Heb afgelopen 2 nachten op zich goed geslapen, kort (1:00-7:30) maar verder prima. Voel me weer een stuk beter vandaag, heb gister nog wel een dagje tv gekeken, maar heb toch het gevoel dat het allemaal goed komt, dat het wel gaat lukken. Heb nu weer zin om dingen te doen en dat schiet wel gelijk door in allemaal dingen tegelijk: websites, weer handelen op de beurs, dagboek overtikken, tuinieren etc
Tevens koppel ik het aan de realisatie dat ik dingen als “begrijpen”, “gevaar zien”, “problemen oplossen” niet hoef op te geven, dat was weer zwart/wit denken van het ego. Ik moet dus dat proces via het ego loslaten en via het geheel gaan leven. Dat gaf me veel rust die realisatie.
Maar waarschijnlijk is de neergaande fase over en zit ik nu weer in een opgaande fase, dus van negativiteit naar positiviteit. Een natuurlijk proces in mijn energiehuishouding die net als alles in het leven in golven gaat. Ik koppel dat alleen aan de gebeurtenissen van dat moment.
Er is altijd positiviteit aanwezig en negativiteit , goed en slecht, dus het is altijd mogelijk om de natuurlijke loop van de energiehuishouding ergens aan te koppelen. Ze hebben echter niks met elkaar te maken. Zoals met alles is er geen controle over.
Moet wel oppassen dingen niet teveel op zijn beloop te laten gaan. Heb veel gesmokkeld met bankhangen met die warmte enzo. Veel nadenken over hoe dingen werken. Moet doorzetten om van mijn verslaving af te komen.
13:30
De mensheid is idd 1 en niet gescheiden, een groot organisme, net als bij mieren bv. Individueel zijn we erg primitief, maar als geheel kunnen we heel veel. Kijk maar naar zoiets simpel als een huis bouwen. (veel verschillende mensen nodig die veel verschillende opleidingen hebben gedaan)
Dit heb ik bedacht via het denken door een opmerking over mieren op het iex-forum. Dat ze individueel primitief zijn, maar als groep hele mooie dingen kunnen en mijn gedachte over hoe primitief we zijn en toch naar de maan kunnen.
Ik heb dus een nieuw inzicht gekregen door kennis te gebruiken die ik al had en deze op een andere manier bekijken, door 2 feiten met elkaar te vergelijken en een verband/overeenkomst te zien.
Dat voel ik me erg slim, maar het enige wat ik heb gedaan is de overeenkomst zien tussen een mierenkolonie die werkt als 1 organisme en het menselijk ras die hetzelfde doet. Daar is niks bijzonders aan, een primitieve koppeling.
Zo werken onze hersenen, het probeert constant informatie te koppelen met wat je ziet en probeert verbanden te leggen om dingen begrijpelijk te maken.
Dit kan je dus bewust doen door jezelf een vraag te stellen en proberen verbanden te leggen die je al hebt om zo dingen begrijpelijk te maken cq een antwoord te vinden.
Zoals mijn vraag: Hoe belanden zulke primitieve organismen op de maan ?
De vraag is in hoeverre is dit werkelijk iets nieuws leren ?
Ik los een probleem op, een probleem die ik gecreëerd heb in mijn denken, omdat ik iets niet begrijp.
PS ook dit wist ik al, merk dat ik mezelf ga herhalen in mijn gedachten omdat ik verslaafd ben aan begrijpen via mijn gedachten. (dat geeft een goed gevoel)
Zou je het op een simpele manier als volgt kunnen omschrijven ?
Ego= gedachten, onbewuste acties
Denken= bewuste actie
Heb even over bovenstaande nagedacht, maar een ingeving of iets wat je hebt nagedacht kan bv de volgende dag opeens als gedachte oppoppen in je hoofd. Of als je je opeens iets herinnert bv. Helaas bestaat er weer geen makkelijk zwart/wit antwoord, wat het ego graag zou willen.
Het is dus naast onze duimen vooral onze mogelijkheid tot communicatie wat ons zo’n succesvol ras maakt. Daardoor zijn we een slim collectief, door te leren van anderen en dus niet onze individuele intelligentie. We overdrijven onze persoonlijke talenten net zoals bv sporters bv de geboortemaand de belangrijkste factor is. (Uit boek Malcolm)
zou daar onze drang om onze kennis te delen vandaan komen ? Het is een primair mechanisme van onze overlevingsstrategie.
14:40
Het viel me laatst opeens op dat ik nog amper last heb van hart-kloppingen, al een hele tijd niet meer volgens mij. Ik blijf me wel constant zorgen maken over van alles en nog wat, over vele kleine dingen in het dagelijks leven. Dit terwijl ik nu al bijna een jaar hetzelfde leven lijdt en er slechts weinig veranderd is. (alleen prijzen verhoogd en websites verdienen meer) Toch blijf ik de hele dag ermee bezig of ik wel goed bezig ben of alles wel goed gaat. Niet in grote lijnen, daar ben ik wel over uit, maar ik spiegel mijn angsten constant op de details.
Hoe laat ga ik slapen ? Hoeveel uur werken ? Hoe de honden het beste te verzorgen ? Wat ga ik doen: lezen of schrijven of internetten of tv kijken. Wel of niet afspreken ?Wel of niet actief op forums ? Etc etc
Het blijft zo echt lijken, kan het nog niet 100% als illusie voelen ook al is dat wel zo. Maar die zorgen lijken uit de kern van mijn gevoel komen en dus daardoor zo echt. Die veroorzaken dan gedachten, verzonnen verklaringen waarom ik me zo voel, waardoor ik dat gevoel blijf vasthouden ipv accepteren en niets mee doen zodat het vanzelf weer weggaat.