Liefde als een bedreiging zien

Doe nu ’s ochtends 1:10 uur meditatie, daarna 50 min en s’avonds 50 min, al schiet dat er nog wel eens bij in. Nu al 4 weken niet ontladen zoals Osho zou zeggen en heb deze keer geen echte energie opbouw waardoor het geen moeite kost.
Uiteraard veranderd alles nog steeds. Kan echter nog steeds niet bevatten hoe diep die illusie gaat, dat zelfs wat ik voel en dat wat voelt ook niet echt is.
Merk ook dat ik nog geen compassie voor mezelf heb. Doordat ik nog steeds zo graag iets wil, nastreef, ik mezelf blijf veroordelen en daarmee ook anderen. Mij irriteer aan het ego van anderen, dat ze zichzelf niet kunnen openstellen etc.
Ik probeer “mezelf” te zijn. Maar ook dat is een illusie. Elk gedrag is gewoon toneelspel. Dat is prima. Het verschil is alleen waar het vandaan komt. Of uit het ego en dus egoïstisch zelfdestructief gedrag (ook al zijn de bedoelingen altijd goed en denken ze het beste met anderen voor te hebben) of uit het geheel, uit liefde.
Dat wil niet zeggen dat anderen het ook zo zullen herkennen. Ze zullen er bang voor zijn, beledigd, een naar gevoel van krijgen, zich bedreigd voelen etc.
Vele houden van hun zelfdestructieve bescherming, van hun lijden. Zonder dat bestaan ze niet, hebben ze geen controle. Vergeet niet dat mensen liever controle hebben dan liefde ervaren.
Liever een goed gevoel nastreven dan de realiteit accepteren. Ze ervaren die als iets angstigs waar je van weg moet vluchten.
Ik kan ze dat goede gevoel niet geven, ik kan ze niet gelukkig maken. Een prettig persoon zijn die ze aardig vinden en ze onvoorwaardelijke liefde kan geven. Zij bepalen helemaal zelf hoe ze mij zien en ervaren en daar heb ik geen invloed op.
Ik hou van de realiteit en dus vernietig ik hun droom en hoop, die ze graag willen zien en in willen geloven. Ik vernietig hun dromen/hun geloof uit liefde, maar zij zullen dat helaas niet zo ervaren. Ze zullen liefde als een bedreiging zien. Mij als een bedreiging zien.
Dat is de realiteit. Heb er compassie voor.