Bericht

Geplaatst op

denken een verslaving

Vanochtend tijdens de wandeling voelde ik opeens wat er anders was. Tot aan de 10e was de energie hoog en moest ik me ontspannen om niet in mijn denken/doen te eindigen. Alhoewel ik nog een zekere intensiteit voel, zit ik nu in een fase dat ik me moet inspannen om niet in mijn denken/voelen te eindigen.
Het is dus weer een fase van moeheid met angst die zich nu uit in angst voor inspanning om mezelf moe te maken. Zo zorgt die angst ervoor dat ik in mijn denken/doen blijf.
Zo ben je telkens in elke fase bang voor dat wat je weg houd van je ware natuur, de stilte, je gevoel.
Maar toen ik voelde dat ik me moest inspannen ipv ontspannen om stil te zijn, voelde ik me wel gelijk beter, weer even het gevoel dat alles goed komt (en dus niet is ! Zo stom)
Maar hierdoor voel ik wel weer vaker en langer de momenten dat alles goed is. Voelt alsof ik nu moet gaan vechten tegen mijn moeheid, er niet aan over mag geven. Ik moet echter accepteren en niet vechten. Maar ik mag me ook niet overgeven aan die moeheid wat slechts een uiting is van die angst. Overgeven als in; niet meer proberen stil te blijven in het niet-denken/doen.
Het makkelijkst om me hier aan over te geven zonder de hele te gaan denken is tv-kijken en internetten. Dat is dus het eerste wat ik doe als ik in deze fase zit en afgelopen week dus heb gedaan.
Paradoxaal genoeg kan ik me nog steeds moeilijk over geven om alles heel langzaam te doen (interne klok stilzetten) (niet toegeven aan het haast-gevoel) , terwijl dat juist mooi zou zijn om als rust te gebruiken. Maar ik haast me door dingen op weg naar rust, op weg naar tv/internet en vind daarom nooit rust in het hiernu!

13:00
Ik zat tijdens het tarwegras verzorgen weer te denken. En zat te denken dat als denken een verslaving is, ik dit ook moet behandelen als een verslaving. Ik moet dus niet denken dat ik niet meer mag denken/doen, maar begin met kleine stapjes. Ik mag alleen vandaag niet denken/doen, of alleen komend uur. Net als verkeerd traden op de beurs of verkeerd pokeren of alcoholisme moet ik dat ook zo aanpakken voor de verslaving van mijn denken ?

Geplaatst op

geen rust gevoel

Ondanks dat ik een tijd geleden doorhad dat alle problemen die het denken verzint om op te lossen een illusie zijn, toch ebt zo’n realisatie toch ook weer weg als je daar niet mee bezig blijft.
Het wordt vandaag een zonnige dag, warm 27C en krijg nu de 2 honden te logeren en dus met degene die ik al heb 3. Het blijft de hele week zo warm en zonnig.
En dan gaat het denken beginnen, hoe ga ik dat doen met die warmte en 3 honden, hoe kan ik zoveel mogelijk van de zon genieten, wil ik dat wel ? Hoe zit het met de meditatie gedurende de dag ? Etc etc.
Blijf mezelf voor de gek houden dat ik geen rust gevoel kan krijgen voordat ik daarover besloten heb. Terwijl ik het natuurlijk per dag moet aankijken en afwachten hoe de honden zijn, hoe ik mezelf voel die dag etc. maar die drang blijft. Eerst oplossen en dan zal je rust gevoel krijgen. Waarom blijf ik daar zo in geloven ?

Ik kan ook nog steeds niet alle negatieve gevoelens die ik gedurende de dag voel accepteren. Ik blijf mezelf erop betrappen ertegen te vechten. Dan denk ik weer, ik moet mezelf erop betrappen ertegen te vechten. Dan denk ik weer, ik moet mezelf erop wijzen dat alles goed is, mezelf laten weten dat ik nu veilig ben en niks hoef te doen. Maar waar dat werkte met de oude pijnen, is dat nu “doen” en dus vechten tegen. (wat is)
Het enige juiste is al die negatieve gevoelens accepteren en er verder niet op reageren. Dat is zo tegen onze conditionering in !

Geplaatst op

het leven accepteren

Meditatie door acceptatie. Begin iets beter zonder of niet via mijn denken te leven. Voel weer duidelijk dat ik gewoon de hele dag meditatief moet proberen te zijn. Niet analyseren/doen of problemen oplossen (die niet bestaan) , maar telkens terugkeren naar het hiernu.

Maar als ik dan verblijf in het hiernu voel ik die angst, dat onbehaaglijk gevoel, die me aanzet tot “haast/vluchten/denken/analyseren/doen” en vechten tegen dat gevoel van angst.

Eckhart kan wel mooi beweren hoe mooi het hiernu is en hoe daar geen problemen en lijden bestaan, maar zijn verlichting kwam plotseling, dus hij had daar geen last van.
Als het geleidelijk gebeurt dan is het hiernu een angstige plek waar je weg wilt vluchten. Die illusie is heel sterk. Ik reageer er nog steeds constant op.
Ik voel duidelijk weer die vicieuze cirkel. Heb die angst-gevoelens die het denken/doen/vluchten triggeren, die dan weer die angs-gevoelens voeden door ze echt te maken. Door problemen te verzinnen, door te reageren dat eerst dat en dat moet gebeuren etc. Dan wordt die illusie opeens een echt iets en je ziet opeens allemaal bedreiging vanuit de realiteit.
Het is echter niks meer dan projectie.

Zo voelt geluid nu ook als een bedreiging. Harde muziek, blaffen, deuren etc. Als ik schrik dan voel ik zo’n angst-gevoel door heel mijn lichaam. Of als dingen niet helemaal gaan zoals ik wil. De meest banale en er niet-toe-doen dingen zijn opeens problemen die opgelost moeten worden voordat ik rust kan voelen.

Ik moet dus niet alleen de hele dag meditatief zijn, maar ook op zo’n manier dat die angst/onbehaaglijke gevoelens niet probeer weg te drukken, maar te accepteren, te omarmen voor de illusie die ze zijn, maar verder niks mee kan doen.
(als je dus alleen meditatie doet heb je het gevaar je gevoelens te onderdrukken en dan kom je vast te zitten!)

Het leven accepteren moet je dus niet letterlijk nemen. Het leven accepteren is je gevoelens accepteren/ je bespiegeling van de realiteit.

Geplaatst op

Mezelf niet vertrouwen

Heb nu al paar nachten onrustig geslapen. Vannacht ook, voelde ergens halverwege weer die rare hik + geluid uit mijn keel komen, werd er wakker van. Ook voelde ik weer wat lichte energie opeens door mijn lichaam spreiden, maar was kort en licht deze keer. Ook ging mijn denken weer aan toen dat gebeurde.
Tijdens de ochtendwandeling realiseerde ik weer hoe ik constant tegen mezelf aan het praten ben via het denken.
(de angst en depressieve gevoelens lijken trouwens weer weg, voel weer wat meer van die intensiteit vandaag, daar ben ik wel blij om, want zo’n dag als gister en eergisteren is gewoon kut)

Elke keer als ik dingen aan het analyseren ben, aan het beoordelen ben, overdenken, problemen die ik verzin. Ik ben constant tegen mezelf aan het praten. Kennelijk geloof ik nog dat er een zelf is om tegen aan te praten.
Ik ben dus constant aan het doen alsof er een aparte entiteit is (ego) die ziet en hoort wat ik zie, maar dan toch tegen mij moet vertellen hoe ik die informatie moet interpreteren. Alsof hij (ego) nodig is om de omgeving te analyseren om de juiste reactie mogelijk te maken. Om me constant voor te bereiden op wat er allemaal komen kan.
Alsof al die informatie door het denken verwerkt moet worden voordat het bruikbaar is.
Maar dat is natuurlijk helemaal niet waar. Ik had al geconstateerd dat het denken zelf niks doet. Het is een middel om wereldbeelden over te brengen en/of te creëren, die altijd slechts een beperkt model van de werkelijkheid kunnen zijn.
Ben er nog niet achter of je bewust iets overdenken iets oplevert.

Heb wel gemerkt dat alle inzichten die ik gehad heb, dat die ontstaan zijn door wat ik heb gedaan. Door wat ik geleerd heb, door wat ik gelezen heb, door hoe ik geleerd heb hoe ik in elkaar zit door te doen, dmv meditatie. Niet door mijn denkprocessen.
Misschien moet ik het ook geen proces noemen, het is slechts een uiting. Nee, dat is niet waar, het beïnvloed ook weer terug, het maakt illusies reëel bv. Dus het is idd een proces. Een cirkel, the cirkel of life. De wiel van het leven.
Het denken kan alleen weten wat ik weet en is dus constant informatie die ik heb tegen mezelf aan het herhalen/analyseren/beoordelen.
Mijn denken/ego is dus constant mezelf aan het overtuigen.
Ik vertrouw dus mezelf niet !!!

Ik vertrouw mezelf niet en dus loop ik constant mijn informatie te beoordelen, te analyseren. Ben ik constant mezelf aan het overtuigen van wat ik al weet.
Dit gaat nergens over.
Ik weet dat het ego niet bestaat, ik weet dat een zelf niet bestaat. Toch ben ik constant gesprekken met mezelf aan het voeren. Probeer ik mezelf te begrijpen.
Het denken probeert te begrijpen hoe ik werk, maar ik denk dat ik het denken ben. (=ego)

Niet alleen op forums, facebook etc zijn we constant tegen onszelf aan het praten zonder het door te hebben. (we denken echt in gesprek te zijn met anderen, maar dat komt bijna niet voor, uitzonderingen) We praten de hele dag tegen onszelf via het denken. Onszelf constant te wantrouwen, het denken/ego is zo vol van zichzelf dat het denkt de controle te hebben omdat het anders mis gaat. Daarom die illusie van controle.

We proberen de wereld te controleren als bespiegeling van het ego die zichzelf probeert te controleren. We wantrouwen de wereld omdat het een bespiegeling is hoe we onszelf wantrouwen.

Geplaatst op

stress

Werd erg vroeg gewekt om 6:45 door spelende kinderen ? En mijn loge die daardoor blafte. Omdat ik gelijk die energie in me voelde heb ik niet meer kunnen slapen daarna. Ben om 7:30 maar opgestaan. Mijn loge heeft een rare plek in zijn nek die hij vannacht heeft open gekrabd. Dus daar maak ik me nu de hele tijd zorgen om. Wel of niet naar de dierenarts? Wat smsen naar de baasjes ? Had ook geen rust tijdens de wandeling vanochtend. Ik moet een loge het stuk aan de riem houden en uiteraard trekt ze aan de riem. Ook reageren ze allebei totaal niet als ik “nee” roep als ze iets willen doen wat niet mag. Kan dat allemaal maar niet loslaten. Kan met de wond van mijn loge maar geen beslissing nemen en blijf dan tobben, gaat nergens over.
Maar het enige wat ik kan doen is hem laten likken en krabben en de wonden in de gaten houden en mee naar de dierenarts gaan als het niet over gaat. Hij moet gewoon een kap op.
Als ik hem hoor likken op de gang gaat er een heel stress gevoel door me heen; “dat mag niet gebeuren, ik moet hier wat aan doen, het moet nu stoppen, ik moet de situatie nu veranderen”.

Zou het makkelijker zijn geweest als ik geen honden had gehad ? Of alleen 1 makkelijke hond , dat ik niet mijn angsten daarop kan spiegelen waardoor die illusie makkelijker te doorbreken is ? (minder verantwoordelijkheidsgevoel gehad)

Geplaatst op

liefde of controle ?

Had vannacht de deur open gelaten ivm de hitte, dus om 5:15 dacht mijn loge te gaan blaffen terwijl er niks was. Kon daarna heel moeilijk weer in slaap komen, was gelijk te alert en te wakker. Uiteindelijk viel ik weer in slaap. Om iets voor 8:00 voelde ik weer duidelijk die energiestromen toenemen en ben ik opgestaan.
Heb de 4 vragen van Kathie toegepast op de honden(zorg) en dat heeft goed geholpen. Zo zal ik beide loge’s niet meer meenemen op de lange ochtendwandeling, is trouwens ook beter voor hun, anders is het teveel belasting voor hun, vooral voor eentje, ik zie het aan hoe die opstaat na rust. Vanmiddag met een loge naar de dierenarts voor zijn smetplek en weer lekker stukje fietsen in de zon. Heb gister tijdens het fietsen wat in mijn telefoon geschreven:

Emoties = gevoel veroorzaakt door je ego

Wat als het zelf wel bestaat, dat het ego ook een energiebal is net als die oude pijnen ? Dat het doorhebben dat er geen zelf is en dat het slechts een illusie niet genoeg is/hoeft te zijn. Je weet/voelt dat je ego/zelf er zit , dat ie in zekere zin ook echt is. Het moet echter constant gevoed worden. Telkens bevestiging nodig omdat het eigenlijk slechts een illusie is. Het is niet blijvend. Als ik het stop te voeden zou het op moeten lossen. En hoe zwakker het wordt, hoe makkelijker ik de identificatie ermee op zou kunnen geven.
Ik voel me bewustzijn steeds switchen tussen 2 entiteiten. Het ego zou dus een manifestatie kunnen zijn, gecreëerd door het denken, die daarom denkt in controle te zijn, niet doorhebbende dat het ego gescheiden is van de rest, van het geheel. (waardoor het niks kan) Daarom zo op zoek naar erkenning ?
Constant erkenning nodig om het ego te blijven voeden zodat het kan blijven bestaan. Je kan wel tegen iemand zeggen dat het ego niet bestaat, je identiteit niet bestaat. Maar zolang het gevoed wordt blijft het echt, alleen kan het niks en blijft het daarom vechten en in conflict. Wat dus lijden veroorzaakt. Pas als het ego erkent dat het niks is, niks kan, slechts een illusie van energie is, zal het oplossen en dat kan dus kennelijk plotseling in 1 nacht of heel geleidelijk.

– Maar als het ego je gedrag beïnvloed dan kan het toch wat ? Dan is er toch controle ?

Nee, er is alleen causaliteit. Je gedachten zorgen nml voor gedrag die ervoor zorgen dat gebeurt wat je juist probeert te voorkomen. Een soort paradoxale self-fullfilling-prophesy.
Ik was bv bang om de marathon niet uit te kunnen lopen → daardoor heb ik te hard getrained → hierdoor kreeg ik een blessure → waardoor ik de marathon niet kon lopen.
Er zijn zoveel manieren om op een gedachte te reageren en je hebt niet de controle hoe die reactie zal zijn. Je kan alleen leren patronen bij jezelf te herkennen en die doortrekken naar de toekomst.
Zo zal dezelfde gedachte bij iedereen verschillende effecten hebben (en zelfs verschillende effecten bij dezelfde persoon in verschillende levensfasen/tijd onder invloed van bv omgevingsfactoren) van moord tot stalking tot zelfhaat of zelfmoord.
Geen controle, alleen causaliteit.

11:30

Luisterde net naar het nummer “Year of summer” van Wildstyle. Daarin zingen ze het zinntje:
“The deeper we fall (in love), the more we loose control”
En dat is idd het probleem. We streven liever naar controle, of houden liever de illusie van controle vast dan dat we ons over geven aan de liefde en erkennen dat we nooit de controle hebben gehad !
En zo veroorzaken we al het leed in de wereld, omdat we liefde opgeven in ruil voor de illusie van controle.

Geplaatst op

de illusie van de vraag

Weer weinig geslapen vannacht, o.a. Omdat mijn loge om 3:15 weer ff blafde waarna ik niet goed in slaap kwam. Ook door alle energiestromen weer. In het begin is het wel mooi dat zoiets kan, nu ga ik me afvragen waar dit gaat eindigen.
Het is vandaag weer een tropische dag met temp boven de 30C maar ik ben klaar met die hitte. De rest van de week zou het weer normaler moeten zijn met 27C en af en toe regen.
Denk dat ik vandaag gewoon binnen blijf, het is al 12:00 ondertussen en heb nog wel mijn ochtendwandeling gedaan. Maar houd voor de hondjes een rustdag en heb zelf genoeg te schrijven vanmiddag. Heb best wat in mijn telefoon gezet gister tijdens het fietsen en wandelen. Moet ook gaan leren schrijven zonder het aan mezelf op te lezen. Ik weet immers al wat ik ga schrijven voordat het op papier staat, het oplezen zodat ik weet wat ik schrijf is dus grote onzin. Het is het ego wat het geheel controleert of er van probeert te leren, te begrijpen. Het ego dat iets probeert te begrijpen om het te kunnen controleren.

13:30

Het is weer duidelijk voorbeeld hoe je gedachten achter de feiten aan lopen, achter het geheel aanloopt. Het ego leest wat je aan het schrijven bent en doet dan net alsof het de sturende kracht is en dan verzint wat je als volgende gaat schrijven, maar dat heeft het geheel allang verzonnen en je gedachten/ego herhaalt dat weer.
Ergens in mijn dagboek had ik geschreven over hoe ik opeens beleefde hoe ik schrijf met mijn hand (en niet dmv mijn gedachten die sturen) Dat is dus letterlijk zo, ik schrijf met mijn hand en heb mijn ego daar niet bij nodig. Ook hier doet hij weer of hij de doener is, dat hij de controle heeft, ook weer een illusie. Het doet helemaal niks, alleen achter het geheel aanlopen of verstoren natuurlijk.
Het kan verstoren met afleidende gedachten en angsten.
Ik ben geen schrijver, maar kan me voorstellen dat als ze in een schrijversflow zitten, dat ze dan meditatief schrijven, zonder tussenkomst van het ego (Stephen King noemt het als de verhalen uit de lucht vallen, alsof je ze uit de ether pikt met je hersens)

14:30

Dit is wat ik gister tijdens de fiets en wandeling in mijn telefoon heb gezet:

Zou je dingen op moeten schrijven omdat er via je gedachten en je bewustzijn/lichaam (=geheel) geen echte uitwisseling plaatsvind ? Het (je gedachten/ego) kan alleen herhalen wat je al weet ? Dat door het op te schrijven er betere interactie plaatsvind in het geheel en niet alleen in je gescheiden ego. Dat je dan dingen leert en ook toepast in het geheel ipv gescheiden te houden in het ego/gedachten. Je ego/gedachten probeert informatie te ordenen en te koppelen in een poging te leren, maar kan het dat niet.
Het geheel kan dit wel door dingen te doen, toe te passen en info op te schrijven en op die manier te ordenen en aan elkaar te koppelen.

Als je iets leest gaat dat via het geheel en je gedachten/ego alsof je jezelf aan het voorlezen bent, terwijl je het aan het lezen bent. Leren om mezelf niet meer voor te lezen als ik aan het lezen ben ? (daarom boek lezen ook beter dan tv kijken ? Dan leer je dat beter, gaat er meer via het geheel ipv gedachten/ego? Denk sowieso door minder prikkels met lezen, meer rust → beter/makkelijker om in je gevoel te zitten) → vereenvoudigde vorm van zelf schrijven.

Zou naast het herstellen van energiestromen het verlichtingsproces ook inhouden dat je je bewustzijn van je ego ontkoppeld en op laat gaan in het geheel ?

Niet “begrijpen” loslaten, niet “gevaar zien” loslaten. Dit niet proberen via je ego/gedachten te doen loslaten!
Ook leren/begrijpen is niet iets wat je doet, het gebeurd. Daarom zeggen genieën altijd “ik zie het gewoon, “hoe” dat weet ik niet”.
Je (on)bewustzijn/hersenen leest iets en neemt deze informatie, in een automatisch proces leert het er dan van. Hier heb je geen controle over/ invloed op. Je kan het uiteraard wel via training beïnvloeden. Door te doen/te oefenen leert het geheel het proces te verbeteren. Op dit alles hebben je gedachten/ego geen invloed.

– Zou een computer kunnen leren zonder externe input ?
In principe niet bedacht me alleen het volgende: antwoord op een vraag verzinnen met de beschikbare info, door dit proces wat tijd kost, het leert informatie aan elkaar te koppelen door die vraag ? Kan dat ? (geen idee)

Dus wij als mens kunnen onszelf dingen leren zonder te doen of nieuwe externe informatie door onszelf vragen te stellen, zo kan je leren de vele beschikbare informatie op nieuwe manier te koppelen.
Hier zit echter wel een duidelijke angel in het proces. Omdat ons ego een illusie is, kunnen de vragen die het stelt ook een illusie zijn. Wat betekent dat er in de realiteit geen antwoord op is. (Zoals: “wat is het doel van het leven”) We moeten dus niet alleen leren dat onze gedachten en waarnemingen via het ego slechts halve waarheden zijn, concepten van de werkelijkheid. Een dualistisch beeld van een non-dualistische werkelijkheid. Maar dat de vragen die we onszelf stellen voortkomen uit een illusie en dus niks met de realiteit te maken hebben.
We leren dus hoe de realiteit in elkaar zit door onderzoek of leren de realiteit die ons wijst op de illusie van de vraag !

Geplaatst op

zorgen maken

Heb afgelopen 2 nachten op zich goed geslapen, kort (1:00-7:30) maar verder prima. Voel me weer een stuk beter vandaag, heb gister nog wel een dagje tv gekeken, maar heb toch het gevoel dat het allemaal goed komt, dat het wel gaat lukken. Heb nu weer zin om dingen te doen en dat schiet wel gelijk door in allemaal dingen tegelijk: websites, weer handelen op de beurs, dagboek overtikken, tuinieren etc
Tevens koppel ik het aan de realisatie dat ik dingen als “begrijpen”, “gevaar zien”, “problemen oplossen” niet hoef op te geven, dat was weer zwart/wit denken van het ego. Ik moet dus dat proces via het ego loslaten en via het geheel gaan leven. Dat gaf me veel rust die realisatie.

Maar waarschijnlijk is de neergaande fase over en zit ik nu weer in een opgaande fase, dus van negativiteit naar positiviteit. Een natuurlijk proces in mijn energiehuishouding die net als alles in het leven in golven gaat. Ik koppel dat alleen aan de gebeurtenissen van dat moment.
Er is altijd positiviteit aanwezig en negativiteit , goed en slecht, dus het is altijd mogelijk om de natuurlijke loop van de energiehuishouding ergens aan te koppelen. Ze hebben echter niks met elkaar te maken. Zoals met alles is er geen controle over.

Moet wel oppassen dingen niet teveel op zijn beloop te laten gaan. Heb veel gesmokkeld met bankhangen met die warmte enzo. Veel nadenken over hoe dingen werken. Moet doorzetten om van mijn verslaving af te komen.

13:30

De mensheid is idd 1 en niet gescheiden, een groot organisme, net als bij mieren bv. Individueel zijn we erg primitief, maar als geheel kunnen we heel veel. Kijk maar naar zoiets simpel als een huis bouwen. (veel verschillende mensen nodig die veel verschillende opleidingen hebben gedaan)
Dit heb ik bedacht via het denken door een opmerking over mieren op het iex-forum. Dat ze individueel primitief zijn, maar als groep hele mooie dingen kunnen en mijn gedachte over hoe primitief we zijn en toch naar de maan kunnen.
Ik heb dus een nieuw inzicht gekregen door kennis te gebruiken die ik al had en deze op een andere manier bekijken, door 2 feiten met elkaar te vergelijken en een verband/overeenkomst te zien.
Dat voel ik me erg slim, maar het enige wat ik heb gedaan is de overeenkomst zien tussen een mierenkolonie die werkt als 1 organisme en het menselijk ras die hetzelfde doet. Daar is niks bijzonders aan, een primitieve koppeling.

Zo werken onze hersenen, het probeert constant informatie te koppelen met wat je ziet en probeert verbanden te leggen om dingen begrijpelijk te maken.
Dit kan je dus bewust doen door jezelf een vraag te stellen en proberen verbanden te leggen die je al hebt om zo dingen begrijpelijk te maken cq een antwoord te vinden.
Zoals mijn vraag: Hoe belanden zulke primitieve organismen op de maan ?
De vraag is in hoeverre is dit werkelijk iets nieuws leren ?
Ik los een probleem op, een probleem die ik gecreëerd heb in mijn denken, omdat ik iets niet begrijp.

PS ook dit wist ik al, merk dat ik mezelf ga herhalen in mijn gedachten omdat ik verslaafd ben aan begrijpen via mijn gedachten. (dat geeft een goed gevoel)
Zou je het op een simpele manier als volgt kunnen omschrijven ?

Ego= gedachten, onbewuste acties
Denken= bewuste actie

Heb even over bovenstaande nagedacht, maar een ingeving of iets wat je hebt nagedacht kan bv de volgende dag opeens als gedachte oppoppen in je hoofd. Of als je je opeens iets herinnert bv. Helaas bestaat er weer geen makkelijk zwart/wit antwoord, wat het ego graag zou willen.

Het is dus naast onze duimen vooral onze mogelijkheid tot communicatie wat ons zo’n succesvol ras maakt. Daardoor zijn we een slim collectief, door te leren van anderen en dus niet onze individuele intelligentie. We overdrijven onze persoonlijke talenten net zoals bv sporters bv de geboortemaand de belangrijkste factor is. (Uit boek Malcolm)
zou daar onze drang om onze kennis te delen vandaan komen ? Het is een primair mechanisme van onze overlevingsstrategie.

14:40

Het viel me laatst opeens op dat ik nog amper last heb van hart-kloppingen, al een hele tijd niet meer volgens mij. Ik blijf me wel constant zorgen maken over van alles en nog wat, over vele kleine dingen in het dagelijks leven. Dit terwijl ik nu al bijna een jaar hetzelfde leven lijdt en er slechts weinig veranderd is. (alleen prijzen verhoogd en websites verdienen meer) Toch blijf ik de hele dag ermee bezig of ik wel goed bezig ben of alles wel goed gaat. Niet in grote lijnen, daar ben ik wel over uit, maar ik spiegel mijn angsten constant op de details.
Hoe laat ga ik slapen ? Hoeveel uur werken ? Hoe de honden het beste te verzorgen ? Wat ga ik doen: lezen of schrijven of internetten of tv kijken. Wel of niet afspreken ?Wel of niet actief op forums ? Etc etc
Het blijft zo echt lijken, kan het nog niet 100% als illusie voelen ook al is dat wel zo. Maar die zorgen lijken uit de kern van mijn gevoel komen en dus daardoor zo echt. Die veroorzaken dan gedachten, verzonnen verklaringen waarom ik me zo voel, waardoor ik dat gevoel blijf vasthouden ipv accepteren en niets mee doen zodat het vanzelf weer weggaat.

Geplaatst op

alles ziet er mooi uit

Gister begon de energie-intensiteit weer flink toe te nemen. Had gisteren en eergisteren ochtend tijdens de ochtendwandeling al een paar keer echt momenten van WOW! , het voelde dan heel goed en alles zag er zo mooi uit. De kleuren, 3D-visie, heel bizar hoe je dingen zo anders kunt zien. Schoot nog wel af en toe in mijn denken, dan wilde ik in gedachten tegen anderen zeggen hoe mooi dit is, dat we gek zijn ons nog met andere dingen bezig te houden. Wat een onzin het is om al die doelen na te streven, omdat je daardoor al dat moois mist, het echte leven.

Die intensiteit heeft ook een keerzijde op dit moment. Zo kan ik ’s avonds niks hebben en werd ik gek van de drukte van de 3 honden. Ook had ik het bloedheet door de energie stromen.
Ik was erg geprikkeld en kon niet eens normaal mijn boek lezen.
Werd vannacht om 4 uur wakker en heb niet meer kunnen slapen, heb de hele tijd wakker gelegen door al die energie. Het triggerd wel de hele tijd mijn denken en dat blijft lastig. Maar lukt me steeds beter daar niet in mee te gaan. Ben uiteindelijk maar om 7:30 opgestaan. Heb trouwens toen 25 min zit-meditatie gedaan.

Gister tijdens het wandelen was alles ook heel intens. Ik deed op zo’n manier mezelf ontspannen dat al mijn gevoel van haast/zorgen zelf weggezogen werden in een energiemiddelpunt in het midden van je lichaam (waar je oude pijnen zitten/zaten) dat werkt als zwart gat.
Waar ik eerst ’s nachts een explosie voelde van energie vanuit dat middelpunt, nu voelde ik tijdens het wandelen een implosie, alsof energie uit mijn lichaam in dat gat werd samengetrokken.
Voelde ook mijn lichaam een beetje ineenkrimpen erdoor.
Ja, dat was een hele vreemde ervaring !

Geplaatst op

vulkaan die wil uitbarsten

Had het bloedheet gisteravond terwijl ik op de bank zat en een boek zat te lezen. Heb de 2 hondjes op de gang gelaten zodat ik er niet gek van zou worden. De ene loge ligt daar ’s avonds toch het liefst en voor de ander maakt het niet uit. De derde ligt gewoon te ronken op de bank.
Maar door die energiestromen had ik het dus erg warm. Moest zelfs mijn sokken uitdoen om mijn gloeiende voeten af te koelen. Meditatie is ook erg vaag op dit moment door al die energiestromen. Zelfs toen ik op de bank zat moest ik regelmatig even stoppen met lezen omdat ik al die energie even overweldigend vond.
Regelmatig voel ik heel mijn lichaam spannen als ik bewust accepteer en me openstel, hoe het zich moet spannen om niet meegezogen te worden zeg maar. Het is echt heel sterk , ga er nu scheel van zien.
Gisteravond tijdens de 20 min zitmediatie was het ook erg heftig en de tijd was zo voorbij. Tussen de golven door waren er ook momenten dat ik er gewoon zat en verder niks. Ik zat gewoon en concentreerde me nergens op, dacht nergens aan, probeerde niet te accepteren of wat dan ook; Ik zat gewoon. Mooi en apart. Heb redelijk geslapen, werd pas om 7:45 echt wakker. (1:00 slapen)

De meditatie vanochtend was redelijk bizar. Voelde weer dat samentrekken en probeerde er maar niet tegen te vechten. Het werd heel heftig kwa energie, op een gegeven moment voelde ik alleen nog maar mijn innerlijke energiestromen. Ik voel ook nu weer alsof er een kap op mijn schedel ligt (er net onder) die de boel afdekt. Binnen begon het steeds meer te borrelen en even, voor een moment, voelde heel mijn lichaam alsof het zat te wachten op een energie-explosie. Alsof het een vulkaan was die wilde uitbarsten, maar werd tegengehouden door die energiekap die ik bovenop voel. Het voelt dus alsof het wachten is tot die vulkaan zal uitbarsten en de extase van de energie zal vrijlaten. Wil zo na mijn ochtendritueel de meditatie verlengen naar 30 min. Nou moet ik alleen oppassen dat ik niet opeens weer iets wil gaan bereiken, het tot doel ga stellen. Zitten en accepteren, meer kan ik niet doen. Het proces gaat zoals het gaat. Ik heb daar verder geen controle over.
(Je kan het beïnvloeden, maar dat betekent niet dat je er ook maar enigszins controle over hebt, je kan het alleen verstoren)

Betrap mezelf er ook weer op dat ik veel gedachten heb hoe de wereld anders zou moeten , hoeveel beter de wereld zou zijn als andere mensen ook snappen hoe al die processen werken. Hoe we constant onze politiek , sociale structuur en economie saboteren. Constant conflicten veroorzaken uit angst, omdat we de controle willen. Maar dat komt vanzelf wel. Zo ben ik benieuwd hoe de opwarming van de aarde zich gaat ontwikkelen. Daar denk je extra aan in zo’n hele week. Daarom is het gevoel dat ik mijn geld via het internet probeer te verdienen, dan grotere kans dat ik flexibeler ben in de toekomst.

15:00
ipv meditatie en 4 vragen heb ik youtube-filmpjes zitten kijken. Had ook weer de behoefte om van alles en nog wat te delen via facebook/forums. Op gegeven moment zat ik een filmpje te kijken van een meisje dat de VN toespreekt over hoe ze de wereld vergallen en hoe kinderen zien dat het fout gaat, maar volwassenen moeilijk doen om niks. Zat helemaal in die intense energie natuurlijk en moest opeens flink huilen om dat filmpje. Tijdens het huilen voelde ik ook dat samentrekken in mijn binnenste.

Voel me hierdoor nu weer redelijk “normaal”, de intensiteit is weg en wordt weer sneller afgeleid , ga weer sneller in mijn ego zitten hierdoor.
Het is duidelijk dat het huilen een “ontladen” was van al die energie die in me zat. Zo ook toen ik de vorige keren in die periodes zat te huilen bij bv de matrix-film.
Net als seks is huilen dus ontladen , ontladen via emoties. Alhoewel die intensiteit wat overweldigend is en soms werd ik zelfs een beetje misselijk ervan. Vind het nu toch jammer dat ik via dat huilen “ontladen” heb. De vulkaan is op de verkeerde manier uitgebarsten.