Er is niks, er is niemand. Niemand die me kan vertellen dat alles goed is, niemand die me kan troosten, niemand die me kan steunen, me zegt dat het veilig is, dat dit het juiste is om te doen.
Geen gevoel van vrede en geluk, het is complete leegte.
De energiestromen zijn nooit te begrijpen
De energiestromen en blokkade die ik ervaar is nooit te begrijpen. Onze hersenen kunnen alleen denken in 3d met tijd als 4d (wat niet bestaat) . De realiteit is 11d en ook kwa waarnemen, (geluid,licht,tast,energie) is de realiteit veel groter dan wij kunnen ervaren.
Daarnaast natuurlijk nog de dualiteit van ons denken tov de non-dualiteit van de realiteit.
Ik ben niet wat ik voel en ook niet dat wat voelt. Er is niet een gevoel wat vertelt wat ik het beste kan doen. (illusie van motivatie) of andersom dat ik iets kan of moet doen om een gevoel te krijgen of om een gevoel te bevredigen of te veranderen.
Het is allemaal een illusie, poging tot controle via het gevoel.
Er is niks.
Begeerte voeden
Het is niet “ik” die dingen wil, of het ego dat moet stoppen met willen. (het ego, het zelf; kan niet anders, het is zijn aard) Maar het ego/zelf is een uiting van dingen willen/begeren. Het is een poging om controle te krijgen over het leven en daardoor te krijgen wat we willen. (wat als baby begint)
Het ego gebruikt angst als motivatie, is angst als motivatie.
Een poging tot controle kan immers alleen op de negatieve manier door (energie) te blokkeren en dat creëert weer zijn eigen behoeftes. (vicieuze cirkel)
Het creëren van problemen om die op te lossen voor een goed gevoel. Het najagen van een nieuwe shot goed gevoel.
Maar het ego bestaat als creatie door ons denken als antwoord op begeerte. Als baby noodzakelijke liefde en voedsel. Later nog steeds liefde,voedsel,controle maar niet meer noodzakelijk. Al geloven we dat we doodgaan als we het niet krijgen, de begeerte niet voeden.
Besef dat hoe onzinnig deze begeerte is en het ego zal zijn bestaansrecht verliezen.
Er is dus wel degelijk een oorzaak; begeerte cq iets willen. Dat is wat ervoor zorgt dat we een ego/zelf creëren. Het begin van wie we zijn, de oorsprong van onze acties en een uiting van de poging om het leven te sturen, onze overlevingskansen te vergroten.
Als baby noodzakelijk, daarna heeft het een averechts effect en is het zelfdestructief.
Volwassen zijn is inzien dat we geen liefde meer hoeven te krijgen, maar het juist moeten geven.
Volwassen zijn is inzien dat we niet meer afhankelijk zijn.
Inzien dat de zelf een gecreëerde illusie is die echt voelt , maar nu zelfdestructief is.
Begeerte is zowel oorzaak als gevolg.
Boeddhisme en anderen zeggen dat het ego/het zelf het probleem is. Een zwart gat van begeerte die niet te vullen is en daarom zo destructief is in zijn poging te overleven door zichzelf constant te voeden. Constant zichzelf bestaansrecht geven door zelf problemen te creëren die opgelost moeten worden. Constant begeren om zijn eigen overleving veilig te stellen.
Al die tijd dacht ik dat weer linear; Ego is de oorzaak, het begin. Geen zelf, geen begeerte. Weer het dualistische denken, oorzaak en gevolg.
Het is eerst begeerte die het ego/zelf creëert, een manier van controle die dingen moet kunnen krijgen in de toekomst door actie te ondernemen, beslissingen te nemen over wat het beste is. Dit illusionaire zelf is een energie entiteit gecreëerd door het blokkeren van onze levensenergie en vasthouden van onze angsten als middel tot motivatie. Vasthouden van het verleden om de toekomst te bepalen. Onzinnig!
Het zelf houd een ongecontroleerde oneindige stroom van begeerte in stand en is zowel oorzaak als gevolg.
Begeerte is dus niet alleen het gevolg, maar ook de oorzaak.
Het is niet het “ik” dat wil, iets wat ik moet loslaten, iets wat in balans moet komen, blokkades die moeten verdwijnen.
Het is begeerte wat het “ik” creëert en vasthoud, zijn bestaansrecht geeft.
Mijn begeerte naar verlichting, het einde van het ego, het inzien dat het allemaal een illusie is, dat is de oorzaak dat mijn ego/zelf blijft bestaan.
Mijn begeerte naar geluk, een goed gevoel, mensen gelukkig maken, zonder angst te zijn, het besef willen hebben door het te begrijpen (via het denken) is wat het ego voed en in stand houd.
Er is geen ego die lijd en een waarlijke natuur die vredig en gelukkig is. Het is de begeerte van wie ik werkelijk ben die het ego gecreëerd heeft en dus ben ik het ego terwijl het tegelijkertijd een door mij gecreëerde illusie is waar ik mij mee ben gaan identificeren en waardoor ik vergeten ben wie ik werkelijk ben.
Ik ben beide, er is geen onderscheid. Ik ben begeerte, de oorzaak van het ego.
Ik ben het goddelijke , de schepper van wie ik dacht te zijn, de mens/mijn identiteit de personificatie van het gecreëerde.
Ik ben het goddelijke de schepper van wat ik dacht dat de wereld was.
God schiep de mens, de wereld. Creëerde zijn eigen realiteit. Uit begeerte.
Begeerte is verantwoordelijk voor de val van het paradijs.
Ik het goddelijke, beseft het onzinnige van begeerte en “ik het zelf/ego” zal sterven, zodat “ik het goddelijke” zal herboren worden.
De dood is een illusie, het is de dood van begeerte. Accepteren wat is, door de onzinnigheid, de destructiviteit van begeerte in te zien, te beseffen.
Het is niet iets wat je kan begrijpen, iets wat je kan doen of jezelf opleggen. Dat zijn allemaal vormen van begeerte. De begeerte om niet meer willen te begeren.
Ik ben niet het denken, niet het ego, niet het zelf die ik ervaar. En het ego is niet de oorzaak van alle begeerte. Nu pas besef ik, dat “ik het goddelijke” de oorzaak is van dit alles.
Ik het goddelijke ben het ego. Zoeken naar wie ik wel ben of niet ben is dus onzinnig geworden. Ik ben immers beide. Maar dat besef doet begeerte verdwijnen en dus het bestaansrecht van het ego en god de schepper. Beide zijn een illusie.
Ik ben de schepper van het zelf, de wereld, alle problemen, begeertes, al het lijden. En wat ik gecreëerd heb noem ik “ik” , een identiteit die constant in strijd is door goed en kwaad te scheppen door zijn duale aard. Een oneindige strijd van lijden , problemen en begeerte.
Inspiratie voor dit inzicht is volgens mij een combinatie van teksten van Osho, over hoe begeerte de oorzaak is van onze gedachten-stroom. En een boek uit de bibliotheek van het resort in Egypte waar ik verbleef over een vrouw met 7 persoonlijkheden, die verklaarde dat die ontstonden op het moment dat de behoefte er was. Begeerte naar bescherming. Dat geld voor alle 7 en ook de ene persoonlijkheid die we allemaal creëren.
En natuurlijk de paradox dat het zoeken (verlangen) naar verlichting , verlichting juist in de weg staat.
Afgelopen dagen las ik weer Oshos, “Nirvana de laatste nachtmerrie” over het belang van verlangenloosheid en dat dat geen doel kan zijn, maar alleen via inzicht over de nutteloosheid ervan.
Onderstreept het belang om al die boeken te blijven herlezen.
Het gecreëerde probeert zijn schepper te controleren. Of de schepper begeert wat en probeert het via het gecreëerde van zichzelf te krijgen. Het heeft dus nog niet door dat het alles al heeft.
(je creëert een machine (lees ego) die daarna de wereld overneemt en vernietigd)
Maw de mens geschapen probeert voor god te spelen, maar kan alleen zelfdestructief zijn door zijn duale aard. (eeuwige strijd goed en kwaad)
Het gebeurt gewoon
Begin nu eindelijk echt te beseffen, te ervaren dat er niks is wat ik kan doen. Het universum geneest mij met zijn energie , het enige wat ik kan doen is dat gewoon toelaten. Wetende en beseffend dat dat het juiste is. Geen controle , geen begrijpen, geen voelen, of een bepaald iets ervaren (geluk, liefde, vrede) .
Gewoon een vage ervaring , als drugs, laat het gebeuren. Ervaar het leven maar gewoon anders, die controle loslaten erover. Dan ben ik maar de hele dag uit mijn pan. (2,5 week na mijn laatste orgasme begint de energie weer op te bouwen, echter nog niet zo heftig als eerst. Al lijk ik nu beter in staat erin mee te gaan.) Net als een xtc pil die hard inslaat, ik kan niks anders doen dan met de flow meegaan, blijven bewegen en dansen op het ritme van het leven. Vanalles mooi vinden wat normaal saai is, lachen om wat vroeger niet grappig was etc.
Het gebeurt gewoon.
Het gaat in golven. Fases. Geen idee wat te verwachten. Alles is nieuw.
Ervaar hoe het universum mij geneest, door niks te doen. Zonder oorzaak, zonder reden, zonder analyse , stimulans of motivatie, het is onze natuur.
Laat het allemaal gewoon gebeuren.
Elke poging iets te doen of het te beïnvloeden is zelfsabotage, de oorzaak van het lijden, veroorzaakt door begeerte.
Ontvang gods genade en het paradijs, gewoon door accepteren, het goddelijke volledig te accepteren. De xtc. Door jezelf volledig te accepteren.
Transformatie begint als je stopt jezelf te veranderen, te veroordelen, te verbeteren.
Meditatie is de sleutel, het trainen in het niets doen, waardoor je het universum zijn gang kan laten gaan.
Enjoy the ride!
begeerte om te willen stoppen
Elke poging tot bewustzijn door te oordelen is zinloos, een truc van het ego die bewustzijn tot doel maakt, iets wat je kan doen of bereiken. Het is wie ik ben, dus dat is onmogelijk. Maar ik blijf erin trappen:
Dat is realiteit en dat illusie.
Dat voelt goed en dat slecht
Meer ontspannen, niet inspannen.
Niet vluchten, maar loslaten etc
Ik doe dat allemaal via het denken, het ego dat op die manier zichzelf probeert te vinden.
Bewustzijn is niet iets wat ik kan doen, ik ben het al. Waarom zou ik iets doen als ik weet, er bewust van ben dat het negatief, onzinnig is. Daar stop ik dan automatisch mee. Dat is niet iets wat ik kan doen. Dan is het namelijk weer vanuit begeerte, begeerte om te willen stoppen, of te willen loslaten. Dan wordt het weer een doel, iets wat ik moet doen. Dan blijf ik mezelf voor de gek houden.
Het geheel is alwetend
Wat gevoelt wordt en dat wat voelt zijn beide een illusie. Daarom zinloos een bepaald gevoel of ervaring na te jagen. Dat is slechts weer begeerte en najagen van een idee, najagen van het verleden. Het hiernu is altijd nieuw en dus niet te herkennen of voor te stellen. Er is niks.
De boel blokkeren/reageren op is ook niet iets wat “ik” doe, dus niet iets wat “ik” moet loslaten of ontspannen. Dat is als het ego loslaten door te doen, door het een doel te maken.
Mijn gevoel vertelt me niet wat ik moet gaan doen, dat is emotie, dat is ego. Ego die wat laat voelen, als motivatie en dan het denken dat dat dan interpreteert om het beste te gaan doen, om dingen (mijn gevoel) beter te maken. Een zelfverzonnen interpretatie.
Er is niks.
Wat ik doe en ga doen gebeurt gewoon en is daarom altijd het juiste om te doen. Het komt uit het geheel, uit het niks en dat is alwetend.
Liefde als een bedreiging zien
Doe nu ’s ochtends 1:10 uur meditatie, daarna 50 min en s’avonds 50 min, al schiet dat er nog wel eens bij in. Nu al 4 weken niet ontladen zoals Osho zou zeggen en heb deze keer geen echte energie opbouw waardoor het geen moeite kost.
Uiteraard veranderd alles nog steeds. Kan echter nog steeds niet bevatten hoe diep die illusie gaat, dat zelfs wat ik voel en dat wat voelt ook niet echt is.
Merk ook dat ik nog geen compassie voor mezelf heb. Doordat ik nog steeds zo graag iets wil, nastreef, ik mezelf blijf veroordelen en daarmee ook anderen. Mij irriteer aan het ego van anderen, dat ze zichzelf niet kunnen openstellen etc.
Ik probeer “mezelf” te zijn. Maar ook dat is een illusie. Elk gedrag is gewoon toneelspel. Dat is prima. Het verschil is alleen waar het vandaan komt. Of uit het ego en dus egoïstisch zelfdestructief gedrag (ook al zijn de bedoelingen altijd goed en denken ze het beste met anderen voor te hebben) of uit het geheel, uit liefde.
Dat wil niet zeggen dat anderen het ook zo zullen herkennen. Ze zullen er bang voor zijn, beledigd, een naar gevoel van krijgen, zich bedreigd voelen etc.
Vele houden van hun zelfdestructieve bescherming, van hun lijden. Zonder dat bestaan ze niet, hebben ze geen controle. Vergeet niet dat mensen liever controle hebben dan liefde ervaren.
Liever een goed gevoel nastreven dan de realiteit accepteren. Ze ervaren die als iets angstigs waar je van weg moet vluchten.
Ik kan ze dat goede gevoel niet geven, ik kan ze niet gelukkig maken. Een prettig persoon zijn die ze aardig vinden en ze onvoorwaardelijke liefde kan geven. Zij bepalen helemaal zelf hoe ze mij zien en ervaren en daar heb ik geen invloed op.
Ik hou van de realiteit en dus vernietig ik hun droom en hoop, die ze graag willen zien en in willen geloven. Ik vernietig hun dromen/hun geloof uit liefde, maar zij zullen dat helaas niet zo ervaren. Ze zullen liefde als een bedreiging zien. Mij als een bedreiging zien.
Dat is de realiteit. Heb er compassie voor.
Fuck it allemaal
Gister gesmokkeld en had alleen sochtends meditatie gedaan en verder niet. S’avonds ook ongezond chips gegeten.
Vannacht slecht geslapen, begin weer energieopbouw te voelen. Tijdens de ochtend meditatie bleef ik me slecht voelen en had ik diarree en moest ik overgeven.
Ik weet niet of mijn hersenen weer verbanden zien die er niet zijn. Maar lijkt erop dat te weinig meditatie leid tot energieopbouw.
Tevens heb ik mij erbij neergelegd dat ik niet gewoon “normaal” kan functioneren. Want wat ik normaal vond is dat nu niet meer. Het was slechts het ego weer die een excuus zocht om niet los te laten.
Heb lang geleden al fases gehad waarin ik opeens alles heel langzaam ging doen, eerst verzette ik mij ertegen, daarna probeerde ik erin mee te gaan, wat niet echt lukte.
Het lijkt erop dat ik nu niet anders kan, anders wordt ik letterlijk ziek of begint de energie te overweldigen. Hierdoor wil ik eigenlijk ook niet meer anders.
Ben klaar met strijden, wat proberen te bereiken, mensen en mezelf gelukkig maken, mezelf opleggen om “normaal” te blijven functioneren. Fuck it allemaal.
Er is niks mis met de fase waarin ik amper functioneer. Ik wil het (normaal functioneren) niet eens meer, het is nutteloos, ik ga toch nergens heen. Het normaliseert vanzelf wel. Het zijn de primitieve hersenen die alles weer lineair doortrekken naar de toekomst.
Just go with the Flow.
En dus niet meer vluchten en smokkelen. Elke dag blijven mediteren en gezond eten. Het is al een zware aanslag op het lichaam.
De illusie is zo sterk, dat meditatie erg moeilijk is tijdens dagelijkse bezigheden. Ik ga dan automatisch “doen”.
Ff geen salsa, hardlopen, pilatus etc. Gewoon meditatie, eten, slapen en honden uitlaten.
Ps ben de rest van de dag niet meer ziek geweest.
Een halve werkdag
Waarom volgen van de ademhaling bij meditatie ? Dat is het enige wat echt is, de rest is een illusie.
Merk dat als ik meditatie laat schieten (nu 3* een uur per dag minimaal) mijn energie niveau omhoog gaat.
Vannacht daardoor natte droom gehad, maar energie niveau viel daardoor niet terug. (wat wel gebeurd als ik het zelf doe met porno kijken, wat ik nu al bijna 5 weken niet meer heb gedaan)
Maar itt eerdere fases is het niet heel overweldigend, al komt dat misschien ook omdat ik dus meer mediteer en verder weinig doe. Leg mezelf niet meer op dat ik van alles moet doen op een dag.
Probeer niet meer “normaal” te functioneren. Kijk ook veel tv, maar niet meer om te vluchten maar om te zitten en alle gevoelens juist toe te staan.
Vandaag half uurtje extra erbij gedaan , eind van de middag. Dus:
1:10, 0:50, 0:30, 0:50. Bijna een halve werkdag 🙂