gevoel alsof je wil vluchten

Voelde vanmorgen opeens hoe de energie van het ego wilde wegstromen en hoe dat voelt alsof je wil vluchten van het hiernu.
Misschien dus omdat je je identificieert met de energie van je ego die weg wil stromen dat je constant het gevoel hebt dat je wat wil doen, ergens naar toe moet. Plus natuurlijk het feit wat we onszelf constant moeten voeden met geluk, liefde, kennis om die wegstromende energie weer aan te vullen.

Geplaatst op

leegte doet alarm afgaan

Heb afgelopen dagen het idee gekregen dat het ego loslaten anders werkt als met je “pijnlichaam” loslaten. Ik omschrijf het ego als opgeslagen energie veroorzaakt door gedachten (die je geloofde, mee identificeerde) uit het verleden. Dat je gedachten in het nu je proberen te beschermen om deze te voelen. (omdat het onaangenaam voelt)
Ik krijg echter ook steeds meer het idee dat ik mijzelf probeer te beschermen tegen de energie van het hiernu, omdat er dan geen controle is, geen zelf is en deze te overweldigend is. Op een gegeven moment dacht ik me echt in het hiernu te voelen, gedesidentificeerd met lichaam en energiestromen en dat voelde als onoverwinnelijkheid, alsof niets mij meer kon deren en gelijk ging het alarm weer af: “dat zijn gevaarlijke dingen om te voelen, dat is niet de bedoeling, dat gaat verkeerd aflopen als je je zo blijft voelen”. En dan val ik weer terug zo te zeggen.
Dus nog steeds moeite om geen doel meer in mijn leven te hebben. → gaat in principe om loslaten controle. Overgeven aan de energie van het hiernu.

Heb eergisteren weer een date gehad (via internet), weer na slechts een paar berichtjes en ik weet niet hoe het universum het voor elkaar krijgt, maar weer een Hsp-er ! Ik ga bijna geloven dat er geen andere soort vrouwen meer bestaan 🙂 . Het is toch bizar, hoe zoiets kan. In het echte leven kan je het koppelen aan uitstraling/aantrekking/energie etc. Maar dit is via het internet, een foto en wat oppervlakkige info, hoe kan dan toch op basis daarvan toch weer hetzelfde uitkomen, keer op keer ! Dit is al de 4e keer nml (vorig jaar ook al 2 keer)

Geplaatst op

ik trek aan wat ik zelf ben

Ik vraag mij al een tijdje af waarom ik dit soort vrouwen aantrek. Alhoewel het zoeken naar zo’n antwoord eigenlijk onzin is, zoiets is te ingewikkeld voor ons verstand om te begrijpen, voor onze ratio. Het zal ook niet een reden zijn, maar meerdere redenen op meerdere vlakken.
Ben er wel achter gekomen dat ik op deze dates en in het algemeen nog steeds problemen heb om mijzelf 100% te accepteren wie ik ben. Bang om te ver af te staan van andere mensen in de samenleving die zich nog de hele dag druk maken om al die onzin, bezig zijn hard naar iets toe te gaan, zonder ooit ergens te komen. Die niet willen begrijpen wat ik weet en wie ik ben.
M.a.w. Ik zie mijn ego nog steeds als mijn contactlijn met de buitenwereld, die nog steeds zo echt lijkt ipv de illusie die het is. Hierdoor durf ik dus nog steeds mijzelf niet te zijn, probeer ik iemand te zijn omdat ik denk dat dat nodig is om door anderen geaccepteerd te worden.

Ik draag nog steeds mijn verleden met mij mee en spiegel dat op het hiernu. Spiegel de angsten en ervaring op de huidige date. Hierdoor zie ik dus niet wie zij is, maar slechts mijn afspiegeling ervan. Ik irriteer mij aan het feit dat mensen zichzelf zo afwijzen, omdat ik mijzelf nog steeds afwijs. Ik irriteer mij aan het gebrek aan vertrouwen die andere mensen hebben, omdat ik mijzelf nog steeds niet durf te vertrouwen. Ik irriteer mij aan het muurtje dat mensen om zichzelf heen bouwen ter bescherming om gekwetst/afgewezen te worden, nou kan ik niet meer gekwetst worden door anderen, maar ben nog wel bang voor afwijzing omdat ik mijzelf afwijs.
Het zou dus heel goed kunnen zijn dat ik alleen maar dit soort vrouwen aantrek omdat ze mij duidelijker dan gemiddeld mij op mijn eigen tekortkomingen wijzen. Ook zal meespelen dat ze hetzelfde zoeken als ik.

Zit dus ook nog steeds vast in mijn paradoxale zoektocht, naar alles begrijpen. Ik probeer nog steeds alles te begrijpen. Maar ik zal pas alles begrijpen op het moment dat ik besef dat er niks te begrijpen valt.

Geplaatst op

al die verschillende aspecten zijn eigenlijk hetzelfde

Gister tijdens het wandelen:
toen ik bang was trok ik angstige mensen aan. Nu vooral mensen die (worstelen met) zichzelf niet kunnen accepteren. Of dat is wat nu het meest opvalt. Afspiegelingen van waar ik op dit moment het meest tegenaan loop. Ook zal ik mensen aantrekken die onbewust hetzelfde zoeken als ik, met hetzelfde bezig zijn of onbewust voelen dat ze dat nodig hebben. Een baken voor hsp-ers 🙂

Maar ik zit dus nog steeds vast in:
– doelen willen stellen
– Zelfacceptatie → angst voor afwijzing → ego is lijntje met buiten

Wat ik nu ook ga merken is dat ik nu momenten begin te voelen van een soort euforie, blijdschap en dat ik via mijn denken/ willen daar uiting aan wil geven → ik wil iets leuks doen → lol hebben, feestje gaan. Want dan heb ik kennelijk extern een reden om mij intern zo te voelen → volgens mijn dualistische denken. Moeilijk te accepteren om zonder reden je zo goed te voelen.
Alsof ik dus bang ben voor het euforie gevoel van de energie van het hiernu, tenzij ik er extern een reden aan kan geven → het weer kan begrijpen → weer controle lijk te hebben.

Het is ook vaag hoe ik elk concept blijf proberen te begrijpen, te analyseren, terwijl het slechts een illusie van het denken is. Al die verschillende aspecten bestaan niet, het is allemaal 1:
– Zelfacceptatie
– doelen stellen
– geluk, liefde, kennis zoeken
– angst voor de dood
– illusie van controle
– wereld willen verbeteren
– willen helpen
– angst voor het hiernu
– etc etc

Het is allemaal een illusie, het is allemaal hetzelfde, het is allemaal 1:

Je stelt doelen omdat je jezelf niet accepteert, je zoekt geluk, liefde, kennis omdat je denkt niet compleet te zijn, je wilt controle omdat je bang bent voor de dood. Je wilt de wereld verbeteren en anderen helpen omdat dat een afspiegeling is hoe je jezelf wilt helpen.
Je kan niet het ene probleem oplossen zonder ook al het andere op te lossen.
Of ik laat alles los, los alles op, geef alles op, of ik geef niks op.

Het is onmogelijk om nog iets te zoeken als ik mijzelf heb geaccepteerd, om nog bang te zijn voor de dood als ik in het hiernu leef, om controle te willen als ik niks meer wil hebben van het leven.

Het is allemaal hetzelfde, allemaal 1, allemaal een illusie.

Geplaatst op

Er is geen IK

Er is geen “IK” die gedachten creëerd
Er is geen “IK” die dingen wil
Er is geen “niet-IK”
Er is geen vaste entiteit wie IK ben.
Alles is een geheel. Er is niks. (Ik ben alles)

Niet alleen maar met mijn gedachten/denken niet reageren op het ego, maar met het geheel. Dus gedachten/denken → die geloven, gedrag, lichaam, beweging etc etc
Alles beïnvloed alles, dus met niks reageren op ego, is met alles niet reageren. Rustig ademen, bewegen, heel bewust, langzamer, zonder haast → niet reageren op ego → triggerd minder gedachten → etc.
Dus ook niet toegeven aan verslavend gedrag, vluchtgedrag ook al doe je dit gedrag zonder gedachten, zo bewust mogelijk.