Categorie: Dagboek 9

Verschillende notities die ik in mijn telefoon heb gezet tijdens mijn dagelijkse wandelingen:

Het is bizar hoe ver de illusie gaat. Zelf na alles wat ik geleerd dacht te hebben is zelfs het laatste wat ik dacht echt te zijn ook een illusie. In feite zou ik het omschrijven alsof alles wat ik ervaren heb een illusie is. Ik kom steeds meer te beseffen wat het betekent voor het feit dat er niks is. De emptiness waar Boeddha het over had.
Eerder was ik er heel angstig voor, dat is steeds minder. Ik lijk steeds meer te aarden in wat ik werkelijk ben en de illusie lijkt mij los te laten. Ik voel nog steeds het onbehagen, maar ben er niet meer zo bang voor.
Ik geloof dat ik eindelijk begrijp dat het niet ik was dat aan het zoeken was, niet ik die probeerde te begrijpen, niet ik die wat probeerde te bereiken.
Ik ben hiernu en alles is goed , er valt niks te bereiken, het was slechts allemaal een illusie, in werkelijkheid is er niks.
 
Al die tijd probeerde IK te begrijpen wat ik ervaarde, IK bewust te zijn van wat ik ervaarde, ipv het ervaren te zijn. Probeerde ik te beseffen wat ik moest doen om alles los te laten. Te oefenen om de illusie te doorzien.
Maar ook dit alles was een illusie, ik identificeerde mezelf met de illusie die zichzelf probeerde te ontrafelen.
(de beroemde zelfopoffering! 🙂
 
Ik zei ooit tegen Qonchita in het begin van onze relatie dat het nadelig was om haar zo te helpen, want het zou wel eens kunnen betekenen dat ze geen relatie meer zou willen. (omdat ze dan haar eigen pad op zou gaan ipv samen.)  Profetisch blijkt nu, maar toch deed ik het omdat het het juiste was om te doen. Het is wat haar het meest gelukkig zou maken.
 
Ik bleef proberen wat te bereiken, maar begin nu echt te beseffen dat dat niet kan. Besef nu hoe onbelangrijk mijn gedachten zijn. Geef ze geen macht meer.
Ook wat ik voel geef ik steeds minder of geen macht meer, het onbehagen laat de controle los.
 
Nogmaals de bizariteid van de grote, de diepte van de illusie die wij denken te zijn en de realiteit die wij ervaren. Het is allemaal niet echt. Er is niks.
 
Terwijl ik wandel merk ik op hoe ik bewust probeer te zijn. Alsof ik iets moet doen om de illusie te herkennen. Weer het ego dat via de achteringang probeert binnen te komen. Ik herken het of niet, dat is niet iets wat ik kan doen, het gebeurt vanzelf door te stoppen met doen, te stoppen met proberen.
 
Mijn denken blijft zoeken en probeert te herkennen. Maar verlichting ervaren is niet te herkennen, omdat het altijd nieuw is.
 
Ik blijf nog vasthouden aan het ego omdat ik nog niet besef hoe ver de illusie gaat. Ik blijf de zoektocht van ego naar een goed gevoel zien als wat ik ben. Blijf de gevoelens die ik voel vasthouden (en plezierig maken) omdat ik denk dat dat ervaren is wat ik ben.
Maar al die gevoelens zijn ego, een illusie.
 
Zo bizar, 2 jaar geleden zat ik me druk te maken over wat ik allemaal moest doen. Druk te maken om een inkomen te verkrijgen enzo. Geen vertrouwen in mijn eigen kunnen, geen vertrouwen in mijn toekomst. En nu doe ik praktisch niks de hele dag en maak me nog amper zorgen. Heb praktisch geen verantwoordelijkheden, hele dag vrij. Hele avond beetje meditatief tv kijken bv. Besef steeds meer dat alles goed is en komt en dat ik daar niks voor hoeft te doen.
Het deel dat soms nog twijfelt of zich zorgen maakt is slechts een illusie.
 
Heb me ook lang druk gemaakt om het loslaten van de ander. Ben al tijd lang op zoek naar nieuwe vrienden etc. Maar vrij kansloze bezigheden en onzin om me daar druk om te maken, of nu iets mee te doen. (al is salsa best gezellig en leer ik daar nieuwe mensen kennen) ik voel nu al dat ik straks een heel ander persoon zal zijn en dus ook bevriend zal zijn met andere mensen. Komt vanzelf.
 
Iets bestempelen of analyseren als illusie is ook vanuit het ego/denken. Je moet het immers eerst als echt zien om het daarna als niet-echt te bestempelen. M.a.w. weer een truc van het ego om zichzelf bestaansrecht te geven.
 
Begin nu echt te beseffen dat ik niks kan doen, dat het vanzelf gaat. Al dat proberen is niet wie ik ben en zinloos. Het gebeurt gewoon en alles is al goed.
Het is zinloos om mezelf van alles op te leggen, dingen die ik moet doen, die moeten gebeuren. Ben geen slaaf meer van mijn ego die denkt te weten wat het beste voor mij is. Gewoon doen wat ik wil doen, dat wat gebeurt. Niets iets wat ik bepaal, bedenk of kan voelen. Het gebeurt gewoon, zonder oorzaak, zonder iets dat stuurt, of bepaald of mij vertelt wat er moet gebeuren via emotie cq gevoel. Er is niks te ontcijferen om te weten welke kant ik op moet. De kant die ik opga is de kant die ik op moet. Het denken/ego kan wel anders zeggen of voelen, maar die kan slechts saboteren, vanuit het verleden, vanuit zijn illusie.
 
Ik kan het niet herkennen, niet bedenken, niet voelen. Ik kan het niet weten wat ik moet gaan doen. Er is geen goed of fout, geen beter of slechter.
Geen geluk wat ik moet ervaren, of innervrede. Alles is goed ongeacht de zelf die er nog is en alle problemen ervaart. Alles is goed omdat alles goed komt. Er is geen hiernu, of toekomst. Een constant komen van het nieuwe onbekende en dat is ook altijd goed.
 
Alleen het ego kan zichzelf herkennen cq ervaren als het ego. Er een doel van maken om dat los te laten.
 
Opeens voelt het alsof ik aan de overkant van de rivier ben.
 
Besef steeds meer hoe ik mezelf blijf veroordelen en beoordelen en hoe diep dat gaat. Ideeën over wat ik wel en niet behoor te voelen, wel en niet wil voelen. Wat ik bereid ben op te geven. Een constante aanwezige analyse die me moet wijzen op de illusie van het ego. Zo zichzelf in stand houdend. Bizar.
 
Begrijp nu eindelijk waarom ik verliefd was op qonchita. Zij was de extreme vorm van waar ik zelf aan moest werken. Voor mezelf opkomen en niet anderen gelukkig proberen te maken ten koste van mezelf. Wat ik altijd al deed in een relatie, maar ook daarbuiten alleen veel subtieler. Ik probeer niet gewoon mezelf te zijn, maar mij te accommoderen naar de ander zodat die zich prettig voelt of mezelf in te houden om niet afgewezen te worden.
Ik verwar het niet oordelen met het feit dat mensen mij dan aardig behoren te vinden en ik ze niet ongemakkelijk behoor te laten voelen door wie ik werkelijk ben.
Maar zij oordelen en dat is niet iets waar ik mezelf naar moet aanpassen. Gewoon accepteren dat mensen boos op mij zullen worden en mij niet zullen mogen.
 
Geen loslaten (of losgelaten worden), maar een samensmelten.
 
Zou ik het mezelf zo moeilijk maken ? Zou ik het mezelf zo moeilijk maken om mezelf een goede reden te geven dat ik heel mijn leven die onzin heb geloofd. Om een goed excuus te hebben dat de mensheid er een zooitje van maakt. Om te kunnen accepteren dat ik hier al ruim 3 jaar mee bezig ben en nog steeds in dezelfde onzin geloof als toen ik begon ? Dat ik mezelf voor de gek hou en denk dat ik veel meer besef heb van dingen, maar de kern hetzelfde blijft.
Dat ik een excuus heb waarom ik cq mijn brein nog steeds afwijst dat ik gewoon gelukkig ben. Dat mijn energie eerst in balans zou moeten zijn, dat eerst de blokkade weg zou moeten zijn.
Dat ik nog steeds na al die tijd geloof dat er wat moet gebeuren voordat ik mijn innervrede heb.
Het is slechts weer het ego wat mij voor de gek houd. Eerst balans dan innervrede. Stiekem zeggen dat die balans vanzelf komt en ik dus niks hoef te doen (wat juist is) en dat als excuus gebruiken om weer af te wijzen dat ik gewoon gelukkig ben zonder reden.
Het is allemaal zo moeilijk, boehoehoe. Zo frustrerend dat ik niks kan doen, niks mag doen. Wil toegeven om mezelf macht te geven om dingen te doen waarvan ik denk dat ze me geluk in het leven brengen. Maar daarmee de boel juist blijf blokkeren en dus vasthoud aan de overtuiging dat er wat mis zou zijn.
Het moet wel moeilijk zijn, want waarom zouden mensen anders zo lijden ? Waarom is niemand dan verlicht. Waarom blijf ik al jaren mijn onzin geloven terwijl ik weet dat het niet de waarheid is, dat mijn overtuigingen niet waar zijn. Ik moet het verantwoorden, een reden, een oorzaak geven. Ik moet al dat lijden verantwoorden naar mezelf , begrijpelijk maken. Maar de waarheid is, is dat het helemaal niet moeilijk is. Dat maak ik mezelf wijs. Het is gewoon een besef dat er niks mis is, dat ik gelukkig ben zonder reden en er ook niks voor hoef te doen om het in stand te houden.
Dit hele dagboek, al die onzin, slechts een niet ware overtuiging dat het moeilijk zou zijn om te beseffen dat alles goed is. Het is slechts weer een excuus van het ego om de realiteit af te wijzen, om zichzelf in leven te houden, zichzelf een bestaansreden te geven. Zolang het moeilijk is, heb ik er excuus om de realiteit te blijven afwijzen en de motivatie van het ego te accepteren als realiteit ipv de illusie die het is. Het is niks anders dan weer zelfsabotage van mijn ego, zodat ik het mezelf niet kwalijk hoef te nemen voor al het lijden dat ik in mijn leven heb gehad en anderen in hun leven hebben.
Maar de gedachte dat ik een excuus nodig heb om mijn gedrag/ overtuigingen te verantwoorden is ook weer niet waar.
Verlichting is niet moeilijk, ik maak het mezelf moeilijk als excuus om vast te houden aan mijn lijden.
 
Het is toch hartstikke mooi hoe alles vanzelf in balans komt. Hoe er constant gedachten blijven komen. Hoe het ego zichzelf probeert te begrijpen, mijn leven probeert te controleren. Het is toch schitterend dat het enige wat in de weg stond tov mijn verlichting is de overtuiging dat ik niet verlicht zou zijn. Het enige wat tussen mij en gelukkig zijn stond, was de overtuiging dat er een reden voor moet zijn, een oorzaak en dat ik er wat voor moest doen om het vast te houden als ik het had gevonden. Iets om na te blijven streven, te controleren door het vast proberen te houden. (aan het verleden, een idee over de reden van mijn geluk en dat opnieuw creëren.) het verleden hercreeren op basis van een concept van het denken, een illusie. Ipv de telkens nieuwe onbekende schoonheid van de realiteit te omarmen en te beleven. Het is toch schitterend dat het zo makkelijk is. Die waarheid is zoveel mooier dan de illusie van mijn ego dat het allemaal zo moeilijk zou zijn.
(uiteraard is het beide hahahaha)

Gedachten over mijn toekomst, nabij of ver, zijn slechts mogelijke opties, waarschijnlijkheden. Het kan gebeuren of niet. Het is niet iets dat moet gebeuren, er zal niks misgaan als het niet uitkomt, niet gebeurt, anders zal lopen als gedacht.
Ik kan er naar handelen of niet, allebei is goed. Er zijn goede en slechte uitkomsten. Ik kan misschien de een prefereren boven de ander, maar dat weet ik pas nadat de handeling is gedaan.
 
Alles wat ik doe gedurende dag is dat waarvan ik denk dat het het beste voor mij is. Ook al zou ik rationeel beter weten (het bekende ik moet gezonder leven, meer bewegen, niet verspillen aan internetfilmpjes etc) toch is dat wat ik doe, dat waarvan ik geloof dat ik het meeste baat er van heb.
Het is een constant vluchten van de realiteit met goede excuses die waar lijken om ervoor te zorgen dat ik NU een goed gevoel krijg. Vasthouden aan mijn lijden geeft me een goed gevoel, dat is bekend, vertrouwd. Net als vasthouden aan het analyseren en beoordelen van mijn denken. Of proberen verlicht te worden om mezelf een doel te geven.
Als ik gewoon doe wat ik doe, zonder mezelf van alles op te leggen, dan is dat wat ik doe het gene wat ik het liefste doe, immers dat is de reden dat ik het doe.
Kan mijn denken wel zeggen dat ik andere dingen moet gaan doen om problemen op te lossen die het zelf gecreëerd heeft om zo de illusie van controle in stand te houden, maar dat is liegen tegen mezelf. Mezelf saboteren.
 
Zo gauw ik mezelf dingen opleg met de reden dat ik er gelukkig van zal worden behoort het tot de illusie.
Ik wil stoppen met roken. Is dat iets wat ik mezelf opleg ? Wil ik niet gewoon roken omdat het fijn is en het me niet uitmaakt als ik eerder doodga ?
Je weet dat niet roken je beter zal laten voelen, gezonder, meer energie, minder vaak ziek etc. Maar je wilt je NU goed voelen en blijft dan gewoon roken met het excuus dat je jezelf niet moet opleggen om te stoppen met roken, want dat maakt je ongelukkig.
Hetzelfde geld voor junk food, snoep. Alcohol. Veel appen/internetten etc (of zelfs teveel sporten)
Paradoxaal doen we dus het tegengestelde van wat we echt willen doen , in de veronderstelling dat wat we doen is wat we willen doen omdat het het leven prettiger zou maken.
Het is gewoon weer problemen oplossen die het zelf creëert!

Merk tijdens de meditatie een gedachtenloze IK die de hele de energiestromen in het lichaam probeert te analyseren en beoordelen en te voorspellen en als oorzaak te zien van gevoelens.

Wordt steeds bewuster van een IK die constant alles wil volgen en analyseren. Probeert te herkennen en dan na te streven. Die de blokkade die ik voel probeert te analyseren en het bewustzijnsproces. (dit dagboek) Die wat probeert te bereiken door proberen los te laten, de blokkade te laten oplossen. Alsof er een IK is die alles gadeslaat vanuit het lichaam, ook in het lichaam. Een oorzaak ziet en die oorzaak probeert weg te nemen. Die bewustzijn ziet als iets wat gedaan moet worden, beleefd moet worden vanuit die IK die het kan begrijpen en kan vasthouden als het bereikt is door het te herkennen. Die op zoek is naar iets wat niet bestaat, het niet-ego.
Dit allemaal gedachteloos, maar via het voelen. Maar ik kan alleen mezelf voelen en analyseren en herkennen. Dus hou ik nog vast aan een zelf, een gevoel dat ik besta, een reden om te doen, een doel te hebben. Zolang ik voel, (het ego) besta ik en heb ik wat te doen, bestaansrecht. Zinloos en zelfsabotage, maar het geeft me NU een goed gevoel, maar niet in de realiteit.
Onzinnig om dingen te doen voor een goed gevoel, is alleen maar zelfsabotage. Verslaafd aan het ego, die nooit tevreden zal blijven. Hoe vaak je hem ook tevreden stelt met iets.
Die er altijd van overtuigd zal zijn dat er iets moet gebeuren, zelfs tijdens het mediteren.
Eerst een balans, blokkade weg etc. Hij is de blokkade.

Ik probeer de hele tijd slim te zijn. Te snappen waarom anderen zo dom zijn om aan hun lijden vast te houden. Waarom ik zo dom ben om mezelf voor de gek te blijven houden. Als ik slim ben en mezelf niet meer voor de gek houd is alles weer goed.
Excuses van het ego dus. Proberen slim te zijn zodat ik mezelf niet meer voor de gek houd is juist weer wat in de weg zit. Accepteer gewoon dat ik onwetend en dom ben. Ik weet niet waarom, kan het niet weten. Ik probeer onbewust betekenis te geven aan mijn verleden, mijn lijden uit mijn verleden en waarom ik dat heb geleden. Er is geen reden voor. Het krijgt geen betekenis als ik daardoor slim ben geworden en dit allemaal heb uitgevogeld. Alsof het dan betekenis krijgt. Ik blijf mezelf voor de gek houden juist omdat ik zo slim ben. Elke keer nieuwe trucjes. In werkelijkheid ben ik dom, als ik dat accepteer trap ik er niet meer in. Accepteer dat ik gewoon dom ben en het niet weet.
 
Ik kan alleen zoeken naar een oplossing als ik het probleem erken, dat het echt is. M.a.w. geloven dat het probleem, de blokkade die ik voel echt is, een probleem zou zijn. De oorzaak van problemen zou zijn, de reden van problemen.

Bizar hoe ik bewustzijn blijf zien als iets wat ik moet doen ipv het gewoon te zijn.
Bizar hoe ik blijf geloven dat ik wat moet “doen” voor een leuk(er) leven, om mijn toekomst veilig te stellen. Productief blijven, leuke dingen ondernemen. Blijf geloven dat ik mezelf dat moet opleggen omdat er anders niks gebeurd, er niks van komt.
Onzinnig, ik doe wat ik doe omdat ik het wil doen, anders had ik het niet gedaan.

Zelf, geen-zelf. Illusie, geen-illusie. Blokkade, blokkade loslaten. Ego, geen-ego. Etc
Allemaal pogingen van het denken/ego om de wereld te identificeren.
Onzin.

Merk opeens dat ik tijdens de meditatie nog steeds bewustzijn zie als iets doen. Een “ik” die voelt en weet hoe alle energie zich beweegt. Dat het niet erg is, levensenergie en geen bedreiging, blokkade voelen etc.
Dit voelen doe ik dan ook nog vanuit het lichaam, alsof het lichaam voelt en bewust is. Dus identificeer ik me nog steeds met mijn lichaam. Een zelf vanuit het denken.
Ongelofelijk hoe subtiel dat allemaal gaat.
Het is slechts weer een illusie ervaren (die echt lijkt) door mijn overtuigingen.
Alsof het mijn lichaam is die me bewust maakt van wat ik voel, ipv het direct te ervaren door bewustzijn.
 
Merk dat het vanaf dit punt zinloos is om dit dagboek verder bij te houden. Het blijft dezelfde vicieuze cirkel waar ik 3 jaar geleden ook al over schreef, het is allemaal hetzelfde alleen op ander niveau. (dat is me extra duidelijk door het overtikken van mijn geschreven dagboek, wat ik toen schreef geld nu nog steeds)
Het blijft en is allemaal onzin 🙂
 
Begin nu te begrijpen, te beseffen dat ik mij nog identificeer met mijn lichaam. Ik heb nooit echt begrepen met wat men bedoeld als men zegt “we zijn niet ons lichaam” . Ik zie nu hoe ik mij niet meer identificeerde met mijn denken, maar met mijn voelen. En mijn lichaam is wat voelt, dus ben ik het ervaren van het lichaam. Dat is wat mijn overtuiging was. Nu begin ik te beseffen dat ik ook niet het voelen ben. Niet dat wat gevoelt wordt en ook niet dat wat voelt.
 
Op het gebied van gevoel is het hele proces hetzelfde als met denken. Denken dat bewustzijn iets is wat ik moet doen ipv gewoon te zijn. Een overtuiging hebben over wat ik behoor te voelen (geluk, vrede, liefde) een energie balans die ik blijf nastreven. Voelen om te begrijpen, aftasten om te analyseren. Proberen los te laten, te laten gaan etc in poging iets te doen, controle te houden. “ik” moet loslaten etc.
Allemaal omdat ik iets “wil” , iets wil gaan ervaren, omdat ik blijf geloven dat er nu wat mis is. Blijf vasthouden aan het doel van verlichting, wat dus niet eens bestaat.
Er is niks.