Ik probeer de hele tijd slim te zijn. Te snappen waarom anderen zo dom zijn om aan hun lijden vast te houden. Waarom ik zo dom ben om mezelf voor de gek te blijven houden. Als ik slim ben en mezelf niet meer voor de gek houd is alles weer goed.
Excuses van het ego dus. Proberen slim te zijn zodat ik mezelf niet meer voor de gek houd is juist weer wat in de weg zit. Accepteer gewoon dat ik onwetend en dom ben. Ik weet niet waarom, kan het niet weten. Ik probeer onbewust betekenis te geven aan mijn verleden, mijn lijden uit mijn verleden en waarom ik dat heb geleden. Er is geen reden voor. Het krijgt geen betekenis als ik daardoor slim ben geworden en dit allemaal heb uitgevogeld. Alsof het dan betekenis krijgt. Ik blijf mezelf voor de gek houden juist omdat ik zo slim ben. Elke keer nieuwe trucjes. In werkelijkheid ben ik dom, als ik dat accepteer trap ik er niet meer in. Accepteer dat ik gewoon dom ben en het niet weet.
Ik kan alleen zoeken naar een oplossing als ik het probleem erken, dat het echt is. M.a.w. geloven dat het probleem, de blokkade die ik voel echt is, een probleem zou zijn. De oorzaak van problemen zou zijn, de reden van problemen.
De Bijbel van Spirituele Verlichting
Een dagboek over de weg van verlicht zijn