De Bijbel van Spirituele Verlichting

Ben vanochtend teruggekomen uit 10 dagen Egypte. Eerste helft ging lekker en kwam in beter contact met het niks, tot ik halverwege opeens weer vol negatieve energie zat en ziek werd tegelijkertijd. Ben nog steeds flink ziek.

In de eerste 5 dagen schreef ik nog in mijn telefoon:

Alles wat ik voel is emotie, alles wat ik voel is ego. Het is eng om niks meer te voelen.

Ik wil er vanaf en dus bestempel ik het als negatief, als onbehaaglijk. Dat moet mij motiveren om er vanaf te komen. Allemaal interpretatie van het denken, illusie van motivatie.
Vicieuze cirkel.
Er is niks.

Had net weer 50min gemediteerd voor het eten. Je hebt hier een lopend buffet met een heel groot terras. Meer dan 100 tafeltjes. Normaal slechts een geroezemoes. Ik identificeerde mij na de meditatie even niet meer met mijn emoties, energieën. Alles was weer helderder en nu ook mijn gehoor. In plaats van een geroezemoes hoorde ik nu tientallen individuele gesprekken. Deed mij denken aan de eerste keer dat ik een xtc pil ophad. Dat ik i.p.v. een massa mensen, duizenden individuele gezichten zag.
Bijzonder om te ervaren.

Na die ervaring schreef ik in Egypte in mijn telefoon:

Bizar genoeg blijf ik toch naar de gewoonte trekken om te ervaren via het denken. Dat is dan vertrouwd. Zet alles op een rijtje, maakt het begrijpelijk. (pretendeert dat)
Het “niks” is aanlokkelijk en eng tegelijk.
Lijk te merken dat de enige reden om mijn ego niet los te laten, het niks niet te accepteren, is omdat ik het zelf misschien frustreer, maar stiekem ook……., ja ? , waarom eigenlijk ?
Hahahaha

Ben nu ondertussen nog steeds niet helemaal beter. De dag na die ervaring kreeg ik weer een shot vol negatieve energie, alsof ik er weer mee volliep, terwijl ik tegelijkertijd dus ziek werd en al mijn holtes volliepen. Geen energie meer om iets te doen, neus en oren dicht. Was echt bagger.
Ben blij dat ik geen loge heb, had ik nu de energie niet voor gehad.
Omdat die energieën nu weer zo sterk voelen is het moeilijk om de identificatie ermee los te laten.
Weet het op dit moment allemaal even niet meer.

Het is allemaal onzin.
Er is niks.

Dat ik de ander nog steeds gelukkig probeer te maken, zou dat een afspiegeling zijn hoe ik mijzelf gelukkig probeer te maken ? En dat alhoewel ik de ander wel echt gelukkiger maak, ik de ander nog steeds niet accepteer zoals die is ? Ik kan de ander niet loslaten, hoe meer ik dat probeer, hoe groter de drang om vrienden te maken en een vriendin te willen om alles mee te delen. I.p.v. aan mijzelf te geven, zoek ik iemand anders om aan te geven.
Maar er is geen ander om los te laten of gelukkig te maken.
Er is niks.
Gewoon zijn.

Alhoewel ik de ander gelukkiger maak, blijft het wat ik gelukkig maak een concept van mijn denken. Is het wat de ander nodig heeft ?
Ik kan het niet weten, alleen als ze er zelf om vraagt.
Totdat die door heeft dat ze niks nodig heeft en ik doorheb dat ik niks te geven heb.
Ooit zei ik: “Liefde kan je alleen ervaren door het te geven”, maar ook dat is niet waar. Je kan het alleen ervaren door het te zijn.

Ik moet van iemand houden zoals ze is. Maar dat is onmogelijk. Of ik probeer van een concept te houden wat ik van haar heb gemaakt of van het concept dat zij van zichzelf heeft gemaakt. Beide is niet wie ze werkelijk is.

Ik ben pas echt gelukkig als alles in evenwicht is.
Is dat waar ?
Wees gelukkig hoe alles in evenwicht komt.
Het hoeft niet, maar kan wel.

Een relatie gaat niet om het feit dat ik de ander gelukkig kan maken met wat ik doe en weet en wat ik voor haar doe. Het gaat erom dat ze gelukkig is om wie ik ben. Dat ze gelukkiger wordt niet om wat ik voor haar kan betekenen, maar om wie ik ben.
Dat ze het beste in zichzelf naar boven haalt niet door wat ik haar vertel, maar om wie ik ben.

Geloof dat ik eindelijk een verklaring heb verzonnen waarom ik zo graag een relatie wil hebben. Ik ben nu 2, ik praat tegen mijzelf en beleef dingen via mijzelf, deel het met mijzelf. Ben bang voor de leegte en probeer dat op te vullen met een ander, een vriendin, een relatie.
Ben 3 jaar zonder vriendin geweest om aan de relatie met mijzelf te werken, nu ik dat los moet laten, wil ik dat opvullen met een relatie met iemand anders.
Maar dat is slechts een bespiegeling van het zelf, beide bestaan niet, een illusie van het denken.

20:30

Moest tijdens het middageten denken aan “toeval” en dingen beïnvloeden door het willen.

Dingen willen en begeren is wat accepteren van de realiteit in de weg staat.
Maar er bestaat een experiment met kuikens en een toevalsrobot. De kuikens leren dat die toevalsrobot hun moeder is en willen erachter aan lopen. Dan doet de onderzoeker de toevalsrobot in een vierkant afgebakende bak waarin deze in willekeurige patronen rondbeweegt.
De 2e keer doet hij er de kuikens in een bak ernaast die de robot zien en erachteraan willen lopen.
De toevalsrobot blijft willekeurige patronen vertonen, maar wel dichter bij de kuikens.
De kuikens beïnvloeden dus de computer van de robot en zorgen ervoor dat deze dichterbij blijft gemiddeld gezien. De kuikens beïnvloeden de realiteit door iets te willen.

Kunnen wij ook de realiteit beïnvloeden door iets te willen ?
Het boek “The Secret” probeert hierop in te spelen. Je kan alles krijgen wat je wil, als je het maar echt blijft willen hebben.
Onzin natuurlijk. Zo zit het leven niet in elkaar.

Maar positieve mensen trekken positieve dingen aan en negatieve mensen negatieve dingen en gebeurtenissen. Dit zie ik dagelijks om mij heen, sterker nog, ik heb het zelf ook ervaren. (ik ben mij bewust van conformation bias)

Het gaat erom dat je het niet wil vanuit je ego, niet wil omdat je denkt dat je het nodig hebt om je leven draaglijker te maken. Het werkt alleen als je het vanuit je hele wezen komt, als “het geheel” een bepaalde kant op wil. Dat is niet iets wat je doet, dat is iets wat je overkomt. (net als verliefd worden bv)

Simpel voorbeeld. Sommige mensen kunnen maar niet stoppen met roken, al proberen ze het zo vaak. Andere stoppen van het ene op het andere moment zonder een enkel probleem. Wat is het verschil ?
Wat is het geheim ?

De een wil stoppen met roken door zijn verstand, hij probeert zichzelf te overtuigen met argumenten zoals zijn gezondheid, het geld, vies huis, etc, etc, maar diep van binnen wil hij niet stoppen, diep van binnen geniet gij van het goede gevoel wat hij denkt te krijgen van het roken van die sigaret en is hij meer dan bereid zijn gezondheid en geld op te offeren daarvoor. Stoppen zal dus niet lukken, ook al weet hij dat rationeel dat dat is wat hij moet doen.
(inner-gevoel in conflict met denken/verstand)

De ander wil stoppen vanuit zijn hele wezen, opeens beseft hij dat het onzinnig is om te roken en van het ene op het andere moment stopt hij ermee. Geen moeite, omdat hij beseft dat het onzinnig is. Als je dat beseft dan is er geen behoefte meer aan.

Toen ik deze reis begon, kwam dit uit mijn geheel, mijn hele wezen. Ik gaf alles zonder moeite op. Mijn vrienden, familie, reizen, doelen als NYCM (new york marathon) etc. Ik wist dat dat najagen onzinnig was en stopte ermee. Antwoorden kwamen op mijn pad zonder moeite , ik deed daar niks voor, behalve bewust te zijn van wat op mijn pad kwam en de kansen met beide handen aanpakken. Ik luisterde naar de adviezen van anderen, naar de tips die ze mij gaven. De meeste boeken en antwoorden zijn allemaal via iemand anders op mijn pad gekomen, via mijn zusje, kenissen etc.

Maar nu ben ik zo ver, dat ik ga leven zonder een doel te hebben, iets wat mij nog niet lukt. Iets willen heeft mij in het verleden dingen opgeleverd en dus zag ik de onzin er nog niet van in.

Ik wilde het geheim weten “van gelukkig zijn”, het antwoord op de vraag wat de mens nu gelukkig maakt. Dat kwam vanuit mijn wezen en het antwoord heb ik gevonden. Je kan niet gelukkig worden, je kan het alleen zijn.
Ik wilde weten wat het geheim is van het geloof. Ik vond het antwoord, het bewijs dat God niet bestaat, een bespiegeling is van een zelf die niet bestaat. Dat geloof een antwoord is op een onzinnige vraag. God is het universum zelf.
Ik wilde weten of de vrije wil bestaat, wat dat is als het bestaat en ook dat vond ik.

Ik zit een soort van vast omdat ik doelen blijf creëren met mijn denken, omdat mij dat in het verleden het geluk van het weten heeft opgeleverd. Ik dacht dat ik die dingen wilde weten vanuit mijn denken. Maar het was mijn hele wezen wat dat antwoord zocht en dus kwam het op mijn pad. Het universum geeft gewoon wat je wil hebben.
Het is onuitputtelijk.

Ik wil verlichting en ik wil een relatie. Maar beide zijn vanuit mijn denken en dus zijn juist weer oorzaken van zelfsabotage en staan de werkelijke doelen van mijn hele wezen in de weg.
Ik heb gecontempleerd over waarom die wil naar een relatie.
Maar opeens dacht ik aan de 3 maanden regel die ik had verzonnen, verzonnen voor vrouwen die een echte relatie willen en niet goed kunnen zien wanneer een man het vnml om de seks gaat. Ik bedacht gewoon dat je 3 maanden moest wachten met seks en je weet wie echt is en wie alleen seks wil.
Toen bedacht ik mij hoe seks de ontwikkelingen van wat ik zelf wilde in een relatie in de weg stond. Vrouwen vonden mij altijd de beste die ze ooit gehad hadden en het was naast een genot voor mij een manier om de ander gelukkig te maken en zorgt ervoor dat je “verliefd” op elkaar blijft. Toen bedacht ik die regel ook op mijzelf moest toepassen viel de drang naar een relatie grotendeels weg. Ik wilde dus vnml gewoon intimiteit, seks, het gevoel van liefde/ verliefdheid.
Is het echt ?
Ik kan daar geen antwoord op geven. Waarschijnlijk ja en nee.

Maar wil ik een echte relatie dan moet dat er een zijn die ook echt is zonder seks.
Ik besefte dat ik naar vrouwen keek vanuit een grotendeels seksueel oogpunt. Dat dat de basis voor liefde is. Dat het daar goed moet klikken zodat je een goede basis hebt om een relatie op te bouwen. Het is natuurlijk geen toeval dat ik vrouwen aantrek die zichzelf via een vent, via seks zichzelf willen bevrijden.
Maar dat is maar de helft van de liefde, van de relatie.
Op de andere helft gaat het fout.

Ik ga dus pas de juiste aantrekken, als ik dit overstijg, als ik niks meer zoek. Maar gewoon ben. Mijn hele wezen weet wat ik nodig heb. Al mijn relaties hebben mijn belangrijke onmisbare dingen geleerd. Daarom werd ik verliefd op ze. Mijn wezen wist wat ik wilde zonder dat ik het wist.

Maar als ik eerlijk ben. Zou ik dan een relatie willen zonder seks ? Op dit moment niet. Mensen maken zich druk om onbenulligheden waar ik mij niet meer druk om maak. Dus als ik eerlijk ben wil ik geen relatie, maar wil ik seks.
Gewoon teveel energie van het “niks” doen. Ben ook gelijk gaan hardlopen vanmiddag. Want dat is wat ik echt wil. Voor mijzelf leven, anderen gelukkig maken, door zelf het goede voorbeeld te geven.

Mijn wil om verlicht te zijn, te worden moet ik dus ook loslaten. Ik weet alle geheimen en moet gewoon leven vanuit mijn hele wezen. Niet een doel nastreven, maar het doel zijn.
Ik kan niet weten wat goed is voor anderen en wat ze werkelijk zouden moeten doen. Net zo goed als ik dat niet voor mijzelf kan weten.
Ik probeer te begrijpen wat “ik wil”, wat ik het beste kan doen. Maar daar ben ik te dom voor, te beperkt. God is almachtig, alwetend. Dat is mijn wezen. Wees dat wezen en wat ik echt wil zal ik ook zijn en worden en krijgen, wetende dat ik niks nodig heb.

Ik trek al een tijd een bepaald soort vrouwen aan. Ze lijken op mijn 3e ex, hoogsensitieve vrouwen die bezig zijn zichzelf op de rit te krijgen. Vaak denken ze daar een man bij nodig te hebben, dat moet ik dan zijn. Ik verwijt deze vrouwen en ook anderen merk ik, dat ze seks met liefde verwarren.
Maar als ik eerlijk ben naar mijzelf, doe ik dan niet precies hetzelfde ? Ik denk wel niet iemand nodig te hebben, maar ik ben wel een hoogsensitieve man die zichzelf op de rit probeert te krijgen en die in een relatie seks met liefde verwart.
Uiteraard zal een deel gewoon biochemisch zijn, stoffen die we in ons lichaam aanmaken, die ervoor zorgen dat we ons verbonden met elkaar voelen etc.

Zou het dan allemaal nep zijn ? Dat denk ik ook weer niet. Het is alleen tijdens de seks dat het denken grotendeels stopt, de vrouw zich over durft te geven (net als ik) , we de ander accepteren voor wie die is zonder de ander proberen te veranderen, dit in combinatie met een orgasme waarin we ook even onszelf verliezen, maakt dat ik seks verwar met de liefde waarnaar ik hunker, op zoek ben.

Qonchita is nog niet klaar voor een relatie, ik dacht alleen als ik gewoon van haar blijf houden ben ik sterk genoeg om alles van haar te accepteren, zoals ik dat bij mijn 3e ex niet kon. Maar het is nu duidelijk dat als ik het niet had uitgemaakt, zij het later wel had gedaan, zoals qonchita nu ook heeft gedaan.

Als ik eerlijk ben naar mijzelf ben ik natuurlijk ook niet klaar voor een relatie, Dat wist ik al, voordat ik qonchita ontmoette had ik mijzelf voorgenomen pas open te staan voor een relatie als ik klaar was met mijn zoektocht. Dat ik verliefd werd op qonchita had ik natuurlijk niet zelf in de hand. Ik dacht dat zij de ware was. Maar eerlijkerwijs , dat dacht ik ook bij mijn 1e ex en ook de eerste 2 weken bij mijn 3e ex. Het is weer een concept van het denken, een illusie.

Ik trek dat soort vrouwen dus aan en wordt soms verliefd erop, omdat ikzelf hetzelfde ben. Net als zij ben ik ook niet klaar voor een relatie omdat ik nog teveel bezig ben met mijzelf om dingen te bereiken. Hierdoor laat ik geen ruimte over voor wie ik werkelijk ben en dus ook geen ruimte over voor wie de ander werkelijk is.

Toen qonchita het uitmaakte vond ik het niet erg, ik voelde dat ik zelf de ruimte ook nodig had. Ik geloofde echter nog dat ze ging terugkomen. Maar net als in de comedy serie HIMYM die ik aan het kijken ben, zal ik echt liefde pas ervaren als ik haar en de gedachte van “de ware” echt loslaat.

Ik had de overtuiging dat ik liefde kon ervaren door het te geven. Dat klinkt heel mooi en altruistisch. Ik dacht dat ik dat deed. Maar ik kon dat echter alleen via seks. Daarom vonden mijn exen dat ik de beste was die ze ooit gehad hadden (op dat moment) gewoon door het wegvallen van alle blokkades op zo’n moment.
Maar een relatie is meer dan dat en daarbuiten kon ik dat niet, omdat ik nog teveel blokkades heb, net zoals de vrouwen die ik aantrek.
Dus dat verwijt is weer een bespiegeling van mijzelf, hoe ikzelf liefde probeerde te geven via seks.

15:00

Bedenk mij tijdens de lunch opeens weer een overtuiging die mij in de weg zit. Niet alleen liefde ervaren door het te geven. Maar geluk ervaren door het met anderen te delen.

Ik heb ooit eens op zo’n typische zondagmiddag samen met een vriend de film “Lost in the Wilderness” ofzo gezien. Gozer is ervan overtuigd dat je geen ander nodig hebt om gelukkig te zijn en wil daarom in de wildernis leven in alaska, alleen.
De variant van de guru die naar de himalaya gaat om in een grot te leven.
Hij gaat daar dood door het eten van verkeerde bessen.
In zijn dagboek schreef hij iets in de trand van: “geluk is betekenisloos als je niemand hebt om het mee te delen”.
De film zelf was erg saai, maar ik vond de boodschap erg mooi en die is mij erg bijgebleven.

Als ik eerlijk ben denk ik dat ik die overtuiging nog heb om vast te houden aan die “ander”, als excuus om mijn angst om te vervreemdem te rationaliseren. Dat ik vrienden of relatie nodig heb om mijn inner geluk/ liefde te delen omdat die anders betekenisloos is.

Maar het is gewoon weer mijzelf voor de gek houden. Het is mijzelf weer een doel in het leven geven: “gelukkig zijn en dit delen met anderen om die ook gelukkig te maken.” Dat is onmogelijk, er is niks om te geven, niemand om aan te geven. Ik kan alleen gelukkig zijn. Wat dat voor invloed heeft op anderen is niet aan mij. Anderen bepalen wie ze hun leven laten beïnvloeden. Dat heb ik zelf ook gedaan. Niet door wat ze doen, maar door wie ze zijn, zich voordoen of ik dacht wie ze waren. (mijn concept die ik van ze heb gecreëerd)

Gewoon gelukkig zijn, liefde ervaren, innerlijke rust etc, allemaal concepten van het denken.
Zoeken naar iets wat niet bestaat.
Ik zoek dan een gemoedstoestand, maar die is nooit blijvend.
Ik kan het ook omschrijven als genieten van alles wat ik doe. Je geniet van alles op een andere manier. Soms intens, soms vredig, soms liefdevol, soms blij, soms met humor of met voldoening etc.

Waarom leg ik mijzelf allemaal dingen op op zoek naar iets wat niet bestaat. Leg ik mijzelf dingen op die ik zogenaamd zou willen. Maar ik kan niet weten wat ik wil, behalve door bewust te zijn van wat ik doe. De afwas, voldoening dat alles weer schoon is. Of een feestje waar ik gewoon plezier heb.

Alles ervaar ik anders, maar ik kan het omschrijven als overal van genieten.

Geluk en liefde proberen we altijd te delen met anderen. Omschrijf ik het als genieten van, dan is het persoonlijk. Dat kan je niet delen. Geniet de ander van dezelfde ervaring, dan geniet je samen zonder het te delen.
Ik geniet van het cadeau dat ik geef en de ander geniet van het krijgen van het cadeau.
Ik deel geen geluk of liefde. Ik geniet van wat ik doe en de ander geniet van de gevolgen daarvan of geniet samen met mij uit zichzelf.

10 jaar geleden zei ik het al: Leven is beleven.
Toen wist ik al dat het doel van het leven bestond uit ervaren. Ik dacht alleen dat het om vakanties, feestjes, seks en liefde ging. Maar het gaat om alles, alles wat ik doe.
Beleef alles en leef.

Ben begonnen met salsadansen. Beginnerscursus in Utrecht en dan na de les vrijdansen kijken in een danscafe. Ik zeg al heel lang tegen mijzelf dat ik gewoon weer lol wil maken in het leven. Maar ik werd mij opeens bewust hoe saai ik eigenlijk ben. Doordat ik redelijk zwart/wit ben en wel ergens vol voor ga als ik iets wil bereiken staat het meeste van wat ik doe in teken van verlichting bereiken, wat dus niet kan haha.
M.a.w. Ik leg mijzelf constant dingen op die ik zou moeten doen om gelukkig te zijn. Als ik dan zie dat de meeste mensen problemen hebben met gewoon lol hebben, spiegel ik mijn oplossing op hun. M.a.w. Ik heb elke keer serieuze gesprekken met het doel om meer ruimte te creëren voor geluk / plezier. Dat omdat ik blijf geloven dat er een oorzaak is, dat er wat moet gebeuren voordat ik het ga beseffen.
Ik blijf mijn problemen serieus nemen, ik blijf mijn gedachten serieus nemen, ik blijf ze zien als oorzaak, ik blijf het leven serieus nemen.
Ik heb al meerdere keren geschreven dat dit dagboek allemaal onzin is.
Maar kennelijk haal ik mijn identiteit er nog uit en blijf ik het heel serieus nemen, blijf ik mijzelf heel serieus nemen. Wil ik mijzelf graag blijven bewijzen. Wil nog steeds graag anderen blij maken als bespiegeling hoe ik mijzelf blij probeer te maken. Beide is onzin natuurlijk.
Ik heb de overtuiging dat ik anderen serieus moet blijven nemen om ze niet te kwetsen en ongelukkig te maken. Vooral ook met Qonchita had ik hier last van.

Gewoon gelukkig zijn ongeacht de kosten.

Ik besef nog niet dat ik gewoon het goede voorbeeld moet geven en anderen hun problemen niet serieus moet nemen door mijzelf niet serieus te nemen, door het leven niet serieus te nemen, door mijn gedachten niet serieus te nemen, mijn overtuigingen niet serieus te nemen.

Dat ik dit schrijf bewijst dat ik nog steeds mijn denken als “het leven” zie. Wat een lullo ben ik toch ook ! (→ veroordelen)

Elke keer als ik iets voel, probeert het denken een oorzaak te vinden en spiegelt dit op mijn lichaamsenergie/ levensenergie, zo wordt het ego geschapen.
Het verzint en dus creëert een oorzaak die er niet is.
Innervrede is er gewoon en is onafhankelijk van vorm. Ik heb de overtuiging dat ik alles waarneem via het lichaam, de zintuigen. Dan heeft alles een bron, een oorzaak. Dat is niet de realiteit.
De innervrede van ons bewustzijn is het vormloze van wat we zijn. Niet te ervaren als oorzaak, dat kan alleen bij vorm.

Hardnekkige overtuigingen, dingen die ik nog steeds ervaar/geloof ondanks dat ik “weet” dat het niet waar is.

– Verlichting is een doel wat in de toekomst ligt, iets wat ik nog moet bereiken.
– IK moet juiste keuzes maken in het leven, om iets te bereiken.
– IK moet snappen wat het geheel wil en dit volgen, m.a.w. IK moet iets doen om alles te bereiken ,om de juiste keuze te maken.
– Er is een oorzaak voor de dingen die ik doe, een bron waaruit mijn motivatie komt. Als ik die begrijp kan ik de juiste keuzes maken.

Het is bizar hoe ver de illusie gaat……..

Verschillende notities die ik in mijn telefoon heb gezet tijdens mijn dagelijkse wandelingen:

Het is bizar hoe ver de illusie gaat. Zelf na alles wat ik geleerd dacht te hebben is zelfs het laatste wat ik dacht echt te zijn ook een illusie. In feite zou ik het omschrijven alsof alles wat ik ervaren heb een illusie is. Ik kom steeds meer te beseffen wat het betekent voor het feit dat er niks is. De emptiness waar Boeddha het over had.
Eerder was ik er heel angstig voor, dat is steeds minder. Ik lijk steeds meer te aarden in wat ik werkelijk ben en de illusie lijkt mij los te laten. Ik voel nog steeds het onbehagen, maar ben er niet meer zo bang voor.
Ik geloof dat ik eindelijk begrijp dat het niet ik was dat aan het zoeken was, niet ik die probeerde te begrijpen, niet ik die wat probeerde te bereiken.
Ik ben hiernu en alles is goed , er valt niks te bereiken, het was slechts allemaal een illusie, in werkelijkheid is er niks.
 
Al die tijd probeerde IK te begrijpen wat ik ervaarde, IK bewust te zijn van wat ik ervaarde, ipv het ervaren te zijn. Probeerde ik te beseffen wat ik moest doen om alles los te laten. Te oefenen om de illusie te doorzien.
Maar ook dit alles was een illusie, ik identificeerde mezelf met de illusie die zichzelf probeerde te ontrafelen.
(de beroemde zelfopoffering! 🙂
 
Ik zei ooit tegen Qonchita in het begin van onze relatie dat het nadelig was om haar zo te helpen, want het zou wel eens kunnen betekenen dat ze geen relatie meer zou willen. (omdat ze dan haar eigen pad op zou gaan ipv samen.)  Profetisch blijkt nu, maar toch deed ik het omdat het het juiste was om te doen. Het is wat haar het meest gelukkig zou maken.
 
Ik bleef proberen wat te bereiken, maar begin nu echt te beseffen dat dat niet kan. Besef nu hoe onbelangrijk mijn gedachten zijn. Geef ze geen macht meer.
Ook wat ik voel geef ik steeds minder of geen macht meer, het onbehagen laat de controle los.
 
Nogmaals de bizariteid van de grote, de diepte van de illusie die wij denken te zijn en de realiteit die wij ervaren. Het is allemaal niet echt. Er is niks.
 
Terwijl ik wandel merk ik op hoe ik bewust probeer te zijn. Alsof ik iets moet doen om de illusie te herkennen. Weer het ego dat via de achteringang probeert binnen te komen. Ik herken het of niet, dat is niet iets wat ik kan doen, het gebeurt vanzelf door te stoppen met doen, te stoppen met proberen.
 
Mijn denken blijft zoeken en probeert te herkennen. Maar verlichting ervaren is niet te herkennen, omdat het altijd nieuw is.
 
Ik blijf nog vasthouden aan het ego omdat ik nog niet besef hoe ver de illusie gaat. Ik blijf de zoektocht van ego naar een goed gevoel zien als wat ik ben. Blijf de gevoelens die ik voel vasthouden (en plezierig maken) omdat ik denk dat dat ervaren is wat ik ben.
Maar al die gevoelens zijn ego, een illusie.
 
Zo bizar, 2 jaar geleden zat ik me druk te maken over wat ik allemaal moest doen. Druk te maken om een inkomen te verkrijgen enzo. Geen vertrouwen in mijn eigen kunnen, geen vertrouwen in mijn toekomst. En nu doe ik praktisch niks de hele dag en maak me nog amper zorgen. Heb praktisch geen verantwoordelijkheden, hele dag vrij. Hele avond beetje meditatief tv kijken bv. Besef steeds meer dat alles goed is en komt en dat ik daar niks voor hoeft te doen.
Het deel dat soms nog twijfelt of zich zorgen maakt is slechts een illusie.
 
Heb me ook lang druk gemaakt om het loslaten van de ander. Ben al tijd lang op zoek naar nieuwe vrienden etc. Maar vrij kansloze bezigheden en onzin om me daar druk om te maken, of nu iets mee te doen. (al is salsa best gezellig en leer ik daar nieuwe mensen kennen) ik voel nu al dat ik straks een heel ander persoon zal zijn en dus ook bevriend zal zijn met andere mensen. Komt vanzelf.
 
Iets bestempelen of analyseren als illusie is ook vanuit het ego/denken. Je moet het immers eerst als echt zien om het daarna als niet-echt te bestempelen. M.a.w. weer een truc van het ego om zichzelf bestaansrecht te geven.
 
Begin nu echt te beseffen dat ik niks kan doen, dat het vanzelf gaat. Al dat proberen is niet wie ik ben en zinloos. Het gebeurt gewoon en alles is al goed.
Het is zinloos om mezelf van alles op te leggen, dingen die ik moet doen, die moeten gebeuren. Ben geen slaaf meer van mijn ego die denkt te weten wat het beste voor mij is. Gewoon doen wat ik wil doen, dat wat gebeurt. Niets iets wat ik bepaal, bedenk of kan voelen. Het gebeurt gewoon, zonder oorzaak, zonder iets dat stuurt, of bepaald of mij vertelt wat er moet gebeuren via emotie cq gevoel. Er is niks te ontcijferen om te weten welke kant ik op moet. De kant die ik opga is de kant die ik op moet. Het denken/ego kan wel anders zeggen of voelen, maar die kan slechts saboteren, vanuit het verleden, vanuit zijn illusie.
 
Ik kan het niet herkennen, niet bedenken, niet voelen. Ik kan het niet weten wat ik moet gaan doen. Er is geen goed of fout, geen beter of slechter.
Geen geluk wat ik moet ervaren, of innervrede. Alles is goed ongeacht de zelf die er nog is en alle problemen ervaart. Alles is goed omdat alles goed komt. Er is geen hiernu, of toekomst. Een constant komen van het nieuwe onbekende en dat is ook altijd goed.
 
Alleen het ego kan zichzelf herkennen cq ervaren als het ego. Er een doel van maken om dat los te laten.
 
Opeens voelt het alsof ik aan de overkant van de rivier ben.
 
Besef steeds meer hoe ik mezelf blijf veroordelen en beoordelen en hoe diep dat gaat. Ideeën over wat ik wel en niet behoor te voelen, wel en niet wil voelen. Wat ik bereid ben op te geven. Een constante aanwezige analyse die me moet wijzen op de illusie van het ego. Zo zichzelf in stand houdend. Bizar.
 
Begrijp nu eindelijk waarom ik verliefd was op qonchita. Zij was de extreme vorm van waar ik zelf aan moest werken. Voor mezelf opkomen en niet anderen gelukkig proberen te maken ten koste van mezelf. Wat ik altijd al deed in een relatie, maar ook daarbuiten alleen veel subtieler. Ik probeer niet gewoon mezelf te zijn, maar mij te accommoderen naar de ander zodat die zich prettig voelt of mezelf in te houden om niet afgewezen te worden.
Ik verwar het niet oordelen met het feit dat mensen mij dan aardig behoren te vinden en ik ze niet ongemakkelijk behoor te laten voelen door wie ik werkelijk ben.
Maar zij oordelen en dat is niet iets waar ik mezelf naar moet aanpassen. Gewoon accepteren dat mensen boos op mij zullen worden en mij niet zullen mogen.
 
Geen loslaten (of losgelaten worden), maar een samensmelten.
 
Zou ik het mezelf zo moeilijk maken ? Zou ik het mezelf zo moeilijk maken om mezelf een goede reden te geven dat ik heel mijn leven die onzin heb geloofd. Om een goed excuus te hebben dat de mensheid er een zooitje van maakt. Om te kunnen accepteren dat ik hier al ruim 3 jaar mee bezig ben en nog steeds in dezelfde onzin geloof als toen ik begon ? Dat ik mezelf voor de gek hou en denk dat ik veel meer besef heb van dingen, maar de kern hetzelfde blijft.
Dat ik een excuus heb waarom ik cq mijn brein nog steeds afwijst dat ik gewoon gelukkig ben. Dat mijn energie eerst in balans zou moeten zijn, dat eerst de blokkade weg zou moeten zijn.
Dat ik nog steeds na al die tijd geloof dat er wat moet gebeuren voordat ik mijn innervrede heb.
Het is slechts weer het ego wat mij voor de gek houd. Eerst balans dan innervrede. Stiekem zeggen dat die balans vanzelf komt en ik dus niks hoef te doen (wat juist is) en dat als excuus gebruiken om weer af te wijzen dat ik gewoon gelukkig ben zonder reden.
Het is allemaal zo moeilijk, boehoehoe. Zo frustrerend dat ik niks kan doen, niks mag doen. Wil toegeven om mezelf macht te geven om dingen te doen waarvan ik denk dat ze me geluk in het leven brengen. Maar daarmee de boel juist blijf blokkeren en dus vasthoud aan de overtuiging dat er wat mis zou zijn.
Het moet wel moeilijk zijn, want waarom zouden mensen anders zo lijden ? Waarom is niemand dan verlicht. Waarom blijf ik al jaren mijn onzin geloven terwijl ik weet dat het niet de waarheid is, dat mijn overtuigingen niet waar zijn. Ik moet het verantwoorden, een reden, een oorzaak geven. Ik moet al dat lijden verantwoorden naar mezelf , begrijpelijk maken. Maar de waarheid is, is dat het helemaal niet moeilijk is. Dat maak ik mezelf wijs. Het is gewoon een besef dat er niks mis is, dat ik gelukkig ben zonder reden en er ook niks voor hoef te doen om het in stand te houden.
Dit hele dagboek, al die onzin, slechts een niet ware overtuiging dat het moeilijk zou zijn om te beseffen dat alles goed is. Het is slechts weer een excuus van het ego om de realiteit af te wijzen, om zichzelf in leven te houden, zichzelf een bestaansreden te geven. Zolang het moeilijk is, heb ik er excuus om de realiteit te blijven afwijzen en de motivatie van het ego te accepteren als realiteit ipv de illusie die het is. Het is niks anders dan weer zelfsabotage van mijn ego, zodat ik het mezelf niet kwalijk hoef te nemen voor al het lijden dat ik in mijn leven heb gehad en anderen in hun leven hebben.
Maar de gedachte dat ik een excuus nodig heb om mijn gedrag/ overtuigingen te verantwoorden is ook weer niet waar.
Verlichting is niet moeilijk, ik maak het mezelf moeilijk als excuus om vast te houden aan mijn lijden.
 
Het is toch hartstikke mooi hoe alles vanzelf in balans komt. Hoe er constant gedachten blijven komen. Hoe het ego zichzelf probeert te begrijpen, mijn leven probeert te controleren. Het is toch schitterend dat het enige wat in de weg stond tov mijn verlichting is de overtuiging dat ik niet verlicht zou zijn. Het enige wat tussen mij en gelukkig zijn stond, was de overtuiging dat er een reden voor moet zijn, een oorzaak en dat ik er wat voor moest doen om het vast te houden als ik het had gevonden. Iets om na te blijven streven, te controleren door het vast proberen te houden. (aan het verleden, een idee over de reden van mijn geluk en dat opnieuw creëren.) het verleden hercreeren op basis van een concept van het denken, een illusie. Ipv de telkens nieuwe onbekende schoonheid van de realiteit te omarmen en te beleven. Het is toch schitterend dat het zo makkelijk is. Die waarheid is zoveel mooier dan de illusie van mijn ego dat het allemaal zo moeilijk zou zijn.
(uiteraard is het beide hahahaha)