Het is niet “ik” die dingen wil, of het ego dat moet stoppen met willen. (het ego, het zelf; kan niet anders, het is zijn aard) Maar het ego/zelf is een uiting van dingen willen/begeren. Het is een poging om controle te krijgen over het leven en daardoor te krijgen wat we willen. (wat als baby begint)
Het ego gebruikt angst als motivatie, is angst als motivatie.
Een poging tot controle kan immers alleen op de negatieve manier door (energie) te blokkeren en dat creëert weer zijn eigen behoeftes. (vicieuze cirkel)
Het creëren van problemen om die op te lossen voor een goed gevoel. Het najagen van een nieuwe shot goed gevoel.
Maar het ego bestaat als creatie door ons denken als antwoord op begeerte. Als baby noodzakelijke liefde en voedsel. Later nog steeds liefde,voedsel,controle maar niet meer noodzakelijk. Al geloven we dat we doodgaan als we het niet krijgen, de begeerte niet voeden.
Besef dat hoe onzinnig deze begeerte is en het ego zal zijn bestaansrecht verliezen.
Er is dus wel degelijk een oorzaak; begeerte cq iets willen. Dat is wat ervoor zorgt dat we een ego/zelf creëren. Het begin van wie we zijn, de oorsprong van onze acties en een uiting van de poging om het leven te sturen, onze overlevingskansen te vergroten.
Als baby noodzakelijk, daarna heeft het een averechts effect en is het zelfdestructief.
Volwassen zijn is inzien dat we geen liefde meer hoeven te krijgen, maar het juist moeten geven.
Volwassen zijn is inzien dat we niet meer afhankelijk zijn.
Inzien dat de zelf een gecreëerde illusie is die echt voelt , maar nu zelfdestructief is.
