Heb net het boek “Karen, de vrouw met 17 persoonlijkheden” van Richard Baer uit. Gaat om een vrouw die vanaf baby zijnde zwaar wordt mishandelt, misbruikt en gemarteld, verkracht wordt etc. Ze ontwikkelt 17 alter-ego’s om dit het hoofd te bieden en de realiteit aan te kunnen.
Het verhaal lijkt te zeggen dat ze van baby af aan geen liefde heeft gekend, maar het toch overleefd. Blijft de vraag of een baby dan wel echt liefde nodig heeft (wat nu algemeen wordt aangenomen, de basis zou zijn voor onze oude pijnen), misschien is aanraking gewoon voldoende ? Maar ja, gezond zal je er niet uitkomen natuurlijk.
Het aparte aan dit verhaal is, dat het hele verhaal van haar alter-ego’s direct te spiegelen is op ons ego. Het is een beschermingsmechanisme om ons te beschermen tegen de realiteit die we anders niet aankunnen (denken niet aan te kunnen) Alhoewel het ongelofelijk is hoe deze vrouw dit heeft overleefd, hebben haar overlevingsmechanismen er ook voor gezorgd dat het misbruik haar hele jeugd en later haar huwelijk juist in stand bleef. Dus hoewel het haar heeft helpen overleven, heeft het ook het lijden in stand gehouden, het heeft de daders beschermt die daardoor hun gang konden blijven gaan. Ook zij heeft alles zelf gedaan en zelf uitgevogeld hoe het mechanisme van haar alter-ego’s werkt. Elk alter ego heeft zijn eigen functie om haar tegen de pijn te beschermen.
Ook een belangrijke overeenkomst is het feit hoe zo’n alter-ego haar probeert te beschermen, maar er ook voor zorgt dat ze niet verder kan groeien. Dat werkt precies hetzelfde als bij ons ego. Geestelijk blijven we steken op een jaar of 12 en blijven ons hele leven kinderen op zoek naar liefde, erkenning, aandacht, speciaal zijn etc. Alleen ons lichaam wordt ouder.
Ik zie spirituele groei als het volwassen worden van ons denken. In feite zijn we natuurlijk al volwassen, maar durven we ons kind-zijn , onze identiteit niet los te laten. Grappig ook dat elke keer als ze een alter-ego integreert ze de wereld anders gaat zien, ook de gevoeligheid voor geluid en licht dat erbij hoort.
De angsten die de vrouw in het boek uit over het integreren van haar alter-ego’s zijn precies hetzelfde als waarom wij onze ego intact houden. Uit angst, bescherming, bang voor wat er gebeurd als we al die pijn of onbehagen maar gewoon toelaten, als we geen “hulp” meer krijgen.
Gister schreef ik in mijn telefoon hierover, vlak nadat ik het boek uit had:
– ik blijf mijn ego net als een alter-ego een functie geven, ik weet wel dat ik dat (ego) niet ben, maar koppel het aan mijn gedachten en zie het als mijn verbinding met het verleden en toekomst, dat ik nodig heb voor mijn functioneren. Vroeger had het een functie, je beschermen, maar dat is nu niet meer nodig, je bent immers geen baby meer. Ik denk dat ik het nog aan mijn gedachten koppel, maar gedachten zijn niet aan het ego gekoppeld. Ze komen zowel uit het geheel als het ego. Veruit de meeste uit het ego dat constant bang is voor het hiernu, de realiteit. Maar ze komen ook uit het geheel dat tot inzicht komt.
Ik moet dus echt gaan beseffen dat het ego zelf nutteloos is. Maar dat het niet hetzelfde is als mijn gedachten of de oorzaak ervan, al lijkt dat soms zo. Het is echt alleen opgeslagen energie gecreëerd door gedachten uit het verleden. Het zijn dus niet echt de herinneringen zelf die ik kwijt raak. (ook al lijkt dat wel eens zo in de leegte die ik soms kort voel)
Ik verlies dus niks (of alles haha) (geen functies ofzo)
Nog wat gedachten die ik afgelopen week in mijn telefoon heb gezet:
Moet niet eens meer proberen alleen te voelen, dat is doen via ego → controlere
Moet gedachten niet zien als een andere tijdsdimensie, is ook hiernu.
Ik probeer als ik vastgeplakt zit aan de wegstromende ego-energie en het allemaal begint samen te trekken, los te laten door iets anders te voelen, als het ware over te stappen om van iets anders bewust te zijn om dat los te kunnen laten. Maar dat kan natuurlijk niet, er is niks. Dus laat alles los en omarm de leegte.
Concentreren op niks of alles of ademhaling is doen. Wees bewust van niks of alles.
Volgens mij moet ik beseffen dat ik het ego niet nodig heb om met de externe wereld en in contact te staan. Ik zie mijzelf nog als een aparte entiteit tov de wereld/anderen.
Toch raar dat na alles wat ik weet, nadat ik een jaar geleden al opschreef dat het bestaan, het ego nutteloos is, dat ik er nog steeds functies aan toeschrijf. Dat ik nog steeds de nutteloosheid van zijn bestaan niet erken ! (net als de alter-ego’s die al lang geen functie meer hadden en toch haar bleven verwonden)