De Bijbel van Spirituele Verlichting

Gedachten over mijn toekomst, nabij of ver, zijn slechts mogelijke opties, waarschijnlijkheden. Het kan gebeuren of niet. Het is niet iets dat moet gebeuren, er zal niks misgaan als het niet uitkomt, niet gebeurt, anders zal lopen als gedacht.
Ik kan er naar handelen of niet, allebei is goed. Er zijn goede en slechte uitkomsten. Ik kan misschien de een prefereren boven de ander, maar dat weet ik pas nadat de handeling is gedaan.
 
Alles wat ik doe gedurende dag is dat waarvan ik denk dat het het beste voor mij is. Ook al zou ik rationeel beter weten (het bekende ik moet gezonder leven, meer bewegen, niet verspillen aan internetfilmpjes etc) toch is dat wat ik doe, dat waarvan ik geloof dat ik het meeste baat er van heb.
Het is een constant vluchten van de realiteit met goede excuses die waar lijken om ervoor te zorgen dat ik NU een goed gevoel krijg. Vasthouden aan mijn lijden geeft me een goed gevoel, dat is bekend, vertrouwd. Net als vasthouden aan het analyseren en beoordelen van mijn denken. Of proberen verlicht te worden om mezelf een doel te geven.
Als ik gewoon doe wat ik doe, zonder mezelf van alles op te leggen, dan is dat wat ik doe het gene wat ik het liefste doe, immers dat is de reden dat ik het doe.
Kan mijn denken wel zeggen dat ik andere dingen moet gaan doen om problemen op te lossen die het zelf gecreëerd heeft om zo de illusie van controle in stand te houden, maar dat is liegen tegen mezelf. Mezelf saboteren.
 
Zo gauw ik mezelf dingen opleg met de reden dat ik er gelukkig van zal worden behoort het tot de illusie.
Ik wil stoppen met roken. Is dat iets wat ik mezelf opleg ? Wil ik niet gewoon roken omdat het fijn is en het me niet uitmaakt als ik eerder doodga ?
Je weet dat niet roken je beter zal laten voelen, gezonder, meer energie, minder vaak ziek etc. Maar je wilt je NU goed voelen en blijft dan gewoon roken met het excuus dat je jezelf niet moet opleggen om te stoppen met roken, want dat maakt je ongelukkig.
Hetzelfde geld voor junk food, snoep. Alcohol. Veel appen/internetten etc (of zelfs teveel sporten)
Paradoxaal doen we dus het tegengestelde van wat we echt willen doen , in de veronderstelling dat wat we doen is wat we willen doen omdat het het leven prettiger zou maken.
Het is gewoon weer problemen oplossen die het zelf creëert!

Merk tijdens de meditatie een gedachtenloze IK die de hele de energiestromen in het lichaam probeert te analyseren en beoordelen en te voorspellen en als oorzaak te zien van gevoelens.

Wordt steeds bewuster van een IK die constant alles wil volgen en analyseren. Probeert te herkennen en dan na te streven. Die de blokkade die ik voel probeert te analyseren en het bewustzijnsproces. (dit dagboek) Die wat probeert te bereiken door proberen los te laten, de blokkade te laten oplossen. Alsof er een IK is die alles gadeslaat vanuit het lichaam, ook in het lichaam. Een oorzaak ziet en die oorzaak probeert weg te nemen. Die bewustzijn ziet als iets wat gedaan moet worden, beleefd moet worden vanuit die IK die het kan begrijpen en kan vasthouden als het bereikt is door het te herkennen. Die op zoek is naar iets wat niet bestaat, het niet-ego.
Dit allemaal gedachteloos, maar via het voelen. Maar ik kan alleen mezelf voelen en analyseren en herkennen. Dus hou ik nog vast aan een zelf, een gevoel dat ik besta, een reden om te doen, een doel te hebben. Zolang ik voel, (het ego) besta ik en heb ik wat te doen, bestaansrecht. Zinloos en zelfsabotage, maar het geeft me NU een goed gevoel, maar niet in de realiteit.
Onzinnig om dingen te doen voor een goed gevoel, is alleen maar zelfsabotage. Verslaafd aan het ego, die nooit tevreden zal blijven. Hoe vaak je hem ook tevreden stelt met iets.
Die er altijd van overtuigd zal zijn dat er iets moet gebeuren, zelfs tijdens het mediteren.
Eerst een balans, blokkade weg etc. Hij is de blokkade.

Ik probeer de hele tijd slim te zijn. Te snappen waarom anderen zo dom zijn om aan hun lijden vast te houden. Waarom ik zo dom ben om mezelf voor de gek te blijven houden. Als ik slim ben en mezelf niet meer voor de gek houd is alles weer goed.
Excuses van het ego dus. Proberen slim te zijn zodat ik mezelf niet meer voor de gek houd is juist weer wat in de weg zit. Accepteer gewoon dat ik onwetend en dom ben. Ik weet niet waarom, kan het niet weten. Ik probeer onbewust betekenis te geven aan mijn verleden, mijn lijden uit mijn verleden en waarom ik dat heb geleden. Er is geen reden voor. Het krijgt geen betekenis als ik daardoor slim ben geworden en dit allemaal heb uitgevogeld. Alsof het dan betekenis krijgt. Ik blijf mezelf voor de gek houden juist omdat ik zo slim ben. Elke keer nieuwe trucjes. In werkelijkheid ben ik dom, als ik dat accepteer trap ik er niet meer in. Accepteer dat ik gewoon dom ben en het niet weet.
 
Ik kan alleen zoeken naar een oplossing als ik het probleem erken, dat het echt is. M.a.w. geloven dat het probleem, de blokkade die ik voel echt is, een probleem zou zijn. De oorzaak van problemen zou zijn, de reden van problemen.

Bizar hoe ik bewustzijn blijf zien als iets wat ik moet doen ipv het gewoon te zijn.
Bizar hoe ik blijf geloven dat ik wat moet “doen” voor een leuk(er) leven, om mijn toekomst veilig te stellen. Productief blijven, leuke dingen ondernemen. Blijf geloven dat ik mezelf dat moet opleggen omdat er anders niks gebeurd, er niks van komt.
Onzinnig, ik doe wat ik doe omdat ik het wil doen, anders had ik het niet gedaan.

Zelf, geen-zelf. Illusie, geen-illusie. Blokkade, blokkade loslaten. Ego, geen-ego. Etc
Allemaal pogingen van het denken/ego om de wereld te identificeren.
Onzin.

Merk opeens dat ik tijdens de meditatie nog steeds bewustzijn zie als iets doen. Een “ik” die voelt en weet hoe alle energie zich beweegt. Dat het niet erg is, levensenergie en geen bedreiging, blokkade voelen etc.
Dit voelen doe ik dan ook nog vanuit het lichaam, alsof het lichaam voelt en bewust is. Dus identificeer ik me nog steeds met mijn lichaam. Een zelf vanuit het denken.
Ongelofelijk hoe subtiel dat allemaal gaat.
Het is slechts weer een illusie ervaren (die echt lijkt) door mijn overtuigingen.
Alsof het mijn lichaam is die me bewust maakt van wat ik voel, ipv het direct te ervaren door bewustzijn.
 
Merk dat het vanaf dit punt zinloos is om dit dagboek verder bij te houden. Het blijft dezelfde vicieuze cirkel waar ik 3 jaar geleden ook al over schreef, het is allemaal hetzelfde alleen op ander niveau. (dat is me extra duidelijk door het overtikken van mijn geschreven dagboek, wat ik toen schreef geld nu nog steeds)
Het blijft en is allemaal onzin 🙂
 
Begin nu te begrijpen, te beseffen dat ik mij nog identificeer met mijn lichaam. Ik heb nooit echt begrepen met wat men bedoeld als men zegt “we zijn niet ons lichaam” . Ik zie nu hoe ik mij niet meer identificeerde met mijn denken, maar met mijn voelen. En mijn lichaam is wat voelt, dus ben ik het ervaren van het lichaam. Dat is wat mijn overtuiging was. Nu begin ik te beseffen dat ik ook niet het voelen ben. Niet dat wat gevoelt wordt en ook niet dat wat voelt.
 
Op het gebied van gevoel is het hele proces hetzelfde als met denken. Denken dat bewustzijn iets is wat ik moet doen ipv gewoon te zijn. Een overtuiging hebben over wat ik behoor te voelen (geluk, vrede, liefde) een energie balans die ik blijf nastreven. Voelen om te begrijpen, aftasten om te analyseren. Proberen los te laten, te laten gaan etc in poging iets te doen, controle te houden. “ik” moet loslaten etc.
Allemaal omdat ik iets “wil” , iets wil gaan ervaren, omdat ik blijf geloven dat er nu wat mis is. Blijf vasthouden aan het doel van verlichting, wat dus niet eens bestaat.
Er is niks.